Ο κομπάρσος-ξυπνητήρι

Ανακάθισα ξαναμμένος στο κρεβάτι, ζεμένος θαρρείς μια απαίσια γεύση στο σβέρκο.
Είχα μερικά λεπτά μέχρι ν’ αρχίσουν οι σειρήνες να ουρλιάζουν ξανά, κείνες οι επίπονες, απόκοσμες τσιρίδες που σηματοδοτούν το ξεκίνημα μια μέρας.
Αν σας πω ότι μιλάω απλά για ένα ξυπνητήρι θα με περάσετε τουλάχιστον για τρελό.

Εμπρός λοιπόν! Μπορείτε να πιστεύετε ότι θέλετε. Άλλωστε, ποτέ δεν αρνήθηκα ότι παρεκλίνω λιγάκι στις εκφράσεις μου, μα συνήθως υπάρχει ένας καλός λόγος για αυτό.

Είχα καιρό να γράψω. Κοντά έξι μήνες όπως ανακαλύπτω ξεσκονίζοντας το τελευταίο μου τετράδιο και ξύπνησα με έναν λογοτεχνικό ενισχυτή καρφωμένο στις φωνητικές μου χορδές. Θα μπορούσα να μιλάω μερικά λεπτά -μέχρι να συνειδητοποιήσω την πραγματικότητα- σαν γραφικός, ακούρευτός πανεπιστημιακός και σαν μαστουρωμένος συγγραφέας. Οτιδήποτε για να φτιάξω μια ξεχωριστή, δική μου πραγματικότητα, όπου μόνον εγώ, ως πρωταγωνιστής -παύοντας προσωρινά από το γνωστό μου ρόλο του κομπάρσου- παίρνω τα πράγματα στα χέρια μου και με αξιοθαύμαστη επιδεξιότητα και γοητευτική απάθεια, κινούμαι στο χώρο (μου) με απόλυτη αυτοπεποίθηση, ελέγχοντας τις λέξεις μου με ακρίβεια, τεμαχίζοντας ιδέες, τραυματίζοντας ανθρώπους των οποίων η ύπαρξη μολύνει τη ζωή του προστατευόμενουμου κομπάρσου, που δεν έχει βρει ακόμα -ο καημένος-  το κουράγιο να τους κατακεραυνώσει εφάπαξ, όπως κάθονται αμέριμνοι απέναντι του κι εξασκούν το κριτικό τους πνεύμα, το πηγάζων εκ του υπερδιογκωμένου και υδροκέφαλου εγώ τους.

Ομολογώ ότι το δικό μου εγώ ήταν πάντα κάπως πτυσσόμενο -το έκρυβα στις τσέπες μου όταν μ’ έβλεπαν οι άλλοι- και από ένα βίτσιο (ενδεχομένως λόγω της ταπεινής και απλοϊκής μου ανατροφής) θεωρούσα πάντα έναν άνθρωπο με το εγώ του καρφωμένο στο κεφάλι, ίδιο και ισότιμο με κάποιον επιδειξία που δονεί το παλλόμενο πέος του δεξιά κι αριστερά, έχοντας την καλύτερη των απόψεων για αυτή του την πράξη.

Και ποιός θα το κρίνει αυτό;

Για την ώρα εγώ. Αρκεί. Τους βαρέθηκα.

Και πιάνω το στυλό μου σφιχτά. Το περνώ κάτω απ’ τη μύτη μου. Το στηρίζω στο αυτί μου.
Σκέφτομαι.
Ίσως και να είναι λίγο μικροπρεπές αυτό. Θα το σκεφτώ στον ύπνο μου.
Στο επανειδίν καλοί μου φίλοι. Ποιός ξέρει πότε θα χτυπήσει εκείνο το διαβολεμένο ξυπνητήρι ξανά…

Στα ακουστικά της πανοπλίας: Dear Mr.Fantasy (Traffic).

photo by Narcis Virgiliu

Soul unleashed

–warning! Enormous, boring and incomprehensible text ahead–

Are you trapped into your brain-device?

I love experimenting with more direct approaches to inner-self. Things I recall, soul wounds, personal nightmares and desires are all trapped inside this mysterious brain-device located on my highest place I obviously call ‘the head’. I also love the notion of the other (if not the same) soul-device which lacks physical form but I feel its presence in various places like my spine or deep in my chest marking my every move with flowing energy I call ‘the emotion’.

Those are my tools. I can unlock distant or create never existed kingdoms using these powers. I can express a wide range of emotions using drawings, imagery, music and words but still I could not unlock the full potential of my powers.

That pisses me off!

The trouble lies within you

Consuming valuable time wondering why, does not work, as my I.Q. rates are not above the ones of an average man (that was a hard one to admit). I am unable to find solutions to complicated or philosophical questions and I’m getting so mad about it I can’t even think straight.

I’m open to feelings though. And what I felt during my expressive writing sessions is easy to describe: Imprisoned.

I got imprisoned by my own devices. My ethics, aesthetics and my mother tongue. Condemned to speak the same words over and over, usually afraid of using them to dig into my own psyche.

There is one thing that can go very wrong when using your mother tongue. You get so overwhelmed by the vastness of meanings -which is almost a good thing in many cases- that you scare the shit out of your soul-device, which feels weak and too exposed to cooperate.

Moving outside the troubled soul

And this is my experiment: Using a language other from the mother-tongue transfers the main point of view to a place outside of the inner self and maybe further (like a building at the other side of town), making it easier to express deeper thoughts and emotions which in your surprise you haven’t actually experienced into this text yet!

The proper use of the language is of no importance to this experiment. The desirable outcome is to unleash the soul-device and bring the human side confronting the godly side of the self in equal terms.

Maybe this is another way of talking bullshit in a different language and don’t have to feel guilty about it.

Maybe it’s a heavenly way to be inspired and doodle little purple diamonds on a piece of paper and most of all you can seriously cause damage to your mother-tongue-readers by making them switching brain sides like crazy. And that is exactly the point. The meanings can be magically transformed in this wisely built language while the writer can have the (false) notion of hiding his/her meanings as well as feeling a sense of accomplishment through the use of a second language for thought-digging and inner-talking rather than formal letters and unrealistic, soulless and spineless texts of New York’s daily financial press.

Lack of conclusion

Dear readers,

If you’ve reached the end of this psychic unbalanced text you are so loyal and brave that I’m almost afraid of you!

Your lack of comments will not mark the end of this experiment (OK, I lied. Good feedback always helps experiments) and please, for God’s sake do not judge my English because If I ever get the chance I will judge yours and I can be really ruthless! (Again this is not the point).

And what is the point? I enjoyed writing this (my opinion-specific-writings in Greek look quite ridiculous anyway).

After all, my home is my castle, and my blog is my playground!

– end of alert and possible end of the experiment –

Want a song with that?

Clap for the Wolfman by the Guess Who

art by pandaface, raphaelclass, DanniDoll

Πωλείται νοσταλγία

Μέσα απ’ τις ρωγμές του αστικού τοπίου σε είδα να κοιτάς περίεργα, έντονα σχεδόν εκείνον τον παράξενο κόσμο που ζει πίσω απ’ αυτήν την βρώμικη τζαμαρία της καθημερινότητας.

Έναν κόσμο γιομάτο χώμα, σκόνη και σκοτάδι, χωρίς λιβάδια παραμυθένια ή στεγνά οριοθετημένα οικοδομικά τετράγωνα. Τ’ ομολογώ… Πολλές φορές κόλλησα το αυτί μου σε κάποια απ’ αυτά τα ανοίγματα, το μάτι ή και τα χείλη μου ν’ αναπνεύσω εκείνον τον απόκοσμο αγέρα που μύριζε βροχή, φρέσκα ζαρζαβατικά και χαλκό.

Σ‘ αυτή τη διάσταση λοιπόν του συλλογικού μας παρελθόντος -περί αυτού πρόκειται, μη με κοιτάζεις έκπληκτος- χάθηκα κι έκλαψα ακούγοντας τον Τσιτσάνη να μουρμουρίζει με τη φωνή του Johnny Cash ρεμπέτικους χαβάδες και βλέποντας στρατιές ολάκερες από νεαρές κοπέλες με τα βιβλία τους, νεκρές πια από καιρό, να απαγγέλλουν Βάρναλη και Eliot με τέτοια θέρμη κι ένταση που έγινε φως το λυκόφως της λήθης.

Μικρούς, αμούστακους στρατιώτες, που ξεκουράζονταν σε κάποια πλαγιά μετά από μάχη, αποκαμωμένοι κι απελπισμένοι, σα να μη θυμόταν πια τι σήμαινε η νίκη τους -που μάθαμε αργότερα πως έλαβε χώρα εκεί- χωρίς νου πια για μεσοφόρια και περισυλλογή ρόδων ερωτευμένων.

Φυλάκιζαν κόσμο κάποτε εδώ που περπατάμε. Τούτος ο τοίχος θα είχε ακόμα τις νυχιές τους απ’ την απεγνωσμένη πάλη με το θάνατο αν ήταν ικανός να σου θυμίσει. Αν ήταν ικανός να σε στιγματίσει με το δόγμα των αδικημένων.

Ζούμε εις βάρος κείνων των ψυχών εσύ κι εγώ. Ζούμε και δακρύζουμε καμιά φορά για κείνους που ήσαν σαν εμάς.

Για μας που δεν ορίζουμε πια τίποτα και μόνο νοσταλγούμε.

Και τη συλλογική μας νοσταλγία αυτή, θα την πληρώνουμε ακριβά σε καθέναν που θα μας την πουλάει. Κι όταν για ιερούς σκοπούς κάποιος πολιτευτής θελήσει, θα είναι εκεί τα γράμματα κι αποδείξεις. Θα είναι εκεί για να μας κάνει κοινωνούς του δόγματος που μόλις τον χτύπησε ως πύρινη γλώσσα Άγιου Πνεύματος καυτή.

Θα θελα μόνο τα παλιά δάκρυα να ανήκουνε σ’ εκείνους που τα νοιώθουν.

Κι όταν πουλάτε, πάτε αλλού. Εδώ έχουμε δικά μας…

στα ακουστικά της πανοπλίας: Rusty Cage by Johnny Cash

art@kedralynn

mouth

Οι λέξεις είναι για να εκφράζουν, μα και για να χειραγωγούν.
Να ζωγραφίζουν κόσμους, μα και για να εξαπατούν.
Λίγο-πολύ όπως ένα κοφτερό μαχαίρι:
Μπορείς να κόψεις μια ντομάτα σε πολύ λεπτές φέτες μα και να καρφώσεις τον φίλο σου κατευθείαν στην καρδιά.
Και τα στόματα σχηματίζουν κι αναπνέουν λέξεις, όπως ακριβώς χαμογελούν. Εκ προθέσεως.
Έχω καιρό να δω ένα αληθινό χαμόγελο. Θα ακουστώ μίζερος μα όλα μου μοιάζουν μη αυθεντικά εφ’ όσον είναι για κάποιον σκοπό. Ένα μέσο για να επικοινωνήσει κανείς μεταμφιεσμένες τις πραγματικές του προθέσεις.
Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να εισπράξεις ένα αληθινό χαμόγελο αμηχανίας από κάποιο κορίτσι μετά από μια βεβιασμένη φιλοφρόνηση. Και θα ήταν πολύ αυτό στ’ αλήθεια αν σου συνέβαινε, θα μεταμόρφωνε την ημέρα σου σε μια ηλιόλουστη αύρα θετικότητας γεμάτη αγάπη για το ανθρώπινο γένος.
Όχι φίλε μου όμως. Δε συμβαίνει κάθε μέρα κάτι τέτοιο στη ζωή σου και στη δική μου.
Χαμογελούν οι πολιτικοί με σκοπό τη δημοτικότητα. Οι πωλητές, με σκοπό το κλείσιμο μιας πώλησης. Μετά τη συναλλαγή δε θα σημαίνεις τίποτα γι αυτούς.
Χαμογελούν οι τηλεπαρουσιαστές -αυτά τα περίπλοκα πλάσματα- στοχεύοντας σε έναν απεριόριστο αριθμό πραγμάτων ταυτοχρόνως. Οι εραστές, εν όψει της επόμενης (κι επερχόμενης) συνουσίας. Χαμογελούν οι τρελοί κατάφατσα στον άνεμο χωρίς λόγο.
Χαμογελούν κι όλοι οι γνωστοί μου που μ’ ανέχονται. Κάπως περίεργα είναι η αλήθεια, μα ποιος δίνει δεκάρα τελικά;Γι αυτό κολλάω δίπλα σου. Το σκέφτηκα πολύ και είσαι το μοναδικό αληθινό χαμόγελο που μου χει μείνει.
Μείνε μέσα απόψε. Μείνε εδώ που η ζωή σημαίνει κάτι…

art.by Loupette

Apolitica

(Για να χαλάσουμε την στυλιστική συνέχεια αυτού του ημερολογίου…)

Όταν προσπάθησα να αλλάξω τον κόσμο, βρέθηκα τελευταίος σε μια ουρά χιλιομέτρων. Ήρθαν κι άλλοι πίσω μου. Κάθησα δέκα λεπτά. Καμία κίνηση.
Άφησα τη θέση μου στον επόμενο και πήγα να φάω μια τυρόπιτα γεμάτη απολιτίκ τυρί.
Μετά από χρόνια κατάλαβα ότι αυτή μου η κίνηση ήταν πολύ απερίσκεπτη. Το να αλλάξεις βρακί είναι κάτι εφικτό και μάλιστα απαραίτητο. Το να έχεις την ελπίδα ότι θα αλλάξεις τον κόσμο είναι εκτός από ανέφικτο, τουλάχιστον βλαβερό για τον εαυτό σου.

Και να μη μιλήσω βέβαια για τον πόνο που προκαλεί μια τέτοια συνειδητοποίηση. Ειδικά όταν διαβάζεις πολλές ιστορίες επιτυχίας. “Πως τα κατάφερε εκείνος;” λες. “Τι παραπάνω είχε;” σκέφτεσαι καθώς θαυμάζεις το στυλ σου στον καθρέφτη χτυπώντας έναν σάκο του μποξ.

Τα νέα μαθαίνονται μετά. Για κάθε ιστορία επιτυχίας υπάρχουν περίπου τέσσερα εκατομμύρια ιστορίες αποτυχίας. Οι περισσότερες απ’ αυτές αδημοσίευτες. Και όλα αυτά στον δυτικό κόσμο. Γιατί για κάποιους άλλους αρκεί που είναι ζωντανοί άλλη μια μέρα.

Σκατά λέω.
Και ποιος αλλάζει τον κόσμο;
(Ο καθρέφτης μου παίρνει τη μορφή του κυρίου Καβούρη)
“Τα-Χρή-μα-τα”!
Ευχαριστώ.
Τώρα μπορώ να κοιμηθώ τον “απολιτίκ” μου ύπνο αφήνοντας το μέλλον στην πολιτική ηγεσία (χα). Αργότερα ίσως πιω κι έναν καφέ ακούγοντας ή διαβάζοντας τις απόψεις αυτών που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο ή θέλουν να γίνουν πολιτικοί στη θέση των πολιτικών και δημοσιογράφοι στη θέση των δημοσιογράφων.
Βαρέθηκα νωρίς; Ή μήπως άργησα πολύ;

Τώρα έχω ένα blog.
Και για μια φορά μπορώ να αλλάξω κάτι!
Το template μου.
Ευχαριστώ Θεέ των μικρών πραγμάτων που με βοηθάς να εμμένω με δύναμη στους ψυχαναγκασμούς μου.

Happy navigation γενναίοι αναγνώστες.

Αφιερωμένο:

There’s no justice in life by Snakefinger’s Vestal Virgins

photojournalistic.art.by.halic

Bubbling flyways

Και να που βρέθηκα μετά από μέρες, να κείτομαι μόνος σ’ ένα δωμάτιο σκοτεινό, με κενό χώρο που φάνταζε τεράστιος και έτοιμος να φιλοξενήσει τις πτήσεις του μυαλού μου, που ως εκ θαύματος έμοιαζε τόσο ξεκούραστο.
Χωρίς ανάγκη για ύπνο -πράγμα σπάνιο για την παρούσα φάση της ζωής μου- και χωρίς χρόνο. Ή για να το θέσω πιο σωστά, χωρίς την αίσθηση του χρόνου. Διότι ποιος σώφρων άνθρωπος μπορεί να σταθεί και να ανασύρει μνήμες και σκέψεις χωρίς έστω τα ίχνη ενός γραμμικού μπούσουλα;
Γι αυτό το λόγο κράτησα τη μουσική σ’ ένα μικρό τρανζίστορ, ανεπαίσθητα να κρατά τα δευτερόλεπτα που εξατμίζονται πάνω σε ένα κουτσό beat-βάση σε κάποια από εκείνες τις καινοτόμες ή καινοφανείς μελωδίες που με ευχαριστούν, κυρίως γιατί δίνουν την αίσθηση της δύναμης, όμως με έναν γαλήνιο και υπόγειο τρόπο.
Ετοιμάστηκα λοιπόν να σκεφτώ, ή ακόμα και να ονειροβατήσω δίχως τη βοήθεια του ύπνου.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, βρέθηκα να ψηλαφώ τους τοίχους και τις μεταξύ τους γωνίες, μετρώντας το χώρο, απολαμβάνοντας την αυτοσχέδια ογκομέτρηση μου, την αναπνοή μου που γινόταν ευκολότερη, το γεγονός ότι κανείς δε με καλούσε, κανείς δε με χρειάζονταν.
Και ήταν τόση η αγαλλίαση εκείνη, που το μυαλό μου κείτονταν κι εκείνο, ως απλά ένα μέρος του σώματος μου, μια μάζα μόνο από νευρώνες και αγγεία, βυθισμένο στη ραστώνη του αντικειμένου.

Δε θυμάμαι πως τελείωσε εκείνο το ταξίδι.
Το μόνο που ανακαλώ είναι το ξύπνημα στο εσωτερικό μιας φυσαλίδας αυτάρκειας και δύναμης.
Τολμώ να πω, ότι για λίγο είδα τις πληγές μου επουλωμένες.
Έως ότου ανακάλυψα πως η φυσαλίδα ήταν εξ’ αρχής μια σαπουνόφουσκα.
Όμως παρηγορούμαι. Η ψυχές της τέχνης και της αθανασίας ήταν πάντα εύθραυστες.

art by Matt Rebholz (the golem project)