Ευγνωμοσύνη: #a definition
Η λέξη ευγνωμοσύνη εφευρέθηκε από κάποιον άντρα που απεγνωσμένα προσπαθούσε να εκφράσει, με τα ελάχιστα μέσα που διέθετε η γλώσσα και οι εκφράσεις του προσώπου του, μερικές εκατοντάδες συναισθήματα, μικρότερα (όσο ένα στιγμιαίο ανατρίχιασμα στον κρύο αέρα) ή και πολύ μεγαλύτερα (όσο ένα στόμα που θα κατάπινε την υδρόγειο σφαίρα σαν δισκίο παρακεταμόλης) προς μια γυναίκα.
Το ζητούμενο βέβαια δεν ήταν να της αποδείξει τον έρωτα του με τεράστια υγρά λόγια από latex (που όπως όλοι γνωρίζουν το μέγεθος τους είναι ανάλογο του κενού αέρος που κρύβουν μέσα τους) ή να φουσκώσει σαν πλουμιστό πτηνό επιδεικνύοντας θεϊκές ικανότητες, υψηλή νοημοσύνη και ανυπέρβλητη δύναμη.
Αυτό θα ήταν εύκολο.
Το δύσκολο ήταν να στέκεται αμέτοχος, σχεδόν ανήμπορος, μπροστά στο θαύμα της ζωής. Να παρακολουθεί σαν υπέρβαρος συνταξιούχος το reality show που θα του αλλάξει τη ζωή με όλα του τα όπλα πεπερασμένα και σκουριασμένα από καιρό. Ένας κούφιος πολεμιστής που θα πέθαινε στη θέα της κομμένης του παρανυχίδας.
Για μένα όμως τα πράγματα είναι εύκολα. Όλα αυτά έχουν απο καιρό ειπωθεί. Γενναιότεροι πολεμιστές έχουν βουρκώσει κι αγκαλιαστεί ανήμποροι να κάνουν κάτι άλλο. Ευρηματικοί και κοινοί ποιητές έχουν χτίσει ουρανοξύστες από ψυχικό μπετόν κάτω απ’ το βάρος της υπέρτατης συγκίνησης της νέας ζωής. Μια μανιέρα για τους δυνατούς που δεν έμαθαν ποτέ τι θα πει πόνος.
Ευγνωμοσύνη νοιώθω.
Και θα κρατώ αυτό το πουγγί που είναι γεμάτο με τον πόνο και την αγωνία σου στην αγκαλιά μου ανήμπορος για πάντα.
Στα ακουστικά… Romeo is bleeding by Tom Waits
photo by angeloflight

02/05/2008 στο 12:01
Dr uqbar
Μοιάζει η γέννηση σαν μια τεράστια ευθύνη που δεν της πρέπει πανοπλία.
Είναι μία ψυχή με ψυχή μάχη.
Η ευγνωμοσύνη, τι μεγάλη αρετή!
Φίλε μου διάβασα και το λινκ που παρέθεσε ο Αίολος.
Εξαιρετικό.
Τι ακριβώς είναι το σάιτ; Κάποιο περιοδικό;
02/05/2008 στο 15:48
Πόσοι λίγοι είναι όμως αυτοί για τους οποίους αξίζει να αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη…
02/05/2008 στο 18:05
θα πρέπει τα μάτια σου να έβλεπαν την ζωή μπροστά τους πιο καθαρά από ποτέ
την ώρα που έγραφες αυτό το ποστ
ρισπεκτ
02/05/2008 στο 18:28
Καλησπέρα dr…
Χρόνια Πολλά και Καλά…
Σου εύχομαι τα καλύτερα στη ζωή σου…
Και του Χρόνου…
03/05/2008 στο 07:09
Ευχαριστώ, που σκέφτεσαι έτσι, γιατρέ μου.
(Να σας ζήσει
)
04/05/2008 στο 09:42
Τι υπέροχη φωτογραφία… Και πόσα συναισθήματα… Χαίρομαι για όλα αυτά που σου συμβαίνουν κι ας μην σε ξέρω. Μπορώ να καταλάβω. Κι αυτό είναι αρκετό. Νομίζω πια πως δεν θα χρειαστεί να ξαναψάξεις την πανοπλία σου.
04/05/2008 στο 11:05
Χαίρομαι αφάνταστα για το υπέροχο αγγελούδι
Να ‘ναι γερό!
Τι όμορφο κείμενο..
Υ.Γ. Φαντάζομαι πόσο πολύ συρρικνώνεται ο εγωισμός,ε γιατρέ μου;..
05/05/2008 στο 10:48
Κράτα το θαύμα Γιατρέ!
Είναι beyond…
06/05/2008 στο 17:35
αραξα στις ακρες των λέξεων σου..για μια ανάσα
07/05/2008 στο 14:27
Ευγνωμοσύνη αποδίδω σε ζωές που γνώρισα, έζησα, εμπλουτίσθηκα….
Λέξη απλή με βλαστοκύταρα έτοιμα να εκραγούν…..σε …….
Ευγνωμοσύνη αποδίδω σε νέες ζωές, σε νέες στιγμές , με νέα χαμόγελα και επαφές!!!!
Ευγνωμοσύνη έτσι απλά
07/05/2008 στο 17:00
@Vassia
Η γέννηση από ευθύνη της φύσης περνά σε ανθρώπινα χέρια.
Ένα από τα θαύματα που μπορεί να αγγίξει κάποιος. Τα χέρια του δε θα είναι ποτέ αρκετά καθαρά για κάτι τέτοιο…
ps.Το σάιτ που ανέφερε ο Αίολος είναι πραγματικά ένα περιοδικό, απ’ ότι κατάλαβες όχι κάποιο συνηθισμένο.
@White Angel
Η ευγνωμοσύνη είναι τόσο σπάνια και πολύτιμη που συνήθως την αξίζουν πολλοί λίγοι στη ζωή μας.
@Narita
Πραγματικά, έτσι είναι. Πολύ καθαρά…Μερικές φορές σε μια ζωή μπορείς να το κάνεις αυτό.
@γιώργος
Χρόνια πολλά και να είσαι καλά!
@lemon
Ευχαριστούμε
@madame de la luna
Το να καταλαβαίνεις είναι σαν να ξέρεις…
Μακάρι να μπορούσα να εισβάλλω περισσότερο μέσα μου … σταμάτησα στα ρηχά!
Πανοπλία; Σιδηρόφραχτο κάστρο πια!
@noufaro
Ο εγωισμός; Είχαν μείναι κάποια ψήγματα (το πρώτο τέκνο τον κατέστρεψε σχεδόν ολοσχερώς)
Τώρα πια είμαι ελεύθερος από αυτόν!
Ευχαριστούμε για τις ευχές!
@MåvяiÐåliå
beyond…
Σωστή τοποθέτηση! Έτσι είναι αν το ξέρεις καλα ε;;
@δον Ψυχώτης
καλως ήρθες τότε…
@Wind
Έτσι κάπως θα διευρύνεις την έννοια και από δω και ύστερα θα είναι μια ζεστή και φιλόξενη σπηλιά του είναι.
Και ποιός δε θα χρειάζονταν κάτι τέτοιο…
07/05/2008 στο 18:03
Ναι, ευ γνωμοσύνη…
08/05/2008 στο 01:23
Χαίρομαι που σε ξαναβρίσκω….
Θα τα λέμε συχνά!
08/05/2008 στο 10:15
Συμφωνώ απολύτως όμως! Δυστυχώς βέβαια, κάποιοι δεν το συνειδητοποιούν και έπειτα αναρωτιούνται γιατί “τρώνε” τα μούτρα τους…
08/05/2008 στο 16:52
Το ζω αυτό το θαύμα 23 χρόνια τώρα, και τίποτα από το δέος κα την αγάπη μου και την ευγνωμοσύνη μου δεν έχει αλλάξει.
(θα το διαπιστώσετε)
09/05/2008 στο 17:32
@scalidi
@ευη
Καλως ξαναηρθες!
@white angel
Και τους αφήνεις τότε να αναρωτιούνται…
(είναι σα να σε πατάει τρένο…)
@vassia
Μα πως να αλλάξει;
23 χρόνια….. woW
11/05/2008 στο 00:54
Συμφωνώ 1000%! Γιατί προσωπικά, όταν έχω πει σε κάποιους την άνωθεν πικρή αλήθεια, έχω φάει και βρισίδι…κάποιοι δεν αντέχουν να κατέβουν από το “ροζ συννεφάκι”…Έπειτα συνηδητοποίησα, για ακόμη μία φορά, ότι το να προσπαθείς να πείσεις έναν ηλίθιο, σε κάνει εσένα 2 φορές ηλίθιο! Οι ηλίθιοι είναι αήτητοι! Πρέπει να το πάρουμε απόφαση…τέλος!
Την καλημέρα μου!
12/05/2008 στο 09:38
25/05/2008 στο 14:38
Αν καταφέρεις να κρατήσεις αυτό το υπέρβαρο πουγγί (όπως λες στο τέλος) για πάντα, θα ανακαλύψεις κι εσύ και όλοι ότι δεν θα είσαι πια ανήμπορος…