Πωλείται νοσταλγία

Μέσα απ’ τις ρωγμές του αστικού τοπίου σε είδα να κοιτάς περίεργα, έντονα σχεδόν εκείνον τον παράξενο κόσμο που ζει πίσω απ’ αυτήν την βρώμικη τζαμαρία της καθημερινότητας.

Έναν κόσμο γιομάτο χώμα, σκόνη και σκοτάδι, χωρίς λιβάδια παραμυθένια ή στεγνά οριοθετημένα οικοδομικά τετράγωνα. Τ’ ομολογώ… Πολλές φορές κόλλησα το αυτί μου σε κάποια απ’ αυτά τα ανοίγματα, το μάτι ή και τα χείλη μου ν’ αναπνεύσω εκείνον τον απόκοσμο αγέρα που μύριζε βροχή, φρέσκα ζαρζαβατικά και χαλκό.

Σ‘ αυτή τη διάσταση λοιπόν του συλλογικού μας παρελθόντος -περί αυτού πρόκειται, μη με κοιτάζεις έκπληκτος- χάθηκα κι έκλαψα ακούγοντας τον Τσιτσάνη να μουρμουρίζει με τη φωνή του Johnny Cash ρεμπέτικους χαβάδες και βλέποντας στρατιές ολάκερες από νεαρές κοπέλες με τα βιβλία τους, νεκρές πια από καιρό, να απαγγέλλουν Βάρναλη και Eliot με τέτοια θέρμη κι ένταση που έγινε φως το λυκόφως της λήθης.

Μικρούς, αμούστακους στρατιώτες, που ξεκουράζονταν σε κάποια πλαγιά μετά από μάχη, αποκαμωμένοι κι απελπισμένοι, σα να μη θυμόταν πια τι σήμαινε η νίκη τους -που μάθαμε αργότερα πως έλαβε χώρα εκεί- χωρίς νου πια για μεσοφόρια και περισυλλογή ρόδων ερωτευμένων.

Φυλάκιζαν κόσμο κάποτε εδώ που περπατάμε. Τούτος ο τοίχος θα είχε ακόμα τις νυχιές τους απ’ την απεγνωσμένη πάλη με το θάνατο αν ήταν ικανός να σου θυμίσει. Αν ήταν ικανός να σε στιγματίσει με το δόγμα των αδικημένων.

Ζούμε εις βάρος κείνων των ψυχών εσύ κι εγώ. Ζούμε και δακρύζουμε καμιά φορά για κείνους που ήσαν σαν εμάς.

Για μας που δεν ορίζουμε πια τίποτα και μόνο νοσταλγούμε.

Και τη συλλογική μας νοσταλγία αυτή, θα την πληρώνουμε ακριβά σε καθέναν που θα μας την πουλάει. Κι όταν για ιερούς σκοπούς κάποιος πολιτευτής θελήσει, θα είναι εκεί τα γράμματα κι αποδείξεις. Θα είναι εκεί για να μας κάνει κοινωνούς του δόγματος που μόλις τον χτύπησε ως πύρινη γλώσσα Άγιου Πνεύματος καυτή.

Θα θελα μόνο τα παλιά δάκρυα να ανήκουνε σ’ εκείνους που τα νοιώθουν.

Κι όταν πουλάτε, πάτε αλλού. Εδώ έχουμε δικά μας…

στα ακουστικά της πανοπλίας: Rusty Cage by Johnny Cash

art@kedralynn

Anonymous

Γλυστρώ στη λειασμένη άσφαλτο. Σέρνω τα πόδια μου ανάμεσα σε μια θάλασσα από λαμαρίνες. Δεν είμαι δυστυχισμένος. Είμαι κανείς.

Αυτός που θα ‘βλεπες δίπλα σου να περνάει κι ούτε θα ένοιωθες. Ή κάποιος που στέκεται μπροστά σου σε κάποια ουρά περιμένοντας. Ένας απελπισμένος οδηγός με χαλασμένο αμάξι που θα σ’ έκανε να κορνάρεις βρίζοντας ή ο τρελός που κάτω απ’ το μπαλκόνι σου σφυρίζει τα μεσάνυχτα όταν κοιμάσαι και αντανακλαστικά σηκώνεσαι να πιεις νερό.

Ακούω πολλά, θέλω να πω άλλα τόσα και φοβάμαι, ακούς πολλά όμως δε θες ν’ ακούσεις παραπάνω, είμαι κανείς, στοχεύω πουθενά, μαγκώνονται τα μανίκια μου στα χερούλια από τις πόρτες που περνάω και τρελαίνομαι. Ζητιάνοι κουνούν τις χούφτες τους μπροστά μου, μπουκαδόροι παρακολουθούν προσεκτικά, παλιές αγάπες, γριές πια ξέχασαν τ’ όνομα μου, καλοντυμένοι χάροι ακονίζουνε τα νύχια τους καθώς μαθαίνουν ότι πλησιάζω και μικροπωλητές-βαμπίρ μετράνε φλέβες στο λαιμό μου, θα πεθάνω εδώ στο δρόμο γιατί δε μπορώ να μιλήσω, ή από ντροπή που ξεστόμισα τ’ όνομα μου, ή από κάβλα για το μέλλον που σκύβει από πάνω μας ζοφερό, σκοτεινό, θανατικό.

Σέπια θα είναι η εικόνα μου, τότε που ό,τι έχω φτιάξει με τα χέρια μου θα είναι σκόνη. Και τι θα γράψεις από κάτω; Τι θα πεις για μένα για να με θυμάσαι; Σκατά θα με θυμάσαι.

Είναι ώρες που νομίζω ότι άδικα κουράζομαι. Χωρίς να το ξέρει κανείς.

Και το θλιβερό είναι ότι θα συνεχίσω… ότι κι αν γίνει.

Μια αξιοπρεπής ματαιότητα. Ανώνυμη.

(για τα 2 χρόνια που γράφω)

photo.visceral@deviantart

mouth

Οι λέξεις είναι για να εκφράζουν, μα και για να χειραγωγούν.
Να ζωγραφίζουν κόσμους, μα και για να εξαπατούν.
Λίγο-πολύ όπως ένα κοφτερό μαχαίρι:
Μπορείς να κόψεις μια ντομάτα σε πολύ λεπτές φέτες μα και να καρφώσεις τον φίλο σου κατευθείαν στην καρδιά.
Και τα στόματα σχηματίζουν κι αναπνέουν λέξεις, όπως ακριβώς χαμογελούν. Εκ προθέσεως.
Έχω καιρό να δω ένα αληθινό χαμόγελο. Θα ακουστώ μίζερος μα όλα μου μοιάζουν μη αυθεντικά εφ’ όσον είναι για κάποιον σκοπό. Ένα μέσο για να επικοινωνήσει κανείς μεταμφιεσμένες τις πραγματικές του προθέσεις.
Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να εισπράξεις ένα αληθινό χαμόγελο αμηχανίας από κάποιο κορίτσι μετά από μια βεβιασμένη φιλοφρόνηση. Και θα ήταν πολύ αυτό στ’ αλήθεια αν σου συνέβαινε, θα μεταμόρφωνε την ημέρα σου σε μια ηλιόλουστη αύρα θετικότητας γεμάτη αγάπη για το ανθρώπινο γένος.
Όχι φίλε μου όμως. Δε συμβαίνει κάθε μέρα κάτι τέτοιο στη ζωή σου και στη δική μου.
Χαμογελούν οι πολιτικοί με σκοπό τη δημοτικότητα. Οι πωλητές, με σκοπό το κλείσιμο μιας πώλησης. Μετά τη συναλλαγή δε θα σημαίνεις τίποτα γι αυτούς.
Χαμογελούν οι τηλεπαρουσιαστές -αυτά τα περίπλοκα πλάσματα- στοχεύοντας σε έναν απεριόριστο αριθμό πραγμάτων ταυτοχρόνως. Οι εραστές, εν όψει της επόμενης (κι επερχόμενης) συνουσίας. Χαμογελούν οι τρελοί κατάφατσα στον άνεμο χωρίς λόγο.
Χαμογελούν κι όλοι οι γνωστοί μου που μ’ ανέχονται. Κάπως περίεργα είναι η αλήθεια, μα ποιος δίνει δεκάρα τελικά;Γι αυτό κολλάω δίπλα σου. Το σκέφτηκα πολύ και είσαι το μοναδικό αληθινό χαμόγελο που μου χει μείνει.
Μείνε μέσα απόψε. Μείνε εδώ που η ζωή σημαίνει κάτι…

art.by Loupette

Apolitica

(Για να χαλάσουμε την στυλιστική συνέχεια αυτού του ημερολογίου…)

Όταν προσπάθησα να αλλάξω τον κόσμο, βρέθηκα τελευταίος σε μια ουρά χιλιομέτρων. Ήρθαν κι άλλοι πίσω μου. Κάθησα δέκα λεπτά. Καμία κίνηση.
Άφησα τη θέση μου στον επόμενο και πήγα να φάω μια τυρόπιτα γεμάτη απολιτίκ τυρί.
Μετά από χρόνια κατάλαβα ότι αυτή μου η κίνηση ήταν πολύ απερίσκεπτη. Το να αλλάξεις βρακί είναι κάτι εφικτό και μάλιστα απαραίτητο. Το να έχεις την ελπίδα ότι θα αλλάξεις τον κόσμο είναι εκτός από ανέφικτο, τουλάχιστον βλαβερό για τον εαυτό σου.

Και να μη μιλήσω βέβαια για τον πόνο που προκαλεί μια τέτοια συνειδητοποίηση. Ειδικά όταν διαβάζεις πολλές ιστορίες επιτυχίας. “Πως τα κατάφερε εκείνος;” λες. “Τι παραπάνω είχε;” σκέφτεσαι καθώς θαυμάζεις το στυλ σου στον καθρέφτη χτυπώντας έναν σάκο του μποξ.

Τα νέα μαθαίνονται μετά. Για κάθε ιστορία επιτυχίας υπάρχουν περίπου τέσσερα εκατομμύρια ιστορίες αποτυχίας. Οι περισσότερες απ’ αυτές αδημοσίευτες. Και όλα αυτά στον δυτικό κόσμο. Γιατί για κάποιους άλλους αρκεί που είναι ζωντανοί άλλη μια μέρα.

Σκατά λέω.
Και ποιος αλλάζει τον κόσμο;
(Ο καθρέφτης μου παίρνει τη μορφή του κυρίου Καβούρη)
“Τα-Χρή-μα-τα”!
Ευχαριστώ.
Τώρα μπορώ να κοιμηθώ τον “απολιτίκ” μου ύπνο αφήνοντας το μέλλον στην πολιτική ηγεσία (χα). Αργότερα ίσως πιω κι έναν καφέ ακούγοντας ή διαβάζοντας τις απόψεις αυτών που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο ή θέλουν να γίνουν πολιτικοί στη θέση των πολιτικών και δημοσιογράφοι στη θέση των δημοσιογράφων.
Βαρέθηκα νωρίς; Ή μήπως άργησα πολύ;

Τώρα έχω ένα blog.
Και για μια φορά μπορώ να αλλάξω κάτι!
Το template μου.
Ευχαριστώ Θεέ των μικρών πραγμάτων που με βοηθάς να εμμένω με δύναμη στους ψυχαναγκασμούς μου.

Happy navigation γενναίοι αναγνώστες.

Αφιερωμένο:

There’s no justice in life by Snakefinger’s Vestal Virgins

photojournalistic.art.by.halic

Serpents barely fly

Μου τό ‘παν ξανά,
ξανά θα το πω
Σπασμένα φτερά,
στο χώμα πατώ.
δεν είσαι χαρά
χλωμό ερπετό
Σπασμένα φτερά,
δε φεύγω από δω.

Bubbling flyways

Και να που βρέθηκα μετά από μέρες, να κείτομαι μόνος σ’ ένα δωμάτιο σκοτεινό, με κενό χώρο που φάνταζε τεράστιος και έτοιμος να φιλοξενήσει τις πτήσεις του μυαλού μου, που ως εκ θαύματος έμοιαζε τόσο ξεκούραστο.
Χωρίς ανάγκη για ύπνο -πράγμα σπάνιο για την παρούσα φάση της ζωής μου- και χωρίς χρόνο. Ή για να το θέσω πιο σωστά, χωρίς την αίσθηση του χρόνου. Διότι ποιος σώφρων άνθρωπος μπορεί να σταθεί και να ανασύρει μνήμες και σκέψεις χωρίς έστω τα ίχνη ενός γραμμικού μπούσουλα;
Γι αυτό το λόγο κράτησα τη μουσική σ’ ένα μικρό τρανζίστορ, ανεπαίσθητα να κρατά τα δευτερόλεπτα που εξατμίζονται πάνω σε ένα κουτσό beat-βάση σε κάποια από εκείνες τις καινοτόμες ή καινοφανείς μελωδίες που με ευχαριστούν, κυρίως γιατί δίνουν την αίσθηση της δύναμης, όμως με έναν γαλήνιο και υπόγειο τρόπο.
Ετοιμάστηκα λοιπόν να σκεφτώ, ή ακόμα και να ονειροβατήσω δίχως τη βοήθεια του ύπνου.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, βρέθηκα να ψηλαφώ τους τοίχους και τις μεταξύ τους γωνίες, μετρώντας το χώρο, απολαμβάνοντας την αυτοσχέδια ογκομέτρηση μου, την αναπνοή μου που γινόταν ευκολότερη, το γεγονός ότι κανείς δε με καλούσε, κανείς δε με χρειάζονταν.
Και ήταν τόση η αγαλλίαση εκείνη, που το μυαλό μου κείτονταν κι εκείνο, ως απλά ένα μέρος του σώματος μου, μια μάζα μόνο από νευρώνες και αγγεία, βυθισμένο στη ραστώνη του αντικειμένου.

Δε θυμάμαι πως τελείωσε εκείνο το ταξίδι.
Το μόνο που ανακαλώ είναι το ξύπνημα στο εσωτερικό μιας φυσαλίδας αυτάρκειας και δύναμης.
Τολμώ να πω, ότι για λίγο είδα τις πληγές μου επουλωμένες.
Έως ότου ανακάλυψα πως η φυσαλίδα ήταν εξ’ αρχής μια σαπουνόφουσκα.
Όμως παρηγορούμαι. Η ψυχές της τέχνης και της αθανασίας ήταν πάντα εύθραυστες.

art by Matt Rebholz (the golem project)