so good to see you love-black needle
Μήνες πέρασα με καρδιά παγωμένη
δεν άκουγα τα σκυλιά που αλυχτούσαν πάνω από τα μάτια μου τ’αθώα κι απαλά κλεισμένα.
Κολυμπούσα, κολυμπούσα σε μια ροζ θάλασσα πηχτής αθανασίας και γέμιζαν τ’αυτιά μου βουητά ευδαιμονίας χωρίς τις λάμψεις της λεπίδας του θανάτου που φάινεται πια απ’ οποιοδήποτε μπαλκόνι…
να μη φούσκωνε αυτή η θάλασσα που μέσα μου κρατώ ευχόμουν, μα τι τα θες…
δε γίνεται τη φύση να μερέψεις.
under the effect of: deerhunter//nothing ever happened
art: angel-shadow@deviantart.com
13/03/2009 στο 17:44
Άδικα με μαλώνετε…
Το έχω μάθει σχεδόν απ’ έξω. Απλά νόμιζα πως μιλάτε για κάποιον και όχι για το τραγούδι κι είπα να βοηθήσω.
Κλαψ…
13/03/2009 στο 10:03
Η επανάληψη είναι βάση
και η βάση σταθέρότητα …
στο μακρύ δρόμο του χρόνου!!!
Your control!!
12/03/2009 στο 19:40
Δεν ξέρω για ποιό “Major Tom” και ποιο “Ground Control” μιλάτε αλλά σας βρήκα αυτό αν θέλετε…
12/03/2009 στο 22:04
Δεν ξέρεις;;;
(αύριο με τον κηδεμόνα σου κύριος και να ακούσεις το Ziggy stardust 100 φορές)
12/03/2009 στο 19:25
Ευχαριστώ για το θερμό καλωσόρισμα…
Έτσι που είναι τα πράγματα, οι ρυθμοί μου θα είναι περίεργοι. Το μυαλό στερεύει και επαναλαμβάνεται γερνώντας και… είναι και η γκρίνια. Αυξάνεται.
Where IS ground control anyway?
12/03/2009 στο 16:54
Εκατόν δέκα ημέρες.
Δεν το λες και λίγο, για κάτι που σου λείπει…
Καλωσήρθατε και πάλι.
12/03/2009 στο 16:22
Κι αν η φύση μερέψη
κι αν όλα κυλούν έτσι απλά
που θα βρεθεί τέτοια έκρηξη συναισθημάτων
σαν κύμα τσουνάμι να καθαρίσει τα ακάθαρτα?
Και μην ξεχνάς …
μετά από κάθε καταιγίδα επέρχεται ηρεμία και ένα αισιόδοξο
ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ
12/03/2009 στο 12:15
καλώς ήλθες ξανά..
τα λόγια σου απέρριτα όμως τόσο περιεκτικά, μόνο στην ποίηση συμβαίνει..
11/03/2009 στο 17:40
Και ο άνθρωπος δύσκολα μερεύει.
Θέλει να στάξει πάνω του μπόλικη στοργή και με πείσμα να τη φυλάξει κάτω από τη γλώσσα.
Ξεθυμαίνουν οι γεύσεις με τα χρόνια..
Κι όλο φουσκώνουν οι μέσα θάλασσες. Ναι. Δε τη γλιτώνεις, αφού έχουν κι αυτές τα δικά τους τα φεγγάρια.
Μπουκώνεις κύμα.
Και ουρανό να κρατούσες μέσα σου, και πάλι, θα μπούκωνες γαλάζιο.
Κάποιοι δρόμοι τρέχουν άνεμος μπροστά κι εσύ λαχανιασμένος να προλάβεις μετρώντας με τα δάχτυλα μποφόρ.
Life just passing…
(χάρηκα που έδωσες στίγμα Major Tom!)