Portrait lessons
 |
 |
 |
Το project των φωτογράφων Jeremy & Claire Weiss (Day19) είναι όπως λένε “επικό” και μονίμως αναπτυσσόμενο. Περιλαμβάνει πάρα πολλά νεανικά πορτραίτα (κυρίως αμερικανών καλλιτεχνών) σε δεκάδες από Polaroids 4×5 τραβηγμένες με παλιομοδίτικο τρόπο με μια φωτογραφική μεγάλου φορμά.
Τα μοντέλα πρέπει να παγώσουν τις εκφράσεις τους για περίπου 20 δευτερόλεπτα, χωρίς ψηφιακές επεμβάσεις, make up, ειδικό φωτισμό ή επανάληψη της φωτογράφησης (εκτός από τις προβλεπόμενες δύο λήψεις, μια από τον Jeremy και μια από την Claire). Το αποτέλεσμα ωμό και άμεσο, στην κυριολεξία σε καθηλώνει στα μάτια του θέματος χωρίς περιστροφές.
Προφανώς λόγω της “αγνότητας” του project που διαδίδεται από στόμα σε στόμα έχουν συμμετάσχει και πολλοί διάσημοι, δίνοντας του μεγαλύτερο κύρος.
Περισσότερα στις οθόνες του υπολογιστή σας. Day19.com/polaroidproject
 |
 |
 |
15/09/2008 στο 18:17
αν θελήσω να παραφράσω την έκφραση “έχουμε ανάγκη τη τέχνη για να μη μας σκοτώνει η αλήθεια”,θα γίνει κάπως έτσι
έχουμε ανάγκη την αλήθεια για να μη μας σκοτώνει η πολλή “τέχνη”
και η σελίδα τους είναι πολύ καλή και το blog τους ενδιαφέρον..
16/09/2008 στο 19:24
Γνήσιο. Αφτιασίδωτο.
Πολύ καλό! Μου άρεσε.
Είναι που αγαπώ και τους παλιομοδίτικους τρόπους..
(εμπρός καλή μου μανιβέλα!)
Αν το καλοσκεφτείς, 20 δευτερόλεπτα ίσως να είναι μεγάλη υπόθεση.
Σήμερα.
Σήμερα που η νοοτροπία ‘πατάω μαγικό κουμπί-σε λιγότερο από νανοσεκόντ-ταντααάν-έχω ροδοψημένη γαλοπούλα’,
έχει αρχίσει και πιάνει και ριζώνει βαθιά στην καθημερινότητά μας.
Καλησπέρες, λέμε
17/09/2008 στο 00:26
i fotografia einai apo ta agapimena mas themata kai asxolies edo sto giousurum….
Pragmatika endiaferon kai filodoxo project…
Pao na psaxo gia perissoteres infos…
kalo vrady
19/09/2008 στο 11:38
τι υπεροχο project ειναι αυτο
να σαι καλα που μας το πληροφορησες
τα φιλια μου
xxx
23/09/2008 στο 12:30
θα προτείνω στον ggia να το μεταφέρει στα ελληνικά πλαίσια…
23/09/2008 στο 19:56
Έτσι αμακιγιάριστη κι ατόφια να΄ναι κι η εποχή η καινούργια.
Η φθινοπωρινή.
Δόκτωρα, υψώνω ποτήρι.
Κρασί κόκκινο.
Κι έχω να πιώ, για πολλά…
24/09/2008 στο 19:02
@ερμία
Πολύ καλό αυτό. Σταδιακά μεταφερόμαστε από την τέχνη στην αλήθεια. Μετά πάλι απ’ την αρχή.
@Αννίτα
20 δευτερόλεπτα είναι ένας αιώνας σήμερα.
Που να ναι οι μανιβέλες;;;
καλησπέρες μετά από πολλές μέρες!
@giousurum
Χαίρομαι που το βρήκες ενδιαφέρον… good luck!
@misstati
Κι εγώ κάπως στην τύχη έπεσα πάνω του. Ήταν καρμικο σα να λέμε
@markosthegnostic
στα ελληνικά πλαίσια με έλληνες bloggers μήπως;;;
@Καπετάνισσα
Ποτήρι; Κρασί;
Κερνάς;
Στην υγειά σου τότε.
Και να μας πεις για τα πολλά αυτά να χαρούμε κι εμείς!
09/03/2009 στο 23:31
Γεια!
Ξεφυλίζω συχνά τα 116 βέλη και το blog! Μου αρέσει πολύ αλλά δε μοιράζομαι την ύπαρξη του με πολλούς, έχω αρχίσει και το θεωρώ προσωπική ανακάλυψη για την οποία χαίρομαι ιδιαιτέρως και σε ευχαριστώ.
Έχω καιρό να δω καινούργια δημοσίευση. Από τη μια χαίρομαι γιατί νομίζω ότι είναι για καλό, Ελπιζω να μην κάνω λάθος.
Καλό βράδυ από μια θαυμάστρια
10/03/2009 στο 22:28
Ελπίζω να ξέρεις τη δύναμη που έχουν οι λέξεις σου…
ευχαριστώ!