she wears my mighty sword

Μακριά μου φύγετε ωραία πετεινάρια κι άμυαλα παγώνια εσείς.

Τα ξίφη σας θα σπάσω με τα δόντια πριν φτάσετε κοντά στο άλικο της πέπλο.

Και που ονειρεύεστε κάποτε να κουρνιάσετε στην αγκαλιά της ξεχνώντας τόπο, χρόνο, σκέψη κι ελπίδα,

είναι άστοχο.

Όσο και οι στίχοι ποιητών που θλιβερά συνθλίβονται όταν στο διάβα τους τοίχους ειρωνίας βρίσκουν.

Τι περιμένετε λοιπόν;

Λαίμαργες σφήκες που τριγυρίζοντας σκορπούν τα σάλια τους πάνω σε μοβ λιβάδια;

Ούτε χαμόγελο για σας από τα κερασένια χείλη.

Μήτε μια αχτίδα ομορφιάς στα ανάξια σας μάτια.

Και αν ρωτάτε τι είμαι εγώ κι έτσι σας μιλάω,

Πως στ’ όνομα των ουρανών τολμώ να στέκω απέναντι σας;

Σας δείχνω αυτά τα τραύματα, που μια φορά στη σάρκα μου τα δόντια της χαράξαν

και από τότε ορκίστηκα…

Δικό της το σπαθί μου.

Στα ακουστικά της πανοπλίας: I am the Walrus (the Beatles)

art by Goupil