Hole, downunder (2+3)

[Συνέχεια από το 1]

Άφησα το φυλακισμένο αγόρι σε μόνιμη κατάθλιψη, δίπλα στον στωικό δράκο, φύλακα του μυστικού αυτής της ιστορίας, και κάθισα στην επιφάνεια, δίπλα στην τρύπα εισόδου της φυλακής.

Η νύχτα είχε πέσει για τα καλά κι άρχισα να κρυώνω, νοσταλγώντας τη ζεστασιά του σπιτιού μου, μα δεν ήθελα να τους αφήσω εκεί μια ζωή. Οι πιθανότητες να διαπρέψει το αγόρι ήταν πια μηδαμινές. Δεν μπορούσε να δραπετεύσει, ούτε να νικήσει σ’ αυτό το παιχνίδι –τουλάχιστον με τον τρόπο που αντιλαμβάνονταν- οπότε έπρεπε να στηριχτώ μόνο στη μεγαλοψυχία και την υπομονή του δράκου, ο οποίος έχοντας αυτόν τον διττό ρόλο του αιώνιου εχθρού και πατρικής φιγούρας ταυτόχρονα θα αναλάμβανε να διδάξει το αγόρι, αν εκείνο κατάφερνε να υπερβεί τον ίδιο του τον εαυτό, αλλάζοντας την οπτική του και βλέποντας καθαρά το πρόβλημα, ξεκινώντας από το εσωτερικό του, αναπτύσσοντας την τέχνη και αρετή της αυτογνωσίας, ξεχνώντας οτιδήποτε πίστευε για τα πάντα: τους δράκους, τις πριγκίπισσες και τις φυλακές.

Το σημαντικότερο ερώτημα βέβαια ήταν το είδος του μαθήματος για το αγόρι και η φύση των φιλοσοφικών ερωτημάτων που κάτι τέτοιο θα μπορούσε να εγείρει.

Ξεκίνησα λοιπόν με ένα γεγονός: Ο δράκος είχε έναν ακόμη ρόλο. Εκείνον της πριγκίπισσας.

Μην εκπλήσσεστε. Ποιόν άλλο λόγο θα είχε ένας δράκος να δείχνει τόση υπομονή και κατανόηση με κάποιον που η αρχική του πρόθεση ήταν να τον αφανίσει; Η φυλακισμένη δέσποινα βρίσκεται εκεί, και το αγόρι, όπως κάθε αγόρι που θέλει να γίνει άντρας, πρέπει να αποκρυπτογραφήσει έναν πακτωλό μηνυμάτων και να δει πίσω από την τρομακτική όψη του κάθε δράκου, κάτι που εδώ συμβολίζει τις σχέσεις τις οποίες, βλέποντας τις από μακρυά μοιάζουν σαν τεράστια βουνά με αδιέξοδα περάσματα κόβοντας τη φόρα σε οποιονδήποτε λογικό άνθρωπο δεν έχει ποτιστεί από το μαγικό φίλτρο του έρωτα.

Το δώρο της συντροφικότητας άλλωστε –που εδώ είναι το μοναδικό στραφτάλισμα που μαρτυρά την ύπαρξη χρυσού- είναι το μεγαλύτερο και πιο αδικημένο στις σχέσεις. Όλη η φασαρία συνήθως γίνεται για το πρώτο σκίρτημα, τον κεραυνοβόλο έρωτα, το παιχνίδι των κορμιών, τις χάρες της σαρκικής ζεύξης και τη χημεία της εξάρτησης. Στην ιστορία με τον δράκο τα πράγματα ξεκινούν αντίστροφα, προεξοφλώντας την αποτυχία της αποστολής, μιας και το αγόρι –όπως όλοι οι άντρες- είναι αδύναμο στη διαλεύκανση παρόμοιων μυστηρίων μιας και βασίζονται ως αρχέγονοι κυνηγοί περισσότερο στα ορατά παρά στα αόρατα.

Σίγουρα θα είχε σημασία η αντίδραση του αγοριού στην αποκάλυψη του μυστηρίου, όμως και πάλι αδυνατώ να ασχοληθώ εκτενώς για να περιγράψω τις αντιδράσεις κάποιου τυχάρπαστου ανόητου που κατόπιν εορτής ανακαλύπτει ξαφνικά τη σημασία των πραγμάτων, και μιας και μίσησα τον ήρωα μου στην πορεία, δεν πρόκειται να του χαρίσω ένα χαρούμενο ή τραγικό τέλος.

Για τον φτωχό αναγνώστη μου όμως, που αφιέρωσε χρόνο για να διαβάσει τις πέντε αυτές αράδες θα μπω στον κόπο να σκηνοθετήσω κάποιο τέλος. Ας σηκωθώ λοιπόν για να κοιτάξω πιο καλά Κι ας σας παραδώσω τη μουσική.

[Στα ακουστικά της πανοπλίας: Night Reconnaissance by Dresden Dolls]

Part 3

-Παραιτούμαι. Ναι! Φώναξε το αγόρι κι έπεσε στη γωνιά του κρατώντας τα γόνατα του με τα χέρια.
-Θα ήθελες να βγεις; Του φώναξε ο δράκος ζυγώνοντας τον και με τα τρία κεφάλια του.
-Μπορείς να με βγάλεις; Πετάχτηκε το αγόρι με τα μάτια του φωτισμένα απ’ την λάμψη της ελπίδας.

-Φυσικά. Ποιος άλλος θα μπορούσε; Έσκαψε ο δράκος το χώμα με το πόδι του αποκαλύπτοντας ένα κόκκινο κουμπί. Το πάτησε, ένας κρότος ακούστηκε από το μέρος της κατακόρυφης σήραγγας και μια πτυσσόμενη σκάλα έπεσε μπροστά στα πόδια του αγοριού που κοίταξε τον δράκο σε όσα μάτια μπορούσε ταυτόχρονα.

-Τι με κοιτάς σα χάνος; Εμπρός φύγε.
-Μα… τόσο εύκολο ήταν;
-Φυσικά…Έκανε ο δράκος ξεφυσώντας απογοητευμένος. Αν ο πρωταγωνιστής παραιτηθεί, τι νόημα υπάρχει πια στην ιστορία;
-Ευχαριστώ! Φώναξε το αγόρι, αγκάλιασε τον δράκο –κάπως άγαρμπα είν’ η αλήθεια- και ξεκόλλησε την ασπίδα απ’ το χώμα. Μετά, σαν κάτι να θυμήθηκε, σταμάτησε και γύρισε στο δράκο.

-Υπάρχει κάτι που δεν ξέρω; Υπάρχει μια λύση σε όλο αυτό το μπλέξιμο; Ο δράκος κούνησε το κεφάλι καταφατικά και του έγνεψε να φύγει.
-Θα μου πεις; Επέμενε το αγόρι.
-Όχι, γιατί μετά πρέπει να σε σκοτώσω. Θα καταστραφεί ο θρύλος, καταλαβαίνεις.

-Καλά. Είπε το αγόρι και ανέβηκε τη σκάλα πετώντας χωρίς σκέψη και την τελευταία του ευκαιρία.
Η δέσποινα δε θα τον σκότωνε. Της αρκούσε που θα διακινδύνευε –έστω και θεωρητικά- τη ζωή του για κείνη.

……..

Σκέφτηκα να τον κάνω να κοντοσταθεί, να τον βάλω να σκεφτεί. Να βάλει τα πράγματα σε μια σειρά και να προσπαθήσει, μα…. άδικος κόπος θα ήταν. Άλλη μια συμβατική ιστορία αγάπης που θα ξεφτούσε μερικά χρόνια αργότερα.

Αντί γι αυτό προτίμησα το δάκρυ που ξέφυγε απ’ το δράκο μόλις το αγόρι έφυγε και την έκρηξη με τον ροζ καπνό της μεταμόρφωσης του κτήνους σε άνθρωπο.
Η δέσποινα κλαιει με λυγμούς και αποσύρεται στα διαμερίσματα της που είναι επιμελώς κρυμμένα στο σκοτάδι πίσω από την κυρίως σκηνή του δράματος.

Ακόμα μια κατάρα που δε θα λυθεί. Μια ασυμβίβαστη ψυχή που δε θα λυτρωθεί και ένας ηλίθιος που θα συνεχίσει να ζει στην άγνοια του.
Μας θυμίζει άραγε κάτι αυτό;…

Art by kkcola & Olivier050670