muse, dethroned

Art by Val Melkor

Μου έλειψε να μιλώ σύνθετα. Κάποτε πέθαινα να πλατειάζω. Να στοιβάζω λέξεις σε μεγαλόπρεπες προτάσεις ατελείωτες. Να ακούω τον ρυθμό τους μέσα μου -δεν θα τα διάβαζα ποτέ μεγαλοφώνως- και να κοιτώ μες στα κενά σου μάτια.

Ω Μούσα εσύ, γλυκιά ξανθομαλλούσα…

Αλλάζει ο κόσμος, κι εσύ ακόμα εκεί με περιμένεις.
Στρογγυλοκάθισες στο θρόνο σου -που έφτιαξα στραβά, τ’ ομολογώ- και πίστευες πως έτσι θα μέναμε μια ζωή.
Εγώ, ο μίζερος θνητός, παλιός εραστής της ημιμάθειας, καλός και συνετός μα ακατανόητος κι εσύ εκεί ψηλά, όμορφη όπως πάντα να χασμουριέσαι περιμένοντας την αποθέωση σου.
Τροφή ήτανε και φως μου οι λιγοστές σου λέξεις κι ας μην υπήρξε άξια γήινη ενσάρκωση σου.

Σ’ άφησα εκεί, να κρέμεσαι σχεδόν παρατημένη, κι αυτό αφού έστυψα της δόξας τους χυμούς σου, σκουπίζοντας με τα ίδια μου τα χέρια την τελευταία σταγόνα που έμεινε αιωρούμενη στα χείλη. Έφυγα δίχως άλλοθι, απ’ όνειρα κενός.

Τι αχάριστη αλήθεια είν’ η φύση του ανθρώπου.

Και απαντώ στα δάκρυα που φαντάζομαι να κρέμονται στις άκρες των ματιών σου: Κανείς πια δεν κουβαλά πάνω του κάποια σαν εσένα.

Ονειροπλάσματα, άγγελοι και θεϊκές μασίνες πάει καιρός που άφησαν τούτη δω τη βρώμικη γη. Δεν ξέρεις γιατί;

Δεν ξέρεις γιατί;

Πόσο μου έλειψαν τα Δευτεριάτικα posts