Ναι γιατρέ…

-Ξεκινάω λοιπόν. Κλαψιάρικα και καταθλιπτικά, όπως αρμόζει σε έναν ηθικά δηλητηριασμένο κύριο.

“Μισητοί μου,
Μετά από πολύ σκέψη, κυρίως γιατί αδυνατώ να μιλήσω με οποιονδήποτε από εσάς για κάποια σοβαρά θέματα, είτε λόγω της φαινομενικής ελαφρότητας σας, είτε λόγω της πλήρους αδιαφορίας σας για όλα αυτά που φέρω εντός μου -που σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνει στα όρια του χλευασμού-, αποφάσισα να σας γράψω, αφενός γιατί ποτέ κανείς σας δε διαβάζει τέτοιες ασυναρτησίες και αφετέρου γιατί κατά την ανάγνωση οι λέξεις γίνονται αυτό ακριβώς που είναι, σαφής, σκληρές και αδιάκοπες, χωρίς χώρο για παρερμήνευση ή βλακώδεις εξυπνάδες που το μόνο που σκοπεύουν είναι ο εκτροχιασμός από το κυρίως θέμα και η υπεκφυγή. Όπως καταλαβαίνετε αυτό ακριβώς επιδιώκω γράφοντας, μια do it yourself προσέγγιση στον ψυχισμό μου, που θα με βοηθήσει να σας αντέξω χωρίς παρενέργειες.

Μισητοί μου διπρόσωποι, μάθετε ότι η διπροσωπία σας με ενοχλεί πλέον αφόρητα.

Κι εσείς οι κατά δήλωση μορφωμένοι που αποζητάτε σεβασμό, μάθετε ότι βρήκα πιο πολύ πνεύμα στα υπολείμματα της λίμας των νυχιών ενός φωτομοντέλου απ’ ότι στα κενά σας μάτια.
Εγωκεντρικοί κι ανούσιοι μπλαμπλάδες, τα λόγια σας δε βγάζουν νόημα πια και τα αυτιά σας κλειστά… “

-Πως να το θέσω αυτό; Όταν δε σ’ ακούν;
-Θέλετε να πείτε ότι σας ενοχλεί όταν δε σας ακούν;
-Κυρίως όταν μιλάνε χωρίς να ακούν. Ξέρετε… που λένε τα δικά τους με εκείνον τον στόμφο των 24 καρατίων χωρίς να δίνουν σημασία σ’ αυτό που έχεις να πεις ή πρόκειται να πεις, αν τελικά καταφέρεις να το ξεστομίσεις.

-Επιτρέψτε μου μια διακοπή κύριε Χ. συζητούσατε συχνά με τους γονείς σας;
-Ασφαλώς… και αν σκοπεύετε προς τα τραύματα της παιδικής μου ηλικίας, σας διαβεβαιώ ότι δεν υπάρχει ούτε μισό σκοτεινό σημείο σ’ εκείνα τα ξέγνοιαστα χρόνια.
-Καλά, καλά. Συνεχίστε… και ως προς το λεκτικό σας ερώτημα Θα πρότεινα το “τα αυτιά σας ερμητικά κλειστά κωφεύουν εσκεμμένως”

-Α, καλό αυτό γιατρέ. Ομοιοκαταληκτεί κιόλας.
“Εγωκεντρικοί κι ανούσιοι μπλαμπλάδες, τα λόγια σας δε βγάζουν νόημα πια και τα αυτιά σας ερμητικά κλειστά κωφεύουν εσκεμμένως…”

-Μπα γιατρέ, νομίζω ότι το γαμήσαμε λιγάκι.

-Μα γιατί το λετε αυτό; Πιστεύω ότι προσδίδει ένα γνήσια λόγιο πνεύμα στην επιστολή σας.
-Μα έτσι θα πρέπει να συνεχίσω ως μετενσάρκωση του Εμμανουήλ Ροϊδη.

-Γιατί αγαπητέ μου τι έχει ο Ροϊδης;

-Απολύτως τίποτα. Εκτιμώ αφάνταστα τα έργα του, μα δεν μπορώ να υποστηρίξω αυτή τη γλώσσα. Δεν δύναμαι, πως να το πω…

-Εεεεε αγαπητέ μου, μια φανταστική επιστολή συντάσσουμε. Μην είστε τόσο επιλεκτικός…

-Δεν μπορώ γιατρέ μου… δε μου βγαίνει…
-Στο κάτω-κάτω δεν είμαι συγγραφέας, ένας απλός οδοντίατρος είμαι. Να σκεφτείτε ότι οι εκθέσεις μου ήταν πάντα μια καταστροφή.

-Λοιπόν…

“Εγωκεντρικοί κι ανούσιοι μπλαμπλάδες, τα λόγια σας δε βγάζουν νόημα πια και τα αυτιά σας από τη γέννηση σας άδεια, όπως κι ανήμπορα ν’ ακούσουν οτιδήποτε πέρα από τη λέξη “εγώ” που αντηχεί στο άδειο σας καβούκι. Κάποτε, -και τ’ ομολογώ- θα ένοιωθα χαρά στη θέα μιας ατσάλινης λεπίδας να καρφώνεται στη βάση του λαιμού σας και να στριφογυρνά γλυκά…”

-Συγγνώμη…

-Παρακαλώ γιατρέ μου.

-Ήθελα να σας ρωτήσω…Ως παιδί, είχατε κάποιο κατοικίδιο ζωάκι;

-Αν θυμάμαι καλά ένα χρυσόψαρο. Το αγαπούσα πολύ.

-Πέθανε σύντομα. Υπερβολικό τάισμα.

-Σας είχαν αναθέσει το τάισμα;

-Θα σας άρεσε αυτό; Όχι. Το τάιζε η μητέρα μου.

-Μάλιστα. Και πως ήταν η σχέση σας με τη μητέρα σας;
-Έχει να κάνει με το ψάρι αυτό;

-Θα μπορούσε… μα αν δεν κάνω λάθος πέρασαν πάνω από είκοσι λεπτά από την αναισθητική ένεση. Είμαι βέβαιος πως θα σας έχει πιάσει. Νοιώθετε τίποτα εδώ;

-Ναι γιατρέ μου, έναν πόνο στην ψυχή μου.

-Αφήστε τις αηδίες παρακαλώ και χαλαρώστε. Ανοίξτε για να συνεχίσω μ’ αυτόν τον οχετό που αποκαλείτε στόμα…

-Γιατρε…

-Τι είναι πάλι;

-Σίγουρα δε γράφατε καλές εκθέσεις; Κι αν όχι, τι έλεγε η μητέρα σας γι αυτό;

-Βζζζν-βζζζννννννννννν!!!!
-Άουτς.

photo art by Stefan Rappo photography and tito-photo

* It’s the 255th post doc. heep heep!