Βαθυ πράσινο (psycho sessions)

Art by nayein

Session #1 21:27

Γιατί δε βρίσκω δοχεία να φτύσω τη χολή μου πια; Γιατί όλα μοιάζουν αστεία και πεθαμένα, ανούσια και ομοιόμορφα -δήθεν περίπλοκα- μα προβλέψιμα και πρέπει όμορφα όπως πρέπει ευγενικά και αγγελικά.

Θα θέλατε να γράφω πιο συχνά, μα μια κατσαρίδα με κρατάει απ’ τον καρπό. Ανοίγει το στόμα της και με φωνάζει αποτυχία. Ναι… δεν ξέρει άλλες λέξεις. Γιατί; Πιστεύατε πως θα μπορούσε να γίνει συζήτηση με μια κατσαρίδα. Κι αν θα μπορούσε ποιός θα επιθυμούσε κάτι τέτοιο;

Είμαι δεμένος με τις γάζες της απλότητας ακόμα. Και επιμένω απεγνωσμένα σ’ αυτές κρατώντας τες κουρέλια στην αγκαλιά μου.

Τρέχω πίσω απ’ τον παντοτινό μου έρωτα. Μα εκείνος φεύγει. Κι όταν τον στριμώχνω στων λεωφορείων τα πλαϊνά κείνος φωνάζει “βοήθεια νάρκισσος” και φτερουγίζει αφήνοντας μου μερικά φτερά στο στόμα.

Έχουν τη γεύση του τέλους. Ο νάρκισσος έχει καιρό που είναι νεκρός. Από τότε που εκείνο το ξεχασμένο για πάντα εκκολαπτόμενο μυθιστόρημα μιλούσε για μια τυφλή κοπέλα που την ερωτεύεται κάποιος. Όχι από οίκτο όμως. Υπάλληλος ζαχαροπλαστείο -ή αρτοποιός- στο επάγγελμα αν ενθυμούμαι καλώς, με μια υπερρεαλιστική τρυφερότητα και βλακωδώς ρομαντικός. Η ιστορία εξερράγη κατά την ένωση τους. Ο έρωτας καίει το χαρτί, τις καρδιές και τις βιγόνιες γλυκερέ μαλάκα, ανιδιοτελή αυτόχειρα.

Το βαθύ πράσινο τέλος πέθανε χωρίς ίχνη.

Εγώ, απλά φωνάζω “εγώ” ακόμα. Χρόνια μετά, άφωνος όπως κι εσείς που δε βγάζω λέξη από αυτό το παραλήρημα.

Session #2 21:42

Σε μια στιγμή διαύγειας σκέφτομαι: Θα είσαι πάντα κατσαρίδα, ότι κι αν λες όπως γιατί δεν το πιστεύω; Τι είναι εκείνο που κάνει το ταπεινό και ζοφερό να υπερισχύει του φωτός;

Αν ήξερα αυτό που θα έγραφα τώρα θα ήταν κάποιο τεχνικό εγχειρίδιο. Μα η αυτολύπηση δε χρειάζεται manual. Είναι εδώ και κάνει κύκλους αχρηστεύοντας κείμενα ολόκληρα. Θα περιμένω τον εαυτό μου του session #3 να φωτίσει τις σκιές.

(ευχαριστώ και για τα σχόλια, κρίμα που ήταν τόσο αυτούσια που έμειναν αναπάντητα)