Παραίτηση

Δώδεκα λεπτά πριν χόρταινα με πορτοκάλια.

Τώρα πεινάω για αγάπη, σοκολάτες και λουλούδια.

Έλεγα ότι δε θα αλλάξω ξανά

μέχρι που είδα την καλλίγραμμη παραίτηση, ημίγυμνη να ξαπλώνει στον καναπέ μου.

Υγρά τα χείλη της μου λένε ότι με θέλει.

Με λάγνο βλέμμα τραγουδώντας με καλεί να πάω εκεί και να ξεχάσω…

Στα επιδέξια χάδια να παραδοθώ.

Σε μικρές κραυγές και ηδονές ανείπωτες να ενδώσω για νύχτες και ημέρες

…χαμένες σε λήθη ανυπαρξίας.

Ώσπου ο μεγάλος θεριστής με τη βαριά του κάπα έρθει απρόσκλητος για να διακόψει αυτό το αιώνιο όργιο σκληρά.

Κι όταν θα με κοιτάξει θα είμαι αυτό που από μικρός να γίνω απευχόμουν.

Κάποιος ωραίος άχρηστος που δεν έδωσε ποτέ τίποτα σε κανέναν

ρουφώντας τυχοδιωκτικά το μέλι που έσταζε άφθονο απ’ τις πληγές των άλλων.

Μα πόσες πιθανότητες θα ‘χε αυτό να γίνει;

Μάλλον λιγότερες απ’ τις χιονονιφάδες που πέφτουν κατακαλοκαίρο στις πόλεις.

photo.MarielleBR@deviantart