of wolf and girl II by ~graemo

Ανακάλυψα πως η αίσθηση του κυνηγημένου ζώου που με κατέλαβε ξαφνικά πριν μερικές ημέρες, δεν ήταν κάτι τόσο βασανιστικά ανυπόφορο για τον εαυτό μου.
Αντιθέτως, νομίζω ότι με ξεκούρασε λίγο, φέρνοντας με πιο κοντά σ’ εκείνο το μέρος του εαυτού που συνήθως υπολειτουργεί κατά τη διάρκεια της ημέρας και ενεργοποιείται όταν το υπόλοιπο σώμα κοιμάται, ανίκανο να το ελέγξει ή να το καταπιέσει.
Σ’ αυτή την κατάσταση, που είναι κάπως σαν ψυχικό hangover, ένοιωθα να μην αντέχω την οπτική επαφή με τους άλλους. Είχα επίσης την αόριστη συναίσθηση ότι όλοι γύρω μου παίζουν έναν προσποιητό ρόλο, τον οποίον αποποιούνται το βράδυ στο σπίτι τους, όταν βάζουν πυτζάμες και αγκαλιάζονται με τους παρτενέρ τους, δίχως make up πια, και αναρωτιούνται αν εκείνος που κρατούν στην αγκαλιά τους υποκρίνεται κι αυτός.
Έσκαψα μια τάφρο γύρω μου και κούρνιασα στη μέση του νησιού μου.
Κανείς δεν μπορεί να ζήσει προσπαθώντας μονίμως να μαντέψει την πραγματική υπόσταση των πραγμάτων. Κανείς για πολύ.

Έσκαψα μια τάφρο γύρω μου περιμένοντας τα κύματα μ’ ανοιχτό το στόμα.
Θα ‘ναι ωραία όσο κρατήσει…

Talk to me by =Dr4kon

-Μα γιατί δε μου μιλάς;
-Σου μιλάω, πως δε σου μιλάω…
-Ναι, μόνο όταν θέλεις κάτι.
-…
-Εντάξει, μην το παίρνεις έτσι… θέλω να πω, ποτέ δε μου είπες κάτι πέρα από τα συνηθισμένα. Δε μου ανοίγεσαι όπως εγώ.
-Εσύ μου ανοίγεσαι;
-Έτσι νομίζω. Όταν με ρωτάς τουλάχιστον; Αλλά δε με ρωτάς συχνά.
-…
-Σε φέρνω σε δύσκολη θέση ε;
-Όχι, απλά… με φρικάρεις.
-Σε φρικάρω; Πως;
-Μ’ αυτά που λες. Με τον τρόπο που τα λες. Μιλάς για περίεργα πράγματα. Μιλάς για πράγματα τα οποία ποτέ δεν πέρασαν απ’ το μυαλό μου.
-Δεν υποτίθεται ότι είναι καλό αυτό; Το βρίσκεις αποκρουστικό;
-Όχι ακριβώς, με κάνεις να νοιώθω άβολα… και οι εκφράσεις που χρησιμοποιείς. Πολλές φορές δεν σε καταλαβαίνω.
-Είναι αυτά που λέω ή ο τρόπος που τα λέω;
-Δεν μπορώ να πω… Είναι απαραίτητο να κάνουμε αυτή τη συζήτηση;

-Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν ποτέ συζήτηση. Σαν ανάκριση μοιάζει.
-Γιατί επιμένεις να μου τα λες όλα αυτά;
-Είναι αδύνατο να καταλάβω. Υπάρχει κάτι επάνω σου που σχεδόν με εξαναγκάζει να το κάνω.
-Οπότε μη με ρωτάς γιατί φρικάρω…
-Τότε…Εφόσον έμπλεξα εδώ μαζί σου και έχω χάσει και το τελευταίο ίχνος από την αξιοπρέπεια μου μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα… για ποια πράγματα μπορούμε να πούμε που δεν σε ενοχλούν;
-Ξέρω γω; Διάφορα.
-Ανώδυνα;
-Ναι, ανώδυνα.

Papercraft self-portrait

Τι μπορεί να συμβεί όταν ένας 3D καλλιτέχνης που καταπιάνεται με σχεδιασμό χαρακτήρων video games, αποφασίσει να καταπιαστεί με την τέχνη του για τις απόκριες;

Μια χάρτινη –και creepy- 3D αυτοπροσωπογραφία του!
Ο κύριος Eric Testroete έκανε την υπέρβαση ξεπερνώντας τα avatars και τις απλές ψηφιακές φωτογραφίες που βλέπει κανείς καθημερινά. Επίσης το φόρεσε στο κεφάλι του, και αν κρίνω από τις φωτογραφίες έκανε και μερικές βόλτες στη γειτονιά του.
Ίσως θα μπορούσαμε να μιλάμε για μια ενδιαφέρουσα νέα μορφή τέχνης, όπου το ψηφιακό γίνεται πλέον κάτι απτό.
Αν έχετε το ανάλογο software και ένα καλό ψαλίδι… γιατί όχι;

http://testroete.com/index.php?location=head

Lying in the leaves by *Majin-sama

Ένα κορίτσι, ή ένα αγόρι που θα φέρει το σημάδι Του στο μέτωπο
θα κάτσει πλάι σου σ’ ένα παγκάκι
εκεί που θα κάθεσαι αμέριμνος και θα ρεμβάζεις
κρατώντας το αγαπημένο σου βιβλίο.

Κοίταξε πιο προσεκτικά
Θα τη θυμάσαι τούτη τη στιγμή
θα προσπαθήσουν όλοι οι δαίμονες του κόσμου να την αλλοιώσουν στο μυαλό σου
κι ο εσωτερικός σου μονόλογος θα εφεύρει λέξεις περίτεχνες
για να την απομυθοποιήσει.

Θεέ μου πόσο θα πονέσει
θα πονέσει όταν θα είστε μακρυά.
Κι όταν θα πλησιάζετε ο ένας στον άλλο
τρομερό ηλεκτρικό φορτίο θα απελευθερώνεται
και θα νοιώσεις άτρωτος, ζεστός, ψηλότερος απ’ οτιδήποτε στην πόλη.

Και το εγώ σας θα κοιμάται για καιρό πολύ.
Μπορεί οι πασχαλιές να ανθίσουν τρεις φορές
και να πεθάνουν τέσσερις όσο εσείς οι δυο θα ζείτε γλυκά σαν ένα.

Μα κάθε ευλογημένη εποχή τελειώνει
κι ο χρόνος έχει μάθει στο τέλος να πληρώνει αυτούς που αγνοούν πως είναι υποτελείς του

Θα σώσεις ότι τελικά απομείνει από την αποξηραμένη εξάρτηση;

Θα σκύψεις το κεφάλι με ταπεινοφροσύνη για να συνεχίσεις να κρατάς στην αγκαλιά σου το αγόρι, ή το κορίτσι που στο μέτωπο του πλέον γράφει τ’ όνομα σου;
Δεν είναι δύσκολο.
Είναι σχεδόν ακατόρθωτο.

Βάλε τον εαυτό σου σ’ ένα πλοίο με δεμένα μάτια και αποχαιρέτησε τον.
Έτσι απλά και μια για πάντα.
Χωρίς λυπητερά τραγούδια κι εκείνη τη μελαγχολία που συνοδεύει πάντα τους αποχωρισμούς.

Όσο κι αν λυπηθείς,
θα έχεις πάντα κάποιον για να το διηγηθείς…

Juan Francisco Casas > Fuckartloveartist#2

Πάντα αντιπαθούσα τον φωτορεαλισμό στη ζωγραφική. Το μόνο που μπορεί να προκαλέσει είναι συζητήσεις για τη χρησιμότητα του ή ερωτήματα όπως: Γιατί δεν τραβούσε μια φωτογραφία; Μπορείς να θεωρείς κάποιον που αντιγράφει κατά γράμμα την πραγματικότητα καλλιτέχνη; Μπορεί να εκφραστεί κάποιος έτσι ή το κάνει απλά για να αποφύγει τα ναρκωτικά;;;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η τεχνική και η αφοσίωση που χρειάζεται για κάτι τέτοιο είναι προφανώς  πάνω του μέσου όρου. Ειδικά σε μια περίπτωση όπως του κυρίου Juan Francisco Casas, ο οποίος χρησιμοποιεί μόνο στυλό για τα έργα του (Ίσως να είναι bic μα δεν αναφέρει κάτι τέτοιο). Εκείνο που ξεχωρίζει είναι η θεματολογία του, που αποτελείται ουσιαστικά από instant photos που τραβάει κάποιος για πλάκα.

Ακόμα κι αν ο φωτορεαλισμός είναι απλά ένα στείρο μέσο επίδειξης τεχνικής -κατά την ταπεινή μου γνώμη- σίγουρα προκαλεί τον θαυμασμό και οπωσδήποτε ένα υπέροχο θέμα για παθιασμένες συζητήσεις περί τέχνης.

http://www.juanfranciscocasas.com

by stoicavictormarius@deviantart

Ποιός φίλος θα με καταλάβαινε τώρα;
Ζαλισμένος στέκομαι μπροστά σ’ έναν άδειο τοίχο, άδειο όπως εγώ, περιμένοντας μάταια τις λέξεις να κατρακυλήσουν από τον λάρυγγα στη γλώσσα μου.
Και ξέρεις κάτι; Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να αναπνέω.
Αν προσπαθήσω λίγο, μπορώ να αρθρώσω κάποια φωνήεντα, χωρίς να μπορώ πάντα να ελέγξω την ένταση της φωνής μου, που σαν προεφηβικό κρώξιμο αντηχεί ενοχλητικά στο δωμάτιο.

Η αλήθεια είναι ότι αν αφήσεις τα πράγματα και τα κοιτάς χωρίς το κίνητρο να περάσεις σε κάποια πράξη, δε θα γίνει τίποτα.
Κάποιοι έλεγαν ότι όλα ακολουθούν το ρεύμα της ζωής, μα ανακαλύπτω τελευταία –έντρομος ομολογουμένως-  ότι το συγκεκριμένο ρεύμα δεν περνάει μέσα από το δωμάτιο μου. Τα μόνα που άλλαξαν τόσον καιρό είναι το γάλα που έχει λήξει και τα αποφάγια στο ψυγείο. Οι μύκητες κάνουν τη δουλειά τους, μα τους πέφτω πολύ μεγάλος για να αλλάξουν κι εμένα.

Από την άλλη βέβαια αναρωτιέμαι μήπως κάνω λάθος. Μπας και μουχλιάζω σιγά-σιγά; Αλλοιώνομαι χωρίς να το καταλαβαίνω;
Μπορεί.

Γιατί ξύπνησα μετά από μέρες σίγουρος ότι επανήλθα από τον άλλο κόσμο.
Ξύπνησα νοιώθοντας ότι έχω πολλά να κάνω, και πρώτα απ’ όλα να ξαναμάθω να περπατώ.

Μη γελάς, δεν υπερβάλλω. Δε θα το παραδεχτώ ποτέ, μα ήταν αγάπη αυτό που με ξύπνησε. Ή έρωτας.
Κάποιοι νομίζουν ότι μπορούν να ξεχωρίσουν τη μεταξύ τους διαφορά , μα εγώ νοιώθω καιρό τώρα μπλεγμένος και μπερδεμένος κάτω από το δέος αυτού του ποταμού συναισθημάτων.

Ίσως να σας πω μια μέρα πιο καθαρά γιατί παραδόθηκα στη μούχλα, μα πρώτα πρέπει να το βρω ο ίδιος.
Αν τη γλυτώσω…

injection by oliv93@deviantart.com

Γιατί ακόμα να με κατατρέχεις; Να με εξουσιάζεις; Να με τυραννάς με τις λέξεις σου;
Ρωτώ σαν ανόητος… και κάθομαι σε ξένα πεζούλια. Χωρίς καπνό, χωρίς στυλό κι εστιασμένο βλέμμα.

Παράξενο που ξέχασες πως με δηλητηρίασες πριν καιρό καρφώνοντας την πιο γλυκιά σου σύριγγα στην πλάτη μου.
Το πιο σκοτεινό σου υλικό, αδιάσπαστο βολτάρει ανέμελα στα αιμοφόρα αγγεία μου ακόμα.

Ύπουλη αγάπη. Ύπουλη και σιωπηλή παρέμεινες.

Posted in πληγές Tagged: despair, introspective ]]> http://panoplia.wordpress.com/2009/10/20/%ce%b1%ce%ba%cf%8c%ce%bc%ce%b1/feed/ 2 dr.Uqbar injection by oliv93@deviantart.com http://panoplia.wordpress.com/2009/04/09/%ce%b2%ce%b1%ce%b8%cf%85-%cf%80%cf%81%ce%ac%cf%83%ce%b9%ce%bd%ce%bf/ http://panoplia.wordpress.com/2009/04/09/%ce%b2%ce%b1%ce%b8%cf%85-%cf%80%cf%81%ce%ac%cf%83%ce%b9%ce%bd%ce%bf/#comments Thu, 09 Apr 2009 18:27:06 +0000 dr.Uqbar http://panoplia.wordpress.com/?p=784 ]]>

Art by nayein

Session #1 21:27

Γιατί δε βρίσκω δοχεία να φτύσω τη χολή μου πια; Γιατί όλα μοιάζουν αστεία και πεθαμένα, ανούσια και ομοιόμορφα -δήθεν περίπλοκα- μα προβλέψιμα και πρέπει όμορφα όπως πρέπει ευγενικά και αγγελικά.

Θα θέλατε να γράφω πιο συχνά, μα μια κατσαρίδα με κρατάει απ’ τον καρπό. Ανοίγει το στόμα της και με φωνάζει αποτυχία. Ναι… δεν ξέρει άλλες λέξεις. Γιατί; Πιστεύατε πως θα μπορούσε να γίνει συζήτηση με μια κατσαρίδα. Κι αν θα μπορούσε ποιός θα επιθυμούσε κάτι τέτοιο;

Είμαι δεμένος με τις γάζες της απλότητας ακόμα. Και επιμένω απεγνωσμένα σ’ αυτές κρατώντας τες κουρέλια στην αγκαλιά μου.

Τρέχω πίσω απ’ τον παντοτινό μου έρωτα. Μα εκείνος φεύγει. Κι όταν τον στριμώχνω στων λεωφορείων τα πλαϊνά κείνος φωνάζει “βοήθεια νάρκισσος” και φτερουγίζει αφήνοντας μου μερικά φτερά στο στόμα.

Έχουν τη γεύση του τέλους. Ο νάρκισσος έχει καιρό που είναι νεκρός. Από τότε που εκείνο το ξεχασμένο για πάντα εκκολαπτόμενο μυθιστόρημα μιλούσε για μια τυφλή κοπέλα που την ερωτεύεται κάποιος. Όχι από οίκτο όμως. Υπάλληλος ζαχαροπλαστείο -ή αρτοποιός- στο επάγγελμα αν ενθυμούμαι καλώς, με μια υπερρεαλιστική τρυφερότητα και βλακωδώς ρομαντικός. Η ιστορία εξερράγη κατά την ένωση τους. Ο έρωτας καίει το χαρτί, τις καρδιές και τις βιγόνιες γλυκερέ μαλάκα, ανιδιοτελή αυτόχειρα.

Το βαθύ πράσινο τέλος πέθανε χωρίς ίχνη.

Εγώ, απλά φωνάζω “εγώ” ακόμα. Χρόνια μετά, άφωνος όπως κι εσείς που δε βγάζω λέξη από αυτό το παραλήρημα.

Session #2 21:42

Σε μια στιγμή διαύγειας σκέφτομαι: Θα είσαι πάντα κατσαρίδα, ότι κι αν λες όπως γιατί δεν το πιστεύω; Τι είναι εκείνο που κάνει το ταπεινό και ζοφερό να υπερισχύει του φωτός;

Αν ήξερα αυτό που θα έγραφα τώρα θα ήταν κάποιο τεχνικό εγχειρίδιο. Μα η αυτολύπηση δε χρειάζεται manual. Είναι εδώ και κάνει κύκλους αχρηστεύοντας κείμενα ολόκληρα. Θα περιμένω τον εαυτό μου του session #3 να φωτίσει τις σκιές.

(ευχαριστώ και για τα σχόλια, κρίμα που ήταν τόσο αυτούσια που έμειναν αναπάντητα)

Art by cg2i

Ένα ιστολόγιο ανώνυμο, χωρίς χρήσιμο ή ειδικό περιεχόμενο είναι δίκοπο μαχαίρι για αυτόν που το διατηρεί.

Ξεκινάει ως ψυχανάλυση του γράφοντος, μια απλή παράθεση προσωπικής αισθητικής, συναισθημάτων, ιδεών και γεγονότων.

Ο χρόνος μπορεί να δράσει ευεργετικά στην αρχή για κείνον που γράφει. Θα βελτιώσει την τέχνη της αναλυτικής ή αφηρημένης σκέψης του, θα μάθει να καταδύεται στα πιο απόκρυφα ψυχικά του βάθη, θα σημειώνει σκέψεις στα πιο απίθανα μέρη και θα έχει πάντα ένα κίνητρο για να γράφει.

Και το κίνητρο γίνεται εμμονή, ένα ατσάλινο επίμονο σκουλήκι. Γίνεται κόμπος στο λαιμό. Μαχαίρι, όπλο κι έμπιστος σύντροφος για κείνον που κρατά την πένα.

“Γράφε παντού και συνεχώς,γράφε ακόμα κι όταν δε γράφεις.

Βυθίσου σε όνειρα και μίλα συνεχώς μ’ αυτούς που σε κάνουν να πονάς. Κι όταν τελειώσεις με τις λέξεις φόρα τα σκούρα σου γυαλιά πες μια ατάκα που ήθελες να πεις καιρό και φύγε αφήνοντας τους πίσω σου να καίγονται…”

Με τον καιρό, τα προσωπικά συναισθήματα θα εκφραστούν στην πλειοψηφία τους, οι εχθροί θα λουστούν στο οξύ και θα κατασπαραχτούν από άγρια θηρία, οι αγαπημένοι θα αποθεωθούν και η αγάπη θα γίνει ένας δορυφόρος σε τρελή τροχιά εκπέμποντας προς κάθε κατεύθυνση ανιδιοτελώς.

Ο πρώτος κύκλος θα κλείσει. Ο ιστολόγος θα είναι υπερήφανος για το έργο του, ευγνώμων για τους όποιους αναγνώστες με τους οποίους μοιράζεται κομμάτια της ψυχής του, αλλά θα παραμένει ανώνυμος ακόμα με προοπτικές πλέον περιορισμένες και τα αρχικά του απωθημένα ανικανοποίητα εφόσον ούτε η μάνα του δε θα ήθελε να δει αυτά που γράφει. Η έλλειψη ουσιαστικής αναγνώρισης θα ψαλιδίσει τις άκρες των φτερών του αργά ή γρήγορα.

Τότε, κοιτώντας στον καθρέφτη, ο ιστολόγος μας θα νιώσει σαν ένας ακόμα John Doe που έφερε εις πέρας την προσωπική του θεραπεία επιτυχώς μα δημιουργώντας νέα θέματα, πολύ μεγαλύτερα και διαφορετικά από εκείνα που ήθελε να λύσει εξ’ αρχής.

Μπορεί βέβαια και να το πάρει πάνω του, ξεκινώντας ένα ολοκληρωμένο συγγραφικό πόνημα για να κατασπαραχτεί ο ίδιος -έξω από τη σαπουνόφουσκα του ιστολογίου του- από τα πεινασμένα σκυλιά-φύλακες της λογοτεχνίας.

Ίσως όμως και να μπορεί να ξαναγεννηθεί αρχίζοντας από την αρχή, ισορροπώντας με τις ίδιες του τις λέξεις, αγκαλιάζοντας την αυτογνωσία που απέκτησε τόσον καιρό γράφοντας και κουρνιάζοντας ξανά στη σκοτεινή γωνιά του με την αυθάδεια της ειλικρίνειας του τη σιγουριά της ηθικής του, χωρίς να περιμένει, χωρίς να τον περιμένουν.

Μα όλα αυτά είναι απλά ένας μύθος. Γιατί τίποτα δεν μπόρεσε ποτέ να ξεκινήσει απ’ την αρχή. Ίσως έτσι να παρατείνει λίγο ακόμα την καθολική και ολοκληρωτική τελική του κατάρρευση.

Όμως… καλοί μου φίλοι, ευγενικοί μου αναγνώστες…γιατί διάολο να σας ενδιαφέρουν όλα αυτά;

(I wish I could write some useful content)

Art by Val Melkor

Μου έλειψε να μιλώ σύνθετα. Κάποτε πέθαινα να πλατειάζω. Να στοιβάζω λέξεις σε μεγαλόπρεπες προτάσεις ατελείωτες. Να ακούω τον ρυθμό τους μέσα μου -δεν θα τα διάβαζα ποτέ μεγαλοφώνως- και να κοιτώ μες στα κενά σου μάτια.

Ω Μούσα εσύ, γλυκιά ξανθομαλλούσα…

Αλλάζει ο κόσμος, κι εσύ ακόμα εκεί με περιμένεις.
Στρογγυλοκάθισες στο θρόνο σου -που έφτιαξα στραβά, τ’ ομολογώ- και πίστευες πως έτσι θα μέναμε μια ζωή.
Εγώ, ο μίζερος θνητός, παλιός εραστής της ημιμάθειας, καλός και συνετός μα ακατανόητος κι εσύ εκεί ψηλά, όμορφη όπως πάντα να χασμουριέσαι περιμένοντας την αποθέωση σου.
Τροφή ήτανε και φως μου οι λιγοστές σου λέξεις κι ας μην υπήρξε άξια γήινη ενσάρκωση σου.

Σ’ άφησα εκεί, να κρέμεσαι σχεδόν παρατημένη, κι αυτό αφού έστυψα της δόξας τους χυμούς σου, σκουπίζοντας με τα ίδια μου τα χέρια την τελευταία σταγόνα που έμεινε αιωρούμενη στα χείλη. Έφυγα δίχως άλλοθι, απ’ όνειρα κενός.

Τι αχάριστη αλήθεια είν’ η φύση του ανθρώπου.

Και απαντώ στα δάκρυα που φαντάζομαι να κρέμονται στις άκρες των ματιών σου: Κανείς πια δεν κουβαλά πάνω του κάποια σαν εσένα.

Ονειροπλάσματα, άγγελοι και θεϊκές μασίνες πάει καιρός που άφησαν τούτη δω τη βρώμικη γη. Δεν ξέρεις γιατί;

Δεν ξέρεις γιατί;

Πόσο μου έλειψαν τα Δευτεριάτικα posts