Ο κομπάρσος-ξυπνητήρι

Ανακάθισα ξαναμμένος στο κρεβάτι, ζεμένος θαρρείς μια απαίσια γεύση στο σβέρκο.
Είχα μερικά λεπτά μέχρι ν’ αρχίσουν οι σειρήνες να ουρλιάζουν ξανά, κείνες οι επίπονες, απόκοσμες τσιρίδες που σηματοδοτούν το ξεκίνημα μια μέρας.
Αν σας πω ότι μιλάω απλά για ένα ξυπνητήρι θα με περάσετε τουλάχιστον για τρελό.

Εμπρός λοιπόν! Μπορείτε να πιστεύετε ότι θέλετε. Άλλωστε, ποτέ δεν αρνήθηκα ότι παρεκλίνω λιγάκι στις εκφράσεις μου, μα συνήθως υπάρχει ένας καλός λόγος για αυτό.

Είχα καιρό να γράψω. Κοντά έξι μήνες όπως ανακαλύπτω ξεσκονίζοντας το τελευταίο μου τετράδιο και ξύπνησα με έναν λογοτεχνικό ενισχυτή καρφωμένο στις φωνητικές μου χορδές. Θα μπορούσα να μιλάω μερικά λεπτά -μέχρι να συνειδητοποιήσω την πραγματικότητα- σαν γραφικός, ακούρευτός πανεπιστημιακός και σαν μαστουρωμένος συγγραφέας. Οτιδήποτε για να φτιάξω μια ξεχωριστή, δική μου πραγματικότητα, όπου μόνον εγώ, ως πρωταγωνιστής -παύοντας προσωρινά από το γνωστό μου ρόλο του κομπάρσου- παίρνω τα πράγματα στα χέρια μου και με αξιοθαύμαστη επιδεξιότητα και γοητευτική απάθεια, κινούμαι στο χώρο (μου) με απόλυτη αυτοπεποίθηση, ελέγχοντας τις λέξεις μου με ακρίβεια, τεμαχίζοντας ιδέες, τραυματίζοντας ανθρώπους των οποίων η ύπαρξη μολύνει τη ζωή του προστατευόμενουμου κομπάρσου, που δεν έχει βρει ακόμα -ο καημένος-  το κουράγιο να τους κατακεραυνώσει εφάπαξ, όπως κάθονται αμέριμνοι απέναντι του κι εξασκούν το κριτικό τους πνεύμα, το πηγάζων εκ του υπερδιογκωμένου και υδροκέφαλου εγώ τους.

Ομολογώ ότι το δικό μου εγώ ήταν πάντα κάπως πτυσσόμενο -το έκρυβα στις τσέπες μου όταν μ’ έβλεπαν οι άλλοι- και από ένα βίτσιο (ενδεχομένως λόγω της ταπεινής και απλοϊκής μου ανατροφής) θεωρούσα πάντα έναν άνθρωπο με το εγώ του καρφωμένο στο κεφάλι, ίδιο και ισότιμο με κάποιον επιδειξία που δονεί το παλλόμενο πέος του δεξιά κι αριστερά, έχοντας την καλύτερη των απόψεων για αυτή του την πράξη.

Και ποιός θα το κρίνει αυτό;

Για την ώρα εγώ. Αρκεί. Τους βαρέθηκα.

Και πιάνω το στυλό μου σφιχτά. Το περνώ κάτω απ’ τη μύτη μου. Το στηρίζω στο αυτί μου.
Σκέφτομαι.
Ίσως και να είναι λίγο μικροπρεπές αυτό. Θα το σκεφτώ στον ύπνο μου.
Στο επανειδίν καλοί μου φίλοι. Ποιός ξέρει πότε θα χτυπήσει εκείνο το διαβολεμένο ξυπνητήρι ξανά…

Στα ακουστικά της πανοπλίας: Dear Mr.Fantasy (Traffic).

photo by Narcis Virgiliu