Patiently

Υπομονή είναι η ικανότητα να αποδέχεσαι ήρεμα και αδιαμαρτύρητα όσα σου συμβαίνουν εστιάζοντας στο τέλος της διαδρομής, όπου κάτι απίθανο περιμένεις να σου συμβεί καθώς θα τερματίζεις πρώτος, υπερήφανος και δικαιωμένος.

Ουράνιες σάλπιγγες σε στρατιές από χείλη αγγέλων θα δοξάζουν το κατόρθωμα σου και κοπέλες παραδεισένια όμορφες, ροδοπέταλα θα στρώνουν στο διάβα σου, καθώς μεθυσμένος απ’ τη δόξα θα έχεις ξεχάσει όλα αυτά που πέρασες μέχρις εδώ: τα δάκρυα, τις μαύρες σκέψεις, την οργή και τη φωνή σου, αυτή την κακόφωνη καραμούζα, που αιώνες θαρρείς προσπαθούσε ν’ ακουστεί σ’ ένα κενό αέρος.

Όλα αυτά, κάνουν την υπομονή ένα μέσο αγιασμένο για την επίτευξη κάποιου σκοπού, μα τι διάβολο θα μπορούσε να συμβεί χωρίς σκοπό ή χωρίς κίνητρο; Πόση θα ήταν τότε η απόσταση του ατόμου από την παραίτηση ή την πλήρη απαξίωση του εαυτού; Ποιος θα μπορούσε να μετρήσει;

Ποιός θα μπορούσε να θεραπεύσει την ασθένεια αυτή των εκ γεννετής υπομονετικών; Των χωρίς σκοπό, λόγο, φιλοδοξίες, ωφελιμισμό υπομονετικών;

Δεν μπορώ να απαντήσω… Απλά αναρωτιόμουν γιατί δεν μπορώ να πιστέψω στην καλοτυχία της υπομονής και στα γεμάτα δάκρυα μάτια της καρτερικότητας, αυτού του παλιομοδίτικου φαντάσματος που στοιχειώνει τον λιγοστό μου ύπνο.

Φωνάζω, κι ας μοιάζω σα σκελετός-ντεκόρ δεμένος με ιστούς αράχνης στην ιστορία του. Περιμένοντας τρώω τον εαυτό μου.

Μπουκιά τη μπουκιά, κομμάτι το κομμάτι σκλαβώνομαι, φυλακίζομαι μέσα στα ίδια μου τα σωθικά. Παραφύση αδύναμος. ανίκανος να γράψω ιστορία, κάποιος θα έλεγε ανεπαρκής για να υπάρξω.

Ευτυχώς μια στις τόσες μου ‘ρχεται στα ρουθούνια η μυρωδιά απ’ τα πορτοκάλια που καθαρίζεις στα παιδιά της γειτονιάς, κι ας φαίνεται ψευδής αυτή μου η δήλωση μιας και οι γειτονιές έχουν από καιρό εκλείψει…

art.Iris waiting patiently by Perry Gallagher