the muse
Είναι ένας πόνος στις κλειδώσεις μου που πηγάζει από ψυχικές παραμορφώσεις
οργή, θλίψη, αγάπη ασήκωτη κι απόσταγμα παράνοιας θολό.
Γίνεται αφόρητος σαν στέκεσαι μπροστά μου και χαμογελάς απλόχερα και όμορφα.
Πολύχρωμα.
Πως γίνεται και ακτινοβολείς ζέστη από παντού;
Νομίζω…
…τόνοι αρωματισμένου νερού σκάνε σαν καταρράκτης στο κεφάλι μου κι εγώ πριν αγγίξει το χώμα ρουφάω αχόρταγα με κάθε πόρο που αδημονεί αναστατωμένος με στόμα ορθάνοιχτο πάνω στην πλάτη μου.
Σβήνω τη δίψα, μα νοιώθω ανάξιος. Όλα είναι λόγια…
Κρύβω την καμπούρα μου και χάνομαι κουτσαίνοντας σε σκοτεινές γωνίες ώσπου να φτάσω στο εργαστήρι μου.
Σμιλεύω ένα θεό από ‘σένα κι ας έλεγες πως τα γλυπτά είναι άσχετα με τη ζωή την ίδια.
Κι αν είμαι τέρας, ο θεός που χτίζω θα ‘χει άσχημο πρόσωπο.
Φαντάζομαι πως αυτό θα σε πειράζει, μα είναι δικός μου και θα μείνει εκεί αγέρωχος για πάντα.
Μέχρι ο κόσμος μου πεθάνει και τελειώσει.
Στα ακουστικά: Shiny stockings - Count Basie
pinup art.ILSole
Μάρτιος 26, 2008 στο 4:41 μ.μ
“Κι αν είμαι τέρας, ο θεός που χτίζω θα ‘χει άσχημο πρόσωπο.
Φαντάζομαι πως αυτό θα σε πειράζει, μα είναι δικός μου και θα μείνει εκεί αγέρωχος για πάντα”
Συμφιλίωσημε ότι δημιουργούμε.
Καλησπέρα
Μάρτιος 26, 2008 στο 11:12 μ.μ
παλεύω ακόμα με τα bold αρχικά αλλά δεν βγάζω άκρη.. χμμ
Μάρτιος 27, 2008 στο 1:57 π.μ.
http://www.youtube.com/watch?v=UDXjnW3nIWg
..είναι που κάποιες φορές,
ίσως απλά να μην αντέχουμε την τόση ο μ ο ρ φ ι ά γύρω μας,
ένα απλόχερο, ζεστό χαμόγελο.
Όσο για τους θεούς που σμιλεύουν τα ίδια μας τα χέρια,
δε νομίζω πως ποτέ τους θα ‘ναι τέλειοι,
μα θα μοιάζουνε πάντοτε σε μας,
στις αδυναμίες, τους φόβους, την ομορφιά μα και την ασχήμια μας.
Ευτυχώς, θα πω..
Και όσο πραγματικά μπορούν να υπάρξουν αυτοί οι θεοί για μας,
άλλο τόσο πιστεύω πως δεν είναι ίσως δυνατόν ‘όλα λόγια να’ ναι’.
Άλλωστε η πίστη είναι και θα’ ναι πάντα μια υπέρβαση.
Ωστόσο, δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι
αν αυτοί, οι χτισμένοι απ’ τα χέρια μας θεοί,
μπορούν στ’ αλήθεια να μένουν εκεί, αγέρωχοι για πάντα,
ή αν κάπου, κάπως, αλλάζουνε κι αυτοί μαζί με μας
μέσα στο Χρόνο..
(’σα ρίμα’.. όμορφη πολύ
)
Μάρτιος 27, 2008 στο 7:04 μ.μ
@Vassia
Η συμφιλίωση πιστεύω είναι τα πάντα…
Καλησπέρα.
@Νarita
Το ήξερα ότι κάποιος θα το προσπαθούσε! :p
@Αννίτα
Ασχολίαστο το σχόλιο-post!
Ευχαριστώ.
Τη θυμάμαι αυτή τη σκηνή. Κάποιοι που θα ξεκοίλιαζα είπαν ότι κοιμήθηκαν στον κινηματογράφο…