Ανανέωση καποτε…
Ανανέωση τώρα, μια πίκρα ανεβαίνει, φωνάζει, δε θα ‘ρθει ποτέ. Μούχλα πράσινη, πηχτή σα μηχανέλαιο κατέκλυσε τον κόσμο από τότε που συλλάβισα τη λέξη, ένοιωσα μέχρι το σαγόνι μου τη στάθμη της, κουνώ τα πόδια μου σαν τρελός για να κρατηθώ στην επιφάνεια, οι μύες μου μπλοκάρουν, κλειδώνουν οι κλειδώσεις μου όσο προσπαθώ, κάποιος μου φώναξε από πάνω, νομίζω πως απάντησα ότι αντέχω ακόμα, είπα ψέμματα, νομίζω ότι δεν αντέχω, είναι μεγάλο βάρος για τα απαίδευτά χέρια μου, θα τα παρατήσω και θα αφεθώ στη βαρύτητα, ανανέωση στον πάτο, δεν είχα νοιώσει ξανά τη γλυκήτητα της, το γοητευτικό της κελάρυσμα στ’ αυτιά μου, τα ξελογιαστικά της χάδια.
Πέφτω.
Και δε θα ξανανέβω…
featured photograph from the Gabriele Rigon’s superb nudes collection
Ιούλιος 7, 2008 στο 10:25 μ.μ
Θυμάμαι, λέω παραπλανητικά, στιγμές που αντηχούνε σε κάποια αιωνιότητα, το βάρος όλου του κόσμου να με πλακώνει κι οι μυώνες μου υπερπλήρεις γλυκογόνου ανίκανοι να αντιδράσουν, δεν είναι άκρα αυτά, σκεφτόμουν, ξερόκλαδα είναι κι αντί να με βοηθούν με εμποδίζουν.
Μα είναι του νου η παράλυση, του νου που στριφογυρίζει σαν έλικα σε κυκλική φυλακή και διέξοδο δεν βρίσκει. Και είπα, λέω, να αφεθώ, επιτέλους ν’ αποστάσω, κι ας με ‘βρει η Λήθη κι ο Χαμός, να τελειώσουν όλα.
Μα οι στιγμές αντηχούν σε κάποια αιωνιότητα κι αιώνια θ’ αντηχούν, αιώνια θα παραδίδομαι χωρίς ποτέ τα όπλα ν’ αγγίξουν το έδαφος.
“Οδός η πεπατημένη ουκ έστιν οδός η αιωνία”. Λένε, κι έτσι φαίνεται να είναι.
Ιούλιος 7, 2008 στο 10:28 μ.μ
Α, ναι… Στη θέρμη της έμπνευσης που αναδεικνύεις και προκαλείς, λησμόνησα να πω το αυτονόητο.. Ο παλιός, υπέροχος Dr Uqbar
Ιούλιος 8, 2008 στο 2:44 μ.μ
Δεν είναι κακό να πέσετε.
Το να μην ξανανεβείτε, πάλι, τι να πω;
Εξαρτάται.
Θα σας αρέσει αυτό που θα βρείτε κάτω;
Ιούλιος 9, 2008 στο 5:01 π.μ.
τελικά η πιο ευχαριστη ανανέωση είναι όταν αφήνεσαι στη μοίρα σου ή οταν πας κόντρα σε αυτήν;
ή μήπως όταν απαρνηθείς την υπαρξη της?
Ιούλιος 9, 2008 στο 10:14 π.μ.
“Πέφτω.
Και δε θα ξανανέβω…”
Πέθανα λεω εγώ ………….
Βασικό κομμάτι των μορίων μου διασπάστηκε και …..πέθανε….
«θα αφεθώ στη βαρύτητα….. στον πάτο…….»
Πέθανα δεν θα ξανά υπάρξω ποτέ ξανά σαν πριν…πριν…πριν…
Keep Walking ……κι όπου φτάσεις…..φτάσω…φτάσουμε….
Ιούλιος 10, 2008 στο 5:50 μ.μ
@Sadmanivo
Για να θυμάσαι, θα πει πως ξέρεις. Και αν ξέρεις, καταλαβαίνεις.
Κι αν τα όπλα σου δεν αγγίξουν έδαφος, αυτό δε κάνει φίλο.
dr.revisited?
@Spy
Κανείς δεν ξέρει τι υπάρχει κάτω. Κανείς δε νοιάζεται όταν πια είναι στο κενό…
Ίσως όσο είναι πάνω να έχει κάποια σημασία!
@Narita
Και οι δυο μπορούν να είναι ανανεώσεις. Αρκεί να είναι σε αντίθετη φορά από τη δεδομένη!
Οι απαρνήσεις δεν κρατούν πολύ άλλωστε…
@wind
ποτέ ξανα σαν πριν.
μια φορά έγινε το πριν, ποτέ ξανά
οπλίζεσαι καθώς αφήνεσαι
είναι η σειρά των πραγμάτων
Ιούλιος 11, 2008 στο 2:55 μ.μ
Τα σέβη μου!!!!!!!!!!