Older in no order

Ασφυκτιώ γελώντας, όπως τα παλ λουλούδια στο φόρεμα σου που πνίγονται μπουκέτο πάνω στο θελκτικό σου στήθος.
Έχουν συνηθίσει, όπως κι εγώ, να ονειρεύονται εσένα να σφίγγεις απαλά τους ανύπαρκτους βλαστούς τους ανάμεσα στα δόντια σου.

Χορεύοντας ίσως, σ’ ένα σουρεαλιστικό λιβάδι με ψηφιακές πορτοκαλιές που αναβοσβήνουν σειριακά καθώς περνάς από μπροστά τους.
Το ξέρω πως δεν έχω θέση εκεί. Δεν είμαι έτοιμος για παραδείσια τοπία και αέρινα τραγούδια ακόμα.
Θα περιμένω όμως…
Κι όταν θα έρθει εκείνη η μέρα, θα περάσω να σε πάρω μ’ ένα σκουριασμένο ποδήλατο.
Θα γελάς ακόμα κοροϊδεύοντας το τρίξιμο που κάνει το πεντάλ σε κάθε του στροφή.
Θα σε κοιτάξω ενοχλημένος δήθεν με την άκρη του ματιού μου.
-Είναι οι αστράγαλοι που τρίζουνε χαρά μου. Ίσως να άργησα λιγάκι…

Στα ακουστικά της πανοπλίας (w/ shivers down my spine): Morissey - That’s how people grow up

art.by elin0x@deviantart

Παραίτηση

Δώδεκα λεπτά πριν χόρταινα με πορτοκάλια.

Τώρα πεινάω για αγάπη, σοκολάτες και λουλούδια.

Έλεγα ότι δε θα αλλάξω ξανά

μέχρι που είδα την καλλίγραμμη παραίτηση, ημίγυμνη να ξαπλώνει στον καναπέ μου.

Υγρά τα χείλη της μου λένε ότι με θέλει.

Με λάγνο βλέμμα τραγουδώντας με καλεί να πάω εκεί και να ξεχάσω…

Στα επιδέξια χάδια να παραδοθώ.

Σε μικρές κραυγές και ηδονές ανείπωτες να ενδώσω για νύχτες και ημέρες

…χαμένες σε λήθη ανυπαρξίας.

Ώσπου ο μεγάλος θεριστής με τη βαριά του κάπα έρθει απρόσκλητος για να διακόψει αυτό το αιώνιο όργιο σκληρά.

Κι όταν θα με κοιτάξει θα είμαι αυτό που από μικρός να γίνω απευχόμουν.

Κάποιος ωραίος άχρηστος που δεν έδωσε ποτέ τίποτα σε κανέναν

ρουφώντας τυχοδιωκτικά το μέλι που έσταζε άφθονο απ’ τις πληγές των άλλων.

Μα πόσες πιθανότητες θα ‘χε αυτό να γίνει;

Μάλλον λιγότερες απ’ τις χιονονιφάδες που πέφτουν κατακαλοκαίρο στις πόλεις.

photo.MarielleBR@deviantart

Φωτογραφικό μου μάτι

Κουνάς το χέρι ζωγραφίζοντας έναν θλιμμένο αποχαιρετισμό στον αέρα.

Στέκομαι κρύος και σκληρός μ’ ένα κόκκινο ψάρι να σπαρταράει στο στομάχι μου συνέχεια.
Συνέχεια, συνέχεια, πόσο θ’ αντέξω άλλο;
Κι ένας τηλεφακός μικρός που έχω χωμένο στο αριστερό μου μάτι θα τραβάει φωτογραφίες. Εκατοντάδες φωτογραφίες που δε θα εμφανιστούν ποτέ. Θα είναι όμως άφθαρτες, όσο ο ηλεκτρισμός διαπερνάει τους νευρώνες μου.
Μετά απ’ αυτό ποιος ξέρει;

Μπορεί να υπάρχει το αρνητικό τους σ’ ένα κουτάκι αύρας που θα αφήσω πίσω μου σαν φύγω, ευχόμενος να το βρει κάποιο παιδί. Να το χώσει στην τσέπη του κρυφά, να φύγει να κρυφτεί για να το δει κι ας το πετάξει.

Κι ως τότε θα συλλέγω μανιωδώς. Φωτογραφίες, βότσαλα πόνου και κοχύλια χαράς. Και θα τα στύβω πάνω σε ανούσιες αράδες σαν κι αυτές.
Μπορεί και να μη διαβαστούν ποτέ, μα φέρουν τα κομμάτια μου επάνω τους κι ευφραίνομαι όταν τις βλέπω να περνούν από μπροστά μου. Καμαρωτές και μάταιες.

Λεω να ρίξω μια ματιά στη συλλογή σου με τις μυρουδιές αν μ’ αφήσεις.

photo.by.katara-alchemist

Mind Kung fu | 功夫

Μάτια κλειστά. Τρέχω όσο πιο δυνατά μπορώ.
Ώρα πολύ σε ευθεία στα τέσσερα τετραγωνικά του δωματίου.
Πρόσκρουση στη μπαλκονόπορτα. Άλμα πριν τα κάγκελα. Το ωστικό κύμα του μένους μου είναι κίτρινο. Το νιώθω στην πλάτη να εκρήγνυται.
Τρεις τούμπες μέχρι το έδαφος. Προσγείωση στις μύτες. Καθόλου σκόνη. Χέρια σε θέση. Με λεν Σιντάρτα. Αναπνέω ακίνητος. Εκπέμπω ζέστη απ’ το μέτωπο νοιώθοντας κόμπους τον ιδρώτα να με γλύφει.

Ισορροπία. Απότομη περιστροφή. Συσπείρωση με τα χέρια στα γόνατα. Απελευθέρωση και οριζόντια πτήση. Νότια. Προβολή τον πελμάτων. Χέρια ανοιχτά. Μελωδίες σφυρίζει ο άνεμος στ’ αυτιά.
Γαντζώνομαι σε κάποιον τοίχο. Χωρίς βαρύτητα. Με λεν Γαβριήλ. Δυο ακτίνες γαλάζιου φωτός ξεπηδούν απ’ τα μάτια μου. Περπατάω προς την κορυφή του ανθρώπινου έργου. Λιώνουν οι σοβάδες δακρύζοντας σα βούτυρο. Κάποιοι μαζεύονται κοιτάζοντας με απορία και τρόμο. Κοιτώ για λίγο κάτω. Τρέμουν. Τι φοβούνται; Έτσι κι αλλιώς η παγωμένη μου ανάσα θα τους κάνει να ξεχάσουν.

Φτάνω στην κορυφή και μ’ ένα βήμα αιωρούμαι. Χέρια φτερά, πόδια οριζόντια. Με λεν Αζραέλ και κατεβαίνω φλεγόμενος προς τη θάλασσα χωρίς βιασύνη. Το Άλφα και το Ωμέγα μου σε κατακόρυφη πτήση. Σε λίγο θα σκάσω στην παγωμένη θάλασσα, σαν αυθαίρετος κομήτης αυτογνωσίας σκορπίζοντας τα κομμάτια του περιβλήματος μου από δω κι από κει.

Βυθίζομαι. Κάτω απ’ την επιφάνεια, μα πάνω από τα πάντα. Δεν ξέρω τίποτα. Δεν είμαι τίποτα. Θα κοιμηθώ κάτω από έναν κόκκο άμμου χιλιάδων χρόνων. Χαμένος μα ευτυχισμένος.

Είμαι όλα. Και όλα είναι εγώ.
Νους σα νερό. Όλα τίποτα.

@artwork.Balance by jensequel

Τελειώνει το στυλό μου…

Τελειώνει το στυλό μου. Αχνοφαίνεται το μελάνι στο χαρτί κι αδυνατούν οι λέξεις να με κρύψουν.
Χωρίς ιδέες παράξενες και κρυμμένα νοήματα. Χωρίς ανάπηρους ήρωες να με ψυχαναλύουν. Είμαι αληθινός. Αληθινός όσο κι εσύ μέσα σε μπορντό πιζάμες. Και σε κοιτώ ανασφαλής. Γυμνός κι ευάλωτος στους αέρηδες των συμπονετικών κι άλλοτε επικριτικών ματιών σου.
Δεν έχω τίποτ’ άλλο σαν στέκομαι μόνος μπροστά σου. Λέξεις αυτοσχέδιες, αβέβαιες για την πρόθεση και την προέλευση τους. Λέξεις και μουσική.
Εκτεθειμένος είμαι, όπως όταν κοιτάζεσαι σ’ ολόσωμο καθρέφτη κρίνοντας το λαιμό, τα χέρια, τους μηρούς σου. Ποτέ ευχαριστημένος, σαν εσένα. Κι ας λέω πόση ομορφιά κυλάει κάθε μέρα πάνω σου.
Η εικόνα μου για σένα είναι μέσα στην εικόνα σου για σένα. Πάντα πιο δυνατή. Πάντα υπερισχύει.

Μέχρι να βγω να πάρω ένα στυλό καινούριο και να κρυφτώ και πάλι.
Καμιά αλήθεια δεν γυρνάει ελεύθερη μονάχη της στο δρόμο.

@βιντεόφωνο.Beirut-Elephant gun // Peter, Bjorn & Paul - Young Folks

Overwhelmed

Πράσινο αερόστατο ασφυκτικά γεμάτο συναισθήματα, τινάζει τις ραφές του και σκάει μπροστά μου.
Νεκρώνουν οι νευρώνες των χειλιών.
Γυαλιστερό μήλο κατρακυλάει περνώντας ανάμεσα απ’ τα πόδια μου.
Ατροφικά τα χέρια σταυρώνονται λουφάζοντας στο στέρνο.
Κορίτσι εκπέμπει ιαματικές ακτίνες λέιζερ μέσα απ’ τα μάτια του.
Κοιτώ μέσα από ένα καμένο μπουκάλι coca cola υπνωτισμένος.
Καταρρέω κι ένα κίτρινο χαρτάκι πετάγεται απ’ την πτώση μου.
Μισοδιαβάζω:

«Θέλω να κλέψω λίγο χρόνο να σου δώσω»

@ακουστικά.Deus-Theme from Turnpike

@artwork.Ruckus rodeo by Red Grooms