Don’t mess with my All Stars

Ξινίζω απίστευτα με το marketing και τα brand names που τόσο ξετσίπωτα μπαίνουν στις ζωές μας για να μας επιβάλλουν ένα ξενόφερτο και άδειο σύστημα αξιών και ιδεών. Ξινίζω με τα διαφημιστικά spots και τον καταναλωτή μέσα μου που κοιμάται στον καναπέ και ξυπνάει ξαφνικά κάθιδρος προσπαθώντας να αγγίξει τη ζωή που δικαιούται και του στερούσαν οι γονείς του τόσα χρόνια.

Έχω άποψη.

Και την ανέπτυξα για να δικαιολογούμαι όταν ενδίδω, σα μαθητής λυκείου σε ένα δολοφονικό πρότυπο που αναπτύσσεται ακόμα στο κεφάλι μου.

Υπάρχει και μετά τα 30 η ανάγκη για διαφορετικότητα; Η ψευδαίσθηση ότι ανήκεις κάπου; Σε κάποια μυστική αδελφότητα ηλιθίων με την Αμερική στην ψυχή ή σε καμιά συμμορία με δερμάτινα τζάκετ;

Όσο αναρωτιέμαι όμως, δένω τα μαύρα μου all star-μποτάκια, με την ψυχή του Chuck Taylor μέσα τους από το 1918 (αυτά να μην έλεγαν) και γουστάρω που στέκομαι χαμηλά σε λαστιχένιες σόλες καθώς το μπατζάκι του τζην αγκαλιάζει τον αστράγαλο σαν σύννεφο. Μετά ακριβώς παίρνω τα χάπια μου γιατί όλα αυτά μου φαίνονται τουλάχιστον άτοπα και ανώριμα, και με την εικόνα του ιδεατού punk-rocker στο μυαλό βαράω κάπου μια αέρινη κιθάρα. Αν ο γείτονας την άκουγε ταυτόχρονα και χτυπούσε ολίγη από Pearl Jam, Ramones ή Patti Smith θα μπορούσα να είχα πηδήξει κι απ’ το παράθυρο (ναι, σιγά μην είχα τέτοιους γείτονες).

Τα πάντα είναι θέμα timing.

Και κολυμπάμε στα βάθη της καταναλωτικής παράνοιας σε στυλ πεταλούδα αναζητώντας ακόμα αυτό το κάτι που δεν θα βρεθεί ποτέ. Φυλάγοντας τα πράγματα της νιότης μας κλαψουρίζουμε γλυκερούς μανιερισμούς που τόσο αντιπαθείς γίνονται σε τρίτους που παρακολουθούν κουνώντας το κεφάλι συγκαταβατικά.

Δε θέλω συγκατάβαση.

You can have my 50 bucks but stay away from my chucks.

Με αφορμή τη νέα τους καμπάνια. Λες κι ο κόσμος την είχε ανάγκη…

www.converse.com

Στα ακουστικά της πανοπλίας: Neil Young with Pearl Jam - DownTown

photo.balu90@deviantart