Φωτογραφικό μου μάτι
Κουνάς το χέρι ζωγραφίζοντας έναν θλιμμένο αποχαιρετισμό στον αέρα.
Στέκομαι κρύος και σκληρός μ’ ένα κόκκινο ψάρι να σπαρταράει στο στομάχι μου συνέχεια.
Συνέχεια, συνέχεια, πόσο θ’ αντέξω άλλο;
Κι ένας τηλεφακός μικρός που έχω χωμένο στο αριστερό μου μάτι θα τραβάει φωτογραφίες. Εκατοντάδες φωτογραφίες που δε θα εμφανιστούν ποτέ. Θα είναι όμως άφθαρτες, όσο ο ηλεκτρισμός διαπερνάει τους νευρώνες μου.
Μετά απ’ αυτό ποιος ξέρει;
Μπορεί να υπάρχει το αρνητικό τους σ’ ένα κουτάκι αύρας που θα αφήσω πίσω μου σαν φύγω, ευχόμενος να το βρει κάποιο παιδί. Να το χώσει στην τσέπη του κρυφά, να φύγει να κρυφτεί για να το δει κι ας το πετάξει.
Κι ως τότε θα συλλέγω μανιωδώς. Φωτογραφίες, βότσαλα πόνου και κοχύλια χαράς. Και θα τα στύβω πάνω σε ανούσιες αράδες σαν κι αυτές.
Μπορεί και να μη διαβαστούν ποτέ, μα φέρουν τα κομμάτια μου επάνω τους κι ευφραίνομαι όταν τις βλέπω να περνούν από μπροστά μου. Καμαρωτές και μάταιες.
Λεω να ρίξω μια ματιά στη συλλογή σου με τις μυρουδιές αν μ’ αφήσεις.
photo.by.katara-alchemist
10/05/2008 στο 18:48
Πω πω………
Σαν να είμαι εκεί και να παρατηρώ μια πλάτη να απομακρύνεται.
Υπέροχο!!!
Καλό Σ/Κ
10/05/2008 στο 19:02
συνέχεια τραβάμε φωτό. είν’ αλήθεια. κάποιες μυήσεις ισχυρίζονται ότι όλα αυτά κάπου εγγράφονται και μπορεί κάποιος να δει τις αναμνήσεις κάθε ανθρώπου που έχει περάσει από τη γη επί τόσα εκατομμύρια χρόνια. εγώ λέω ότι ακόμη κι αν δεν καταγράφονται τουλάχιστον συμβαίνουν, και αυτό το ‘συμβαίνουν’ συνεχώς με εκπλήσσει. ποιος ξέρει ως πότε;
11/05/2008 στο 08:19
“Είμαι ένα κέλυφος
τον φόνο στεγάζω.
Είμαι πάντα ένας φόβος
την αγωνία κρύβω
με κομμάτια καθρέφτη
στο κορμί μου γεννήθηκα,
είμαι ενας μικρός σπασμένος Θεός,
την στέρηση γεννώ
είμαι ένα δέντρο
ανθρώπινα κλαδιά φυτρώνω,
είμαι μια πέτρα
τα σφάλματα κρύβω
με γλώσσα διχαλωτή
στο στόμα μου γεννήθηκα,
είμαι μια μικρή κόκκινη οχιά
νεκρούς γεννώ
Και τα μάτια μου όμως!
Αχ αυτά τα μάτια μου έναν Θάνατο
που καιροφυλακτούν!”
Μαρία Ρ.
τα μάτια φακός αναμετάδοσης
μα και μετάδοσης…
11/05/2008 στο 12:51
Έπεσε άν τηλεφώνημα, διάβασα κι αυτό, και θυμήθηκα…
Καλή Κυριακή
11/05/2008 στο 17:56
Οι καλύτερες όμως είναι αυτές που βγάζουμε με την καρδιά μας. Αυτές που δεν εκτυπώνονται ποτέ κι όμως χαράζονται βαθιά μέσα μας…
12/05/2008 στο 09:42
photo collector..
ή πιο καλά moment collector.
12/05/2008 στο 11:52
το διαβασα αρκετες φορες… ωσπου να μην το φοβαμαι…
γιατι ναι… ειναι καποια κειμενα που τα φοβαμαι…
μοιαζουν τοσο πολυ σε μενα…
και ο καθρεπτης φοβιζει… οταν τον κοιτας…
ετσι ειναι… μαζευουμε εικονες…
το κακο ξες ποιο ειναι;
οτι οταν κατι λειπει, το συμπληρωνει το μυαλο μας…
και τουτο ποναει…
εκλογικευση του πονου… κι ο μισος πονος, ποναει…
το ολοκληρο ισως και να παλευεται…
το μισο ομως;
αστο…
το μπερδεψα περισσοτερο…
καταπληκτικο κειμενο παρ’ ολα αυτα…
13/05/2008 στο 00:40
Meta apo kathe seira (tou dynatoi keimenou) erixna kai mia matia stin yperoxi fotografia.
Telika kathe dynati stigmi tis zois mas kai mia fotografia και ena arnitiko?
Kathe antio kai mia xarakia stin psyxi mas kai enas stoixos?
Telika poios mporei na mazepsei ola auta ta kommatia tou?
Kalo vrady.
13/05/2008 στο 12:40
Και η ζωή να ξετυλίγεται σαν ένα ατελειώτο αρνητικό.
Χαίρομαι που σε διαβάζω ξανά γιατρέ.
14/05/2008 στο 17:21
@Vassia
Θυμήθηκες;
Αυτό τις περισσότερες φορές είναι καλό.
Αν ξεχνούσαμε…
@markosthegnostic
Πάντα διέγειρε την ανθρώπινη φαντασία μια κυριολεκτική φύση αυτοής της ιδέας.
Θυμάμαι κάποιους που προσπάθησαν να αποτυπώσουν την τελευταία εικόνα κάποιου νεκρού από τον αμφιβληστροειδή του.
Αν συμβαίνουν καταγράφονται… ακόμα και χωρίς τη δική μας συμμετοχή. Ως πότε;
Μα για πάντα φυσικά!
@Μαρία Ρ.
Πολύ σωστό αυτό. Μάτια και Μετάδοση. Πομποί και δέκτες.
Κι αν καιροφυλακτούν θανάτους είναι γιατί λίγο αλλάζουν απ’ τη στιγμή της γέννησης.
thanx!
@Me:moir
Θα αργήσουμε να τις εκτυπώσουμε εκείνες της καρδιάς…
δε χρειάστηκαν φλας ούτε ωτο φόκους για να βγούν, και η ανάλυση τους είναι άπειρη.
Zoom to infinity…
@deadend mind
feel-view instamatic
@Βασιλική
Καταλαβαίνω τι εννοείς.
Δεν είναι όλες οι εικόνες από αγάπες που στέκουν ακόμα δίπλα μας…
Λες και εκλογικεύεται ο πόνος. Για πόσο;
@giousurum
Όλα τα κομμάτια του κανείς. Δεν μαζεύονται, μήτε οργανώνονται σε ψηφιακές βιβλιοθήκες.
Συνεχίζουν να πιέζουν μια ανθρώπινη ψυχική ισσοροπία σε χάος.
Για πάντα.
@I.P.Potis
Η χαρά όλη δική μου που γυρνάς πάλι στα παλιά λημέρια.
15/05/2008 στο 09:27
αν το ηξερα… να ‘σαι σιγουρος οτι θα το λεγα…
σιγουρος ομως…
25/05/2008 στο 14:42
Μόνο ανούσιες δεν είναι οι αράδες σου φίλε μου…
Συνέχισε
@Βασιλική: Δεν μπέρδεψες τίποτα. Να ‘ξερες πόσο, μα πόσο συμφωνώ μαζί σου…
18/06/2008 στο 23:06
ΩΡΑΙΟ ΚΟΜΜΑΤΙ!
Β.Β.