Older in no order

Ασφυκτιώ γελώντας, όπως τα παλ λουλούδια στο φόρεμα σου που πνίγονται μπουκέτο πάνω στο θελκτικό σου στήθος.
Έχουν συνηθίσει, όπως κι εγώ, να ονειρεύονται εσένα να σφίγγεις απαλά τους ανύπαρκτους βλαστούς τους ανάμεσα στα δόντια σου.

Χορεύοντας ίσως, σ’ ένα σουρεαλιστικό λιβάδι με ψηφιακές πορτοκαλιές που αναβοσβήνουν σειριακά καθώς περνάς από μπροστά τους.
Το ξέρω πως δεν έχω θέση εκεί. Δεν είμαι έτοιμος για παραδείσια τοπία και αέρινα τραγούδια ακόμα.
Θα περιμένω όμως…
Κι όταν θα έρθει εκείνη η μέρα, θα περάσω να σε πάρω μ’ ένα σκουριασμένο ποδήλατο.
Θα γελάς ακόμα κοροϊδεύοντας το τρίξιμο που κάνει το πεντάλ σε κάθε του στροφή.
Θα σε κοιτάξω ενοχλημένος δήθεν με την άκρη του ματιού μου.
-Είναι οι αστράγαλοι που τρίζουνε χαρά μου. Ίσως να άργησα λιγάκι…

Στα ακουστικά της πανοπλίας (w/ shivers down my spine): Morissey – That’s how people grow up

art.by elin0x@deviantart