Ονειρευτής (βήτα)

[συνέχεια απ' το άλφα]

Πολύ αργότερα, αφού είχα εξαντλήσει τις “σπιτικές” μεθόδους αποκρυπτογράφησης που μπορούσε να εφεύρει το φτωχό μυαλό μου, κι έπειτα από την -ομολογουμένως απρόθυμη- σκιαγράφηση της εμμονής μου σε κάποιον καλό μου φίλο, ο οποίος είχε να προτείνει τελικά κάτι αρκετά ενδιαφέρον, η πρόοδος μου στην αναζήτηση του προσωπικού μου δισκοπότηρου βγήκε σταδιακά από τη μόνιμη δυσχέρεια.

Η τεχνική των διαυγών ονείρων στην οποία εξ ανάγκης μυήθηκα, είναι η προσπάθεια, μέσω κάποιων ασκήσεων και τεχνασμάτων, αυτού που ονειρεύεται να αποκτήσει τον έλεγχο των ονείρων του. Πράξη χωρίς ουσιαστική αξία για τους περισσότερους, μα ανυπολόγιστης σημασίας για κάποιον στην κατάσταση μου, αφού η αναζήτηση της ωραίας Ελένης και η εξερεύνηση των αόρατων πτυχών του νου μου, είχε μεταλλαχθεί σε μονομανία που εμπόδιζε τις υπόλοιπες μου δραστηριότητες, κάνοντας με εύθικτο, αφηρημένο, ανόρεχτο για κάθε είδους δραστηριότητα, μίζερο και κακόκεφο για όσες ώρες περνούσα στη δουλειά μου ή έμενα ξύπνιος, απλά για να δικαιολογήσω τη μέρα που περνάει.

Το να φτάσει ένα όνειρο σε απόλυτη διάυγεια για τον ονειρευτή του, απαιτεί καταγραφή -στην οποία είχα από καιρό εντρυφήσει- και αφοσίωση. Όλα τα υπόλοιπα είναι τεχνάσματα, που θα καταφέρουν να βγάλουν τον εγκέφαλο από την κατάσταση ύπνου στην οποία βρίσκεται, θύμα ανήμπορο του ασυνειδήτου, που βλέπει ιπτάμενα αυτοκίνητα, ροζ ομιλούντες ελέφαντες και άλλα ασύλληπτα, θεωρώντας τα φυσιολογικά, χωρίς τη δυνατότητα κρίσης. Οι ασκήσεις και τα τεχνάσματα λοιπόν είχαν να κάνουν με τον έλεγχο της πραγματικότητας ανά πάσα στιγμή, ούτως ώστε ο ονειρευτής να συνειδητοποιήσει ότι βρίσκεται σε κατάσταση ύπνου και να ανακτήσει τον έλεγχο. Έτσι λοιπόν παρατηρώντας λεπτομέρειες και έχοντας στο μυαλό μου διαρκώς την επιθυμία μου να ξυπνήσω το μυαλό μου, κατάφερα σχετικά γρήγορα να βρεθώ στο όνειρο μου με πλήρη συνείδηση.

Η εμπειρία της πρώτης φοράς ήταν εκπληκτική. Χωρίς να ξέρω τι με έκανε να αποκτήσω πλήρη συνείδηση ή αν κράτησε στην πραγματικότητα δευτερόλεπτα ή μερικά λεπτά, είχα μείνει ακίνητος στην άκρη ενός δρόμου, και άγγιζα ότι έβρισκα μπροστά μου για να καταλάβω την πραγματικότητα της υφής τους. Το μαγικό ήταν ότι υπήρχε υφή, τα αισθητήρια στα ακροδάκτυλά μου δούλευαν όπως είχα συνηθίσει και τα χρώματα ήταν πιο έντονα, αν και υπήρχαν διαρκώς σφάλματα φωτισμού δίνοντας σου μια ψευδή αίσθηση περιβάλλοντος.

Δεν μπόρεσα να επικοινωνήσω κατευθείαν με τους ηθοποιούς του ονείρου μου. Στην αρχή τους έβλεπα απλά να περνούν από μπροστά μου, ή να στέκονται στο ίδιο σημείο για πάντα. Αν προσπαθούσα να τους πλησιάσω ή να τους μιλήσω, τότε αυτομάτως -έχοντας τη συνείδηση της επικοινωνίας μαζί τους- το όνειρο διαβρώνονταν, χαλούσε, άλλαζε η τοποθεσία ή θόλωνε η εικόνα του για λίγο, μέχρι που χάνονταν τελείως και εγώ -ο ονειρευτής – άνοιγα τα μάτια απότομα προσπαθώντας να θυμηθώ ακριβώς τα βήματα που ακολούθησα, να σχεδιάσω το επόμενο μου βήμα και μερικές φορές -κυρίως τα Σαββατοκύριακα- πίεζα τον εαυτό μου να ξαναβυθιστεί στον ύπνο για να συνεχίσει το ταξίδι, χωρίς διάθεση να ασχοληθώ με κάτι άλλο.

Τα γεύματα μου πλέον ήταν σύντομα και περιορισμένα στα απαραίτητα. Είχα αποσυνδέσει το τηλέφωνο και το κουδούνι της εξώπορτας για να ελαττώσω τις πιθανότητες απόσπασης του ύπνου μου, και στη δουλειά, μου ήταν αδύνατο να μιλήσω στον οποιονδήποτε μιας και ήμουν χαμένος στις παράξενες μου σκέψεις, με μια αίσθηση μεγάλης ικανοποίησης και ανωτερότητας που με κρατούσε σε απόσταση από τα καθημερινά, κοινά και οικεία μου πρόσωπα.

Έτσι κατάφερνα να έχω τουλάχιστον δύο επιτυχημένες υπνο-συνεδρίες τη μέρα, που σταδιακά κρατούσαν περισσότερο, δίνοντας μου την ψυχραιμία της αυτοπεποίθησης και χρόνο να παίξω με το μυαλό μου επεμβαίνοντας, μεταφερόμενος κατά βούληση σε διάφορες τοποθεσίες και περιβάλλοντα, εμφανίζοντας αντικείμενα και ορισμένες φορές συγκεκριμένους ανθρώπους, χωρίς να τρομάξω ή να ενθουσιαστώ ώστε να συντομεύσω την προσγείωση μου στην πραγματικότητα.

[και πάλι...συνεχίζεται]

photos by rayfresh