
Ανανέωση τώρα, μια πίκρα ανεβαίνει, φωνάζει, δε θα ‘ρθει ποτέ. Μούχλα πράσινη, πηχτή σα μηχανέλαιο κατέκλυσε τον κόσμο από τότε που συλλάβισα τη λέξη, ένοιωσα μέχρι το σαγόνι μου τη στάθμη της, κουνώ τα πόδια μου σαν τρελός για να κρατηθώ στην επιφάνεια, οι μύες μου μπλοκάρουν, κλειδώνουν οι κλειδώσεις μου όσο προσπαθώ, κάποιος μου φώναξε από πάνω, νομίζω πως απάντησα ότι αντέχω ακόμα, είπα ψέμματα, νομίζω ότι δεν αντέχω, είναι μεγάλο βάρος για τα απαίδευτά χέρια μου, θα τα παρατήσω και θα αφεθώ στη βαρύτητα, ανανέωση στον πάτο, δεν είχα νοιώσει ξανά τη γλυκήτητα της, το γοητευτικό της κελάρυσμα στ’ αυτιά μου, τα ξελογιαστικά της χάδια.
Πέφτω.
Και δε θα ξανανέβω…
featured photograph from the Gabriele Rigon’s superb nudes collection



Σε όλο αυτό το διάστημα φωτογραφήθηκε με μπλουζάκια διαφόρων χρωμάτων, με μαλλιά διαφορετικού μήκους, λουσμένα, άλουστα, νυσταγμένος, ξύπνιος, ξυρισμένος και αξύριστος, μα πάντα με την ίδια πειθαρχία, κοιτώντας το φακό τις περισσότερες φορές στο ίδιο σημείο, με την ίδια έκφραση.



