Pinpoint: A punch away

Θα μπορούσε κανείς να βλέπει μονίμως πίσω απ’ τις λέξεις χωρίς να δίνει σημασία στο αρχικό τους νόημα, μόνο και μόνο για να δικαιολογήσει ‘κείνον που τις ξεστόμισε;
Γιατί κάποιος να βρίσκεται αενάως αμυνόμενος, βλέποντας διαλλακτικά την ίδια του την αλήθεια απλά και μόνο για το -αμφιβόλου αξίας- δώρο του διαλόγου με κάποιον θερμοκέφαλο;
Ίσως για να παρατηρεί από μια τρίτη θέση τα παλλόμενα μηνίγγια και τα σάλια που εκσφενδονίζονται από ένα πρόσωπο που καταρρέει υπερασπίζοντας μια άποψη, προσπαθώντας να έρθει πρώτο σε μια κούρσα εναντίον της αντανάκλασης του.
Ίσως γιατί λυπάται τον φτωχό που πέφτει ουρλιάζοντας καθώς αντικρύζει καταπρόσωπο την ίδια του την πηγαία ανοησία, χωρίς να είναι σε θέση να το παραδεχτεί ποτέ.

Παράξενα όντα οι άνθρωποι τελικά.

Όμως εσύ δε θα ησύχαζες αν δε γινόσουν το πιο παράξενο απ’ όλα.
Λες και αποκομίζεις μια απόκοσμη ηδονή προσφέροντας την πλάτη σου ανυπεράσπιστη για να χωθούν τα νύχια αυτών των φωνακλάδων.
Σίγουρα φταίει η λάμψη μιας πλασματικής ανωτερότητας που λάμπει στα μάτια σου. Αδιευκρίνηστο γιατί. Αδύνατο να αποδειχθεί, να αναγνωριστεί ή να φανεί στον κόσμο.
Μπορεί να είναι και κατασκεύασμα της σκέψης σου, σα μια παρηγοριά για όλες τις ώρες που, μέσα σου κοιτώντας, βρίσκεις καταφύγιο απ’ τα σκληρά τους λόγια, την άκαμπτη τους στάση και τις εκατομμύρια ψευτοφαλλικές επάρσεις που αντιμετωπίζεις στωικά πάνω σ’ένα σύννεφο γαλάζιας αγγελόσκονης.

Δεν το καταλαβαίνεις; Πάνω σου ακονίζουνε τα δόντια τους. Με τις σάρκες της σιωπής σου τρέφονται οι παράλογες ιδέες τους. Και το ειρωνικό μηδίαμα σου εκλαμβάνεται συνήθως ως συναίνεση γιατί; Γιατί να εξακολουθείς κάτι τόσο ανόητο; Πότε επιτέλους θα μάθεις;

Κάποιος περιμένει να υπερβείς τον εαυτό σου. Να πιεί βάλσαμο τη λάμψη σου όλη και να μάθει αυτό που ξέρεις.

Τα πάντα είναι μια γροθιά μακριά.

Στα ακουστικά της πανοπλίας: Beck – Modern Guilt
(για εσάς τους δέκα…)

photo by Pascal Renoux