The Art of Wolf Parade

Τους καναδούς Wolf Parade τους γνώρισα πριν λίγο καιρό αν και το lp τους (Apologies to the queen Mary) κυκλοφόρησε το 2005.

Σε αναμονή του φετεινού( ; ) νέου τους δίσκου, ανακάλυψα το εξαιρετικό τους video για το single τους Modern World. Xωρίς να μπορώ να βρω περισσότερες πληροφορίες για τον δημιουργό του, το επισυνάπτω για να μη χαθεί.

Τέτοια όμορφα πράγματα γίνονται σπάνια πια…

I’m not in love with the modern world
I’m not in love with the modern world
It was a torch driving the savages back to the trees

Modern world has more ways
And I don’t mention it since it’s changed
While the people go out and the people come home again

It’s gotta last to build up your eyes
And a lifetime of red skies
And from my bed saying your haunted hissing in my bed

Modern world don’t ask why
Cause modern world will build things high
Now they house canyons filled with life

Modern world I’m not pleased to meet you
You just bring me down
Modern world I’m not pleased to meet you
You just bring me down
Modern world I’m not pleased to meet you
You just bring me down
Modern world I’m not pleased to meet you
You just bring me down

ΤεχνοΣελοτέιπ

Υπάρχει κάτι πολύ ενδιαφέρον στην τεχνική του ουκρανού Mark Khaisman. Η κολλητικές ταινίες που χρησιμοποιεί του δίνουν όση μοναδικότητα χρειάζεται για να ξεχωρίσει.

Η συγκεκριμένη τεχνική τον μάγεψε από τότε που την ανακάλυψε, λόγω των άπειρων περιορισμών και του υψηλού βαθμού δυσκολίας που ενέχεται σε μια τέτοια τρέλα. Προσωπικά υποθέτω ότι έχει τουλάχιστον την υπομονή ενός βούδα και τα νύχια μιας αντιλόπης για να φέρει εις πέρας αυτές τις εικόνες.

Το αποτέλεσμα, σαν ολοκληρωμένο έργο, βασίζεται περισσότερο στην αναγνώριση από τον θεατή του συνόλου, μέσα από τη σύνδεση μικρών οικείων σχημάτων που σαν σωροί από τούβλα, τείνουν να υποκύψουν στη βαρύτητα ανα πάσα στιγμή. Βαίζεται στη μικρή προσπάθεια του καθένα να παίξει με τη φαντασία του για να κατανοήσει οικείες εικόνες, λίγο σαν στιγματογραφία, λίγο σαν ιμπρεσιονιστικό μισοτελειωμένο έργο.

Αυτός είναι κι ο λόγος που δε χορταίνεις να τα βλέπεις!

Loretta Lux: Children according to…

Τα έργα της Loretta Lux έχουν την τάση να σε αφήνουν άφωνο και να σε κάνουν να τα παρατηρείς για αρκετή ώρα, χωρίς να είναι ούτε βαρυφορτωμένα ούτε φτιαγμένα με κάποια εντυπωσιακή ή πρωτοποριακή τεχνοτροπία.

Μόνο όμορφα παιδιά, με ενήλικες, απόκοσμες και ονειρικές εκφράσεις. Ο χρόνος κι ο τόπος δεν έχουν σημασία. Στέκεσαι και παρατηρείς τα μάτια τους που σε κρίνουν νοερά. Σαν μικρές Πυθίες υπό prozac , βλέπουν στο μέλλον, τα φοβερά αυτά παιδιά της Lux νομίζεις ότι μιλάνε σε ‘σένα. Και το χειρότερο απ’ όλα; Νομίζεις ότι είσαι εσύ.

Και σου θυμίζει διάφορα η έκθεση σου σ’ αυτή την κατατονική παρέλαση. Τα παιδιά, τα μέσα μας ή αυτά που τριγυρνούν ανάμεσα μας, χρειάζονται πάντα τόσα να μας πουν για τις τύψεις και τις αγάπες μας που ποτέ δεν έβρισκαν τις λέξεις. Και το μυστικό πάντα ήταν να τα ακούς. Μα όχι αφ’ υψηλού…

Να τ’ ακούς σα να ήσουν εσύ.

Read also (’cause I was late):

• http://delta9-thc.blogspot.com
• http://aphroditescomments.blogspot.com
• http://maskesiliou.blogspot.com

memento vivere

Αυτή η πρωτότυπη συσκευή της Susanna Hertrich είναι μέρος μιας φανταστικής σειράς προϊόντων και την αποκαλεί chrono_Shredder. Είναι ένας τρόπος για να πάρει ο χρόνος που περνάει μια απτή μορφή: Κορδέλες χαρτιού από έναν καταστροφέα χαρτιού. Το μη αναστρέψιμο σε επίμονη παρουσία. Η αρχική ιδέα πίσω από αυτό το προϊόν είναι η μελλοντική πιθανότητα εθισμού του ανθρωπίνου είδους σε ένα είδος χειμερίας νάρκης on demand που θα αποδειχθεί ότι σταματά τη γήρανση. Σε αυτό λοιπόν το φανταστικό -αλλά πολύ πιθανό- σενάριο οι ώρες που θα είναι ξύπνιος κάποιος θα μετρούνται όπως σήμερα οι θερμίδες και οι hibernation junkies (έτσι θα λέγονται αυτοί που θα το παρακάνουν) θα χρειάζονται μια τέτοια συσκευή για να θυμούνται ότι πρέπει να ζήσουν.

Δεν έχω ιδέα πάντως ποιος θα αισθανόταν άνετα με κάτι τέτοιο στο σπίτι του (στην απίθανη περίπτωση να περάσει κάτι τέτοιο στη μαζική παραγωγή πριν την έσχατη εκείνη ώρα) και πως θα περίμενε να έρθει το επόμενο Σαββατοκύριακο ευχόμενος να περάσουν οι ενδιάμεσες ημέρες. Τώρα που το σκέφτομαι, σίγουρα θα χρησίμευε κάπως έτσι κι αλλιώς.

Θα ήταν σα να περπατάς στο δρόμο με το δρεπάνι του χάρου πάνω απ’ το κεφάλι σου. Γιατί…

Waiting for the weekend is wishing your life away

Και οι ημέρες έχουν όλες το ίδιο βάρος. Ακόμα κι όταν τις πουλάς…

Ολόκληρο το μανιφέστο του chrono_Shredder εδώ

book

Ένα σημειωματάριο ταξίδευε για 36 εβδομάδες ανάμεσα σε 4 καλλιτέχνες. Δυο στο Belfast και δυο στο Brooklyn. Από τις 2/6/2003 κάθε Τετάρτη κάποιος από αυτούς το παραλάμβανε και είχε πέντε ημέρες για να δημιουργήσει στην επόμενη κενή σελίδα (ή και δισέλιδο) και στη συνέχεια να το αποστείλει με τυχαία σειρά στον επόμενο. Καμιά άλλης μορφής επικοινωνία δεν υπήρξε μεταξύ των καλλιτεχνών για όλο αυτό το διάστημα.

Μετά από δεκάδες τυχαία ταξίδια μεταξύ τους και 60.000 μίλια ταξιδιού το έργο ολοκληρώθηκε στις 2/2/2004.

Το αποτέλεσμα με άφησε άφωνο για λίγο…

see for yourself:> book

Jean-Claude Claeys

Κοιτάζοντας τα έργα του Jean-Claude Claeys εισέρχεσαι σε ένα σκοτεινό μέρος όπου ο έρωτας κι ο θάνατος, ως εμμονές στολίζουν τα πάντα με ένα παρανοϊκό φως. Δε έχει καθόλου σημασία η ακριβής τεχνική του Claeys. Το μόνο που μετράει είναι αυτό που βλέπεις. Απτά βλέμματα, πόζες κλισέ, ψυχρός φωτισμός, σκληρό δέρμα, ζωώδης καθημερινός ερωτισμός. Κι όσο προχωράς μέσα στο μυαλό αυτού του illustrator ο θάνατος γίνεται απλά μια δικαιολογία. Ένα άλλοθι που η μοναδική δουλειά του είναι να τονίζει τις αρχέγονες ανθρώπινες εντάσεις που καταγράφει με λεπτομέρεια στις μαύρες νουβέλες του.

Μόνο εξ απίνης μπορείς να το δεις. Illustrateur de romans noirs.

See Also:
Μια ιστορία με εικονογράφηση Claeys