Παραίτηση

Δώδεκα λεπτά πριν χόρταινα με πορτοκάλια.

Τώρα πεινάω για αγάπη, σοκολάτες και λουλούδια.

Έλεγα ότι δε θα αλλάξω ξανά

μέχρι που είδα την καλλίγραμμη παραίτηση, ημίγυμνη να ξαπλώνει στον καναπέ μου.

Υγρά τα χείλη της μου λένε ότι με θέλει.

Με λάγνο βλέμμα τραγουδώντας με καλεί να πάω εκεί και να ξεχάσω…

Στα επιδέξια χάδια να παραδοθώ.

Σε μικρές κραυγές και ηδονές ανείπωτες να ενδώσω για νύχτες και ημέρες

…χαμένες σε λήθη ανυπαρξίας.

Ώσπου ο μεγάλος θεριστής με τη βαριά του κάπα έρθει απρόσκλητος για να διακόψει αυτό το αιώνιο όργιο σκληρά.

Κι όταν θα με κοιτάξει θα είμαι αυτό που από μικρός να γίνω απευχόμουν.

Κάποιος ωραίος άχρηστος που δεν έδωσε ποτέ τίποτα σε κανέναν

ρουφώντας τυχοδιωκτικά το μέλι που έσταζε άφθονο απ’ τις πληγές των άλλων.

Μα πόσες πιθανότητες θα ‘χε αυτό να γίνει;

Μάλλον λιγότερες απ’ τις χιονονιφάδες που πέφτουν κατακαλοκαίρο στις πόλεις.

photo.MarielleBR@deviantart

Anonymous

Γλυστρώ στη λειασμένη άσφαλτο. Σέρνω τα πόδια μου ανάμεσα σε μια θάλασσα από λαμαρίνες. Δεν είμαι δυστυχισμένος. Είμαι κανείς.

Αυτός που θα ‘βλεπες δίπλα σου να περνάει κι ούτε θα ένοιωθες. Ή κάποιος που στέκεται μπροστά σου σε κάποια ουρά περιμένοντας. Ένας απελπισμένος οδηγός με χαλασμένο αμάξι που θα σ’ έκανε να κορνάρεις βρίζοντας ή ο τρελός που κάτω απ’ το μπαλκόνι σου σφυρίζει τα μεσάνυχτα όταν κοιμάσαι και αντανακλαστικά σηκώνεσαι να πιεις νερό.

Ακούω πολλά, θέλω να πω άλλα τόσα και φοβάμαι, ακούς πολλά όμως δε θες ν’ ακούσεις παραπάνω, είμαι κανείς, στοχεύω πουθενά, μαγκώνονται τα μανίκια μου στα χερούλια από τις πόρτες που περνάω και τρελαίνομαι. Ζητιάνοι κουνούν τις χούφτες τους μπροστά μου, μπουκαδόροι παρακολουθούν προσεκτικά, παλιές αγάπες, γριές πια ξέχασαν τ’ όνομα μου, καλοντυμένοι χάροι ακονίζουνε τα νύχια τους καθώς μαθαίνουν ότι πλησιάζω και μικροπωλητές-βαμπίρ μετράνε φλέβες στο λαιμό μου, θα πεθάνω εδώ στο δρόμο γιατί δε μπορώ να μιλήσω, ή από ντροπή που ξεστόμισα τ’ όνομα μου, ή από κάβλα για το μέλλον που σκύβει από πάνω μας ζοφερό, σκοτεινό, θανατικό.

Σέπια θα είναι η εικόνα μου, τότε που ό,τι έχω φτιάξει με τα χέρια μου θα είναι σκόνη. Και τι θα γράψεις από κάτω; Τι θα πεις για μένα για να με θυμάσαι; Σκατά θα με θυμάσαι.

Είναι ώρες που νομίζω ότι άδικα κουράζομαι. Χωρίς να το ξέρει κανείς.

Και το θλιβερό είναι ότι θα συνεχίσω… ότι κι αν γίνει.

Μια αξιοπρεπής ματαιότητα. Ανώνυμη.

(για τα 2 χρόνια που γράφω)

photo.visceral@deviantart

sticky inferno

Πως είναι όταν νοιώθεις ένα ψυχικό μόρφωμα να γεννιέται εντός σου από οπτικά σκουπίδια; Υπολείμματα από εικόνες και θαμπά χρώματα του κοντινού παρελθόντος, κατακάθια ημερών μαζεμένα στον νιπτήρα του οπτικού σου νεύρου σε προχωρημένη αποσύνθεση. Τόσο σιχαμερό, τόσο παχύρρευστα απτό που μπορείς να το παίξεις στα δάχτυλά σου με μια κάποια επιφύλαξη.
Άοσμη ανακυκλώσιμη πάστα πολλαπλών χρήσεων. Ζελέ για τα μαλλιά σου, οδοντόπαστα, στόκος κάλυψης συναισθηματικών ρωγμών, εφτάχρωμη μαγιονέζα για το βαρετό καθημερινό σου γεύμα. Σουλφαμιδόσκονη και κατάπλασμα για τις πληγές σου -που να βρεις κάποιον να τις γλύψει- fake ξερατό για να δείχνεις στη μαμά τα πρωινά που δε θες να πας σχολείο, πλαστελίνη να φτιάχνεις μικρά ζωάκια που αναπαράγονται χωρίς να ερωτεύονται και αλληλοτρώγονται υπακούοντας σε πανάρχαιες τροφικές πυραμίδες.

Τώρα αισθάνεσαι τη στάθμη αυτής της γλίτσας να τρίβει ηδονικά κι επαναλαμβανόμενα τα μέσα σου τοιχώματα και να ανεβαίνει φτάνοντας στο κρανίο σου, θαρρείς και έλκεται απ’ τη σελήνη.
Αδυναμία εστίασης, θλίψη και ασπρόμαυρα όνειρα που προβάλλονται στα τζάμια των λεωφορείων που σε μεταφέρουν στο δικό σου Άουσβιτς. Και είναι ακόμα νύχτα. Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από μηδέν έως τέσσερις. Επόμενη στάση: Τερματικός σταθμός του Τίποτα.

Στάζουν τα όνειρα μου ακόμα. Τα μαζεύω στις τσέπες μου αφού παγώσουν για να τα δώσω στην αγάπη μου που θέλει να τα φωτογραφίζει μαθαίνοντας ποιος είμαι.
Είμαι ένα photo album από στιγμές και λέξεις.
Φοβάμαι να το ξεφυλλίσω, όπως φοβάμαι να μισώ και να αγαπώ και να φοβάμαι.

aRt.AyaneMatrix@deviantArt

entrapped

Παγιδευμένος σ’ έναν ιστό από πλαστικό. Δε νοιώθω τίποτα. Μόνο μια έξη. Δυο καλώδια τροφοδοσίας στην πλάτη. Ένα στην καρδιά καρφωμένο με συμπληρωματικό μετασχηματιστή. Δυο ψύκτρες. Μια σε κάθε αυτί. Υπερθερμαίνεται το τερατώδες τροφοδοτικό που βίδωσα στον αυχένα μου πάνω σε μια βάση υποστήριξης από αλουμίνιο. Κάτω απ’ το κάθισμα δυο κεντρικές μονάδες, φιλοξενούν μια συστοιχία σκληρών δίσκων RAID συνολικού μεγέθους τεσσάρων terrabytes. Ό,τι χρειάζομαι είναι εκεί μέσα. Όχι η ψυχή μου όμως.

Η ψυχή μου είναι ο κεντρικός διακόπτης λειτουργίας. Δεν τον έχω κλείσει ποτέ. Το σύστημα σταθεροποιήθηκε τα τελευταία δώδεκα χρόνια χωρίς ούτε ένα crash. Ένα UPS διπλής μετατροπής φροντίζει τα σκαμπανεβάσματα της ηλεκτρικής τάσης και τις απροειδοποίητες διακοπές ρεύματος.

Ότι βλέπω είναι online. Ξέρω τι γίνεται παντού. Πως γίνεται. Δέσμιος αδιασταύρωτων πληροφοριών, το κριτικό μου πνεύμα έχει ατροφήσει. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω την κακή δημοσιότητα από έναν αστικό μύθο ή το ιστορικό αξίωμα από τη δημοσιογραφική εικασία χωρίς software. Οι εφιάλτες μου είναι υγρά ψηφία τεραστίων διαστάσεων που ποθούν να ζευγαρώσουν μπροστά μου ενώ ψάχνω το κατάλληλο πρόγραμμα στο τερματικό για να τα αθροίσω. Μα δεν υπάρχει πουθενά.

Νομίζω ότι δεν υπάρχω. Νομίζω ότι κάποτε έκανα κάποια κακή επιλογή.
Κάποιες στιγμές επιθυμώ να κλείσω τον διακόπτη. Κάτι με εμποδίζει.

Ίσως η αγάπη μου για σένα δεν είναι αρκετά δυνατή. Ίσως η λέξη ανιδιοτέλεια να μην υπάρχει στα εγκατεστημένα μου λεξικά.

Ζω σ’ ένα γρίφο που ποτέ δε θα λύσω ούτε πρόκειται να παρατήσω.

Είμαι δέσμιος του κάτι. Για κανένα λόγο.

art.coolscene

eat

Μπορείς να ΦΑΣ όσο πιο ΠΟΛΥ μπορείς, Τα πάντα απλόχερα προσφέρουμε εδώ. Ξέσκισε τα ψητά μας, βούτα και θρυμμάτισε στα δόντια σου την περίτεχνη κρούστα των ψυχών των υπηκόων σου. Χωρίς βιασύνη.
Πάρε μια ανάσα. Ρούφα και λίγο κόκκινο κρασί.
Εμείς θα περιμένουμε τη νύχτα. Νηστικοί.

Εκλιπαρώντας το έλεος σου.

Κι όταν πρηστείς και κάτσεις πίσω στην καρέκλα να ρευτείς, παινεύοντας ευγενικά τους μαγείρους μας μεγαλειότατε, κάτι μπορεί να σβήσει το λιπαρό χαμόγελο απ’ τα χείλη σου. Μια ιδέα ίσως, μια υπενθύμιση, η εικόνα ενός τυχαίου κοριτσιού με ένα κόκκινο μπαλόνι και κάποιο άκαιρο χαμόγελο που αγάπησες. Αιώνες πριν. Πριν γίνεις τέρας.
Μην είναι αυτό το τελευταίο γεύμα;

Κι αν είναι μεγαλειότατε. Ιδρώνεις;

Δεν το νομίζω… τούτος ο σεβασμός μας πηγάζει από έναν φόβο.
Πάντα χρωστάμε τις ζωές μας στο χρυσάφι.

the girl with the red balloon by garrit

Lost Postcard #3

@ακουστικά.Menomena-thePelican

@elements by mandyy-eShovel