Loretta Lux: Children according to…
Τα έργα της Loretta Lux έχουν την τάση να σε αφήνουν άφωνο και να σε κάνουν να τα παρατηρείς για αρκετή ώρα, χωρίς να είναι ούτε βαρυφορτωμένα ούτε φτιαγμένα με κάποια εντυπωσιακή ή πρωτοποριακή τεχνοτροπία.
Μόνο όμορφα παιδιά, με ενήλικες, απόκοσμες και ονειρικές εκφράσεις. Ο χρόνος κι ο τόπος δεν έχουν σημασία. Στέκεσαι και παρατηρείς τα μάτια τους που σε κρίνουν νοερά. Σαν μικρές Πυθίες υπό prozac , βλέπουν στο μέλλον, τα φοβερά αυτά παιδιά της Lux νομίζεις ότι μιλάνε σε ‘σένα. Και το χειρότερο απ’ όλα; Νομίζεις ότι είσαι εσύ.
Και σου θυμίζει διάφορα η έκθεση σου σ’ αυτή την κατατονική παρέλαση. Τα παιδιά, τα μέσα μας ή αυτά που τριγυρνούν ανάμεσα μας, χρειάζονται πάντα τόσα να μας πουν για τις τύψεις και τις αγάπες μας που ποτέ δεν έβρισκαν τις λέξεις. Και το μυστικό πάντα ήταν να τα ακούς. Μα όχι αφ’ υψηλού…
Να τ’ ακούς σα να ήσουν εσύ.
Read also (’cause I was late):
10/04/2008 στο 19:16
Μέσω εσού dr uqbar την μαθαίνω.
Μου αρέσουν πολύ “τα παιδιά” της.
Είναι ρετρό απεικόνιση, έτσι μου φαίνονται.
(και μπορεί να φανεί περίεργο αλλά μου θύμησαν το “Φάνυ και Αλέξανδρος” με αυτές τις εκφράσεις).
11/04/2008 στο 09:10
Δεν ήξερα τη δουλειά της. Τι ωραία να μαθαίνεις κάτι με μια βόλτα.
Ελπίζω εσύ να μπορείς, να ακούς…
11/04/2008 στο 12:10
να ακούς αφ’υψηλού.. γαμάτο
θα ναι σαν αυτό που λέμε,
από το ένα μάτι να μπαίνει και από το άλλο να βγαίνει.
11/04/2008 στο 14:07
Ανεπιτυχής ζωγράφος που στράφηκε στην αρχή στην φωτογράφιση παιδιών φίλων της και στην επεξεργασία των φωτογραφιών.
Ευτυχώς που υπήρξε ανεπιτυχής ζωγράφος για να απολαμβάνουμε την δική της οπτική, όχι μόνο της παιδικής ηλικίας, απ’ όπου όλοι περάσαμε είτε επιμένουμε να θυμόμαστε είτε όχι, αλλά και της ενήλικης ύπαρξης μας σαν αντικαθρέφτισμα όπως και του χάους κάπου εκεί ανάμεσα.
Μεγάλο το στοίχημα “να ακούς τα παιδιά σαν να ησουν εσύ” .
Μεγάλο και το στοίχημα να χαίρεσαι να αποδέχεσαι την ανεπιτυχία των ανθρώπων πιστεύοντας όμως ότι κάπου αλλού μπορούν να επιτύχουν.
Μόνον έτσι
11/04/2008 στο 17:03
Μεταφέρθηκα , έγινα ένα με αυτά τα παιδιά …
έτοιμη να ακούσω τον εαυτό μου να μου μιλά με παιδική φωνή,
απλά χωρίς στολίδια…. στο τούνελ της αθωότητας…
ίσως κρατήσει λίγο,
μα οι εικόνες τους αποτυπώθηκαν καλά στο μυαλό μου
το εισιτήριο τις διακτίνισης μου στο τούνελ τους
13/04/2008 στο 19:41
οι αλληγορίες της δείχνουν λίγο παράξενες στα παιδικά πρόσωπα που απο τη φύση τους δεν είναι φτιαγμένα για την ερημιά-έτσι όπως δείχνουν σαν υπνωτισμένα. εσκεμμένο είναι φυσικά αφού η ίδια έτσι βλέπει τη ζωή.πάντως,κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως είναι ενδιαφέρουσες φωτογραφίες..
η mrs smith έβαλε όμορφα το background της
14/04/2008 στο 16:56
@Vassia
Η απεικόνιση είναι (ή προσπαθεί να είναι) ρετρο. Σ’αυτό βοηθάνε και τα κοστούμια που φροντίζει να εξασφαλίζει για τα μικρά της μοντέλα.
Φάνυ και Αλέξανδρος; Γιατί όχι;
@madame de la luna
Προσπαθώ συνήθως ανεπιτυχώς…
@Narita
το λένε και για το μάτι;
:ο
@Mrs Smith
Μου θύμισες μια παλαιότερη αναφορά του Κ.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά το ανεπιτυχής δε μου άρεσε… Όχι τίποτε άλλο αλλά δεν έχω δει έργα της!
Πάντως τα έργα της που δεν περιλαμβάνουν παιδιά είναι σχεδόν αδιάφορα (από αυτά που είδα) οπότε μιλάμε κυρίως για την “ιδέα” και την υλοποίηση της.
Το πάντρεμα αυτών των εκ διαμέτρου αντίθετων πραγμάτων σε μια εικονογράφηση.
Το στοίχημα, σύμφωνω… είναι μεγάλο.
Ευχαριστώ που συμπλήρωσες την βιαστική αναφορά μου
@wind
Το τούνελ της αθωότητας…
Ωραίο!
Μα κανείς δε μας λέει ότι έχουμε βγει ποτέ απ’ αυτό…
@ερμία
Είναι παράξενες πραγματικά, και νομίζω γι αυτό γίνονται και δυνατές αυτές οι αλληγορίες.
Μπορούν να μεταφραστούν με δεκάδες τρόπους. Αυτή είναι και μια από τις δυνάμεις της τέχνης άλλωστε.
Καλώς ήρθες…
14/04/2008 στο 22:05
εμένα μου φαίνεται ότι έχουν κάτι το τρομακτικό..ισως γι’ αυτο να ελκυουν κιολας.