Φωτογραφικό μου μάτι

Κουνάς το χέρι ζωγραφίζοντας έναν θλιμμένο αποχαιρετισμό στον αέρα.

Στέκομαι κρύος και σκληρός μ’ ένα κόκκινο ψάρι να σπαρταράει στο στομάχι μου συνέχεια.
Συνέχεια, συνέχεια, πόσο θ’ αντέξω άλλο;
Κι ένας τηλεφακός μικρός που έχω χωμένο στο αριστερό μου μάτι θα τραβάει φωτογραφίες. Εκατοντάδες φωτογραφίες που δε θα εμφανιστούν ποτέ. Θα είναι όμως άφθαρτες, όσο ο ηλεκτρισμός διαπερνάει τους νευρώνες μου.
Μετά απ’ αυτό ποιος ξέρει;

Μπορεί να υπάρχει το αρνητικό τους σ’ ένα κουτάκι αύρας που θα αφήσω πίσω μου σαν φύγω, ευχόμενος να το βρει κάποιο παιδί. Να το χώσει στην τσέπη του κρυφά, να φύγει να κρυφτεί για να το δει κι ας το πετάξει.

Κι ως τότε θα συλλέγω μανιωδώς. Φωτογραφίες, βότσαλα πόνου και κοχύλια χαράς. Και θα τα στύβω πάνω σε ανούσιες αράδες σαν κι αυτές.
Μπορεί και να μη διαβαστούν ποτέ, μα φέρουν τα κομμάτια μου επάνω τους κι ευφραίνομαι όταν τις βλέπω να περνούν από μπροστά μου. Καμαρωτές και μάταιες.

Λεω να ρίξω μια ματιά στη συλλογή σου με τις μυρουδιές αν μ’ αφήσεις.

photo.by.katara-alchemist

Little prayers and prophets

Αφρίζουν οι προσευχές κάθε Κυριακή πάνω απ’ τα νοσοκομεία. Γεμίζουν τα δωμάτια, τους ορόφους και μετά μαζεύουνται στις ταράτσες σα διογκωμένες σαπουνόφουσκες, σχηματίζοντας κυψελοειδή φαντασμαγορικά σχήματα ορατά από το διάστημα.
Περιμένοντας να ακουστούν όσο κρατήσουν.Αλυχτούν οι φωνές των προφητών στους διαδρόμους. Μοιράζουν τύψεις κι ελπίδα. Φορούν άσπρες ποδιές και δεν κοιτούν στα μάτια. Σπάνια ίσως. Σπάνια όπως εσύ που ξενυχτάς πάνω στο προσκεφάλι του παιδιού σου.

Μα ποιος να ‘ταν εκείνος που έλεγε πως δεν υπάρχει αγάπη; Κάποιος ανόητος σίγουρα, απαίδευτος, ήδη νεκρός από καιρό που ζήλεψε τούτη την επίγεια παράνοια που ζούμε.

“Κακοφορμισμένοι δαίμονες ακούστε το ραδιόφωνο μου και σκάστε από χαρά. Σκάστε σε αμέτρητα κομμάτια φτιάχνοντας κόκκινα λουλούδια”

Είπα και δυνάμωσα την ορχήστρα του Les Baxter με το Voodoo dreams voodoo.
Αύριο θα ‘χει κρύο κότες. Και δε θα φτάσετε ποτέ το θάρρος μιας μητέρας.

Όσο κι αν προσπαθήσετε.
Όσο κι αν προσπαθούμε.

art by mehmeturgut

wish on a dish

Θα μπορούσες να περιμένεις για πάντα την έλευση των αγγέλων προσέχοντας τον κάθε περαστικό που θα περνούσε έξω απ’ το παράθυρό σου.
Θα μπορούσες να με ξεκοιλιάσεις απλά και μόνο για το γεγονός πως δεν ξέρω πια αν πιστεύω στα όμορφα αυτά παραμύθια, που μια ζωή με κοιτούν υποτιμητικά πάνω απ’ τα ψηλά ράφια της αθώας σκέψης.

Η αλήθεια είναι πως θα ‘θελα να βασίζομαι στο ξίφος μου, μα έχει από καιρό σκουριάσει κι η ασπίδα είναι όλο τρύπες από ερπετά και λεπιδόπτερες θελήσεις.
Θα ‘θελα οι γροθιές μου να σκληρύνουν, μα είναι ακόμα μαλακές σαν του μωρού και με πονάνε.
Μια μέρα όμως θα μάθω το γιατί και θα σταθώ σε μαρμαρένια πόδια.

Μην περιμένεις μερτικό.
Είναι άδικο, τ’ όνειρο κάποιου άλλου να συνθλίβεις.

art by 33xiT@deviantart

youth aspirin & your goldfish

Δεν μπορείς πια να κάθεσαι στα γόνατα για ώρα πολύ. Ούτε μπρούμυτα στο πάτωμα όπως έκανες κάποτε.
Ξέρω τι σου θυμίζει… Μια γροθιά ακόμα στο υπογάστριο της νιότης, μα είν’ αστείο.
Τι απ’ αυτά σκεφτόσουν όταν έχτιζες κόσμους ολόκληρους και ιστορίες γύρω από το κουτί με τα playmobil σου; Ήθελες να μεγαλώσεις τότε.

Σου ‘χω μια έκπληξη.
Η ευχή σου πραγματοποιήθηκε!

Δεν σού ‘χαν πει να προσέχεις τι εύχεσαι; Δεν σου ‘χαν πει ότι δε θα ‘ναι για πάντα έτσι;
Ωχ μωρέ… και τι θα ‘κανες αν θα το ήξερες; Μήπως θα ζούσες περισσότερα;

Νιώθεις υπεύθυνος; Νιώθεις μεγάλος; Άγριος και επιβλητικός; Δυναμικός δολοφόνος;
Όχι; Βοήθησε με λίγο. Θέλω να ακούσω μια κατάφαση. Μια σωστή επιλογή.

Ήταν δικές σου ξέρεις, οι επιλογές. Όσο και να τις φορτώνεις αλλού θα ‘ναι για πάντα καρφωμένες πάνω σου.
Μην το σκέφτεσαι. Τώρα είναι η εποχή της μιζέριας. Της γκρίνιας χωρίς επιχειρηματολογία. Για το μέλλον και το παρελθόν.
Κυρίως για το παρελθόν. Για ότι δεν πρόλαβες. Για ότι μετάνιωσες. Για ότι φταίνε εκείνοι.

Γάμα το ρε. Δε βγάζει πουθενά.
Θυμήσου πως έχεις ένα χρυσόψαρο που κολυμπάει κάτω απ’ το ηλιακό σου πλέγμα, το οποίο πρέπει να φροντίζεις. Έχει τα μάτια του παιδιού που ήσουν.

Είχες κάποτε χρυσόψαρο; Την αρχική ακίνδυνη ευθύνη των παιδιών; Πάντα πεθαίνει ξέρεις. Κι αν δεν τα τινάξει από υπερβολική φροντίδα τις πρώτες μέρες, τα τινάζει από αδιαφορία αργότερα.

Σκέψου την ευθύνη. Το χρυσόψαρο. Να μην πεθάνει.
Τάιζε το πάντα. Ακόμα κι όταν νιώθεις τα κόκαλα σου να πονούν.
Δε θα έχεις άλλο. Και η ασπιρίνη της νεότητας αργεί να εφευρεθεί.

art:EJA-Brussee

Misery

Αναπόσπαστο κομμάτι του χρόνου που θα περάσει κάποιος εδώ

σαν πολυέλαιος κρέμεται απ’ τα ταβάνια των σπιτιών και τριγυρνά σαν ερπετό στους δρόμους σε χαρακιές των εποχών στις φάτσες των ανθρώπων που φοβισμένοι περιμένουν αδημονούν σχεδόν ηδονικά φοβούμενοι το γέλιο τους το ίδιο.

Αυτά σκεφτόμουν παστωμένος μέσα σε μια χαοτική κατάσταση που περιλάμβανε ορδές από ανθρώπους που στέκονταν όρθιοι περιμένοντας. Κάποιοι απ’αυτούς ήρθαν νωρίς κι έπιασαν στα τοιχώματα και στα παράθυρα μια θέση. Ξεκλείδωσαν τα κόκαλα των ώμων και συμπτύχθηκαν ώστε να καταλαμβάνουν λιγότερο χώρο. Όπως τις σιδερώστρες που φυλάμε σε μια γωνιά. Πτυσσόμενοι κι εμείς. Κι ανακατεύτηκαν χνώτα πολλά και ηλικίες. Γκρίνιες και βλέμματα απλανή ή και δυστυχισμένα. Μια αόρατη πέψη σκέψεων που συντελείται αθόρυβα και οι αρσενικοί με αντανακλαστικά βλέμματα, κάποια απ’αυτά ζωώδη, φαντάζονται τα σφριγηλότερα από τα θηλυκά χωρίς ρούχα.

Τι περιμένουμε όλοι εκεί; Μια πόρτα δημόσιας υπηρεσίας, ή μια διαδρομή δεκάδων στάσεων ή τώρα που το σκέφτομαι, τον κύριο Γκοντό για να μας δώσει δανεικά ή κάποιον θαυματοποιό για να μας θεραπεύσει

comfort zone: Τύπος διανοητικής κατάστασης ο οποίος δημιουργεί νοητικά όρια, μέσα στα οποία ένα άτομο αποκομίζει μια αίσθηση ασφάλειας.

Το δικό μου comfort zone είχε ακτίνα 1 μέτρο. Τώρα είναι 13 εκατοστά. Σαν άνθρωπος της πόλης νιώθω πανικό. Κλείνω κάποια από τα αισθητήρια όργανα του σκάφους. Ρυθμίζω αναλόγως κάποια άλλα… Όραση: Σε άπειρο βάθος πεδίου. Ακοή: stand by. Όσφρηση: off. Αφή: Off. Γεύση: Memory mode.

Πίστεύω πως θ’αντέξω λίγο ακόμα έτσι.

Κοίτα τους στρατηγέ μου. Αυτοί είναι οι άνθρωποι μου. Αυτός είν’ ο στρατός που θα οδηγήσει την επανάσταση μου. Άνθρωποι κουρασμένοι. Ολοένα και πιο υπομονετικοί. Πιο συνεργάσιμοι. Πιο αδρανείς. Φέρτε οθόνες. Δείξτε μας περισσότερες διαφημίσεις. Είμαστε σε θέση. Όργανα γυμναστικής, εσώρουχα, παγωτά, αυτοκίνητα, ξυραφάκια μιας χρήσεως, καθαριστικά μπάνιου και αθλητικά παπούτσια. .. Φρίκαρα τώρα, αλήθεια. Λέω να φύγω. Αντίο στρατέ μου. Αντίο!

@ακουστικά.PattiSmith - Gimme Shelter
@photo.smashmethod

Lost Postcard #2

@ακουστικά.ToriAmos-BouncingOffClouds