book
Ένα σημειωματάριο ταξίδευε για 36 εβδομάδες ανάμεσα σε 4 καλλιτέχνες. Δυο στο Belfast και δυο στο Brooklyn. Από τις 2/6/2003 κάθε Τετάρτη κάποιος από αυτούς το παραλάμβανε και είχε πέντε ημέρες για να δημιουργήσει στην επόμενη κενή σελίδα (ή και δισέλιδο) και στη συνέχεια να το αποστείλει με τυχαία σειρά στον επόμενο. Καμιά άλλης μορφής επικοινωνία δεν υπήρξε μεταξύ των καλλιτεχνών για όλο αυτό το διάστημα.
Μετά από δεκάδες τυχαία ταξίδια μεταξύ τους και 60.000 μίλια ταξιδιού το έργο ολοκληρώθηκε στις 2/2/2004.
Το αποτέλεσμα με άφησε άφωνο για λίγο…
see for yourself:> book
22/03/2008 στο 10:32
Να τι κάνει ο δρόμος τελικά!
Ωραίο!
22/03/2008 στο 11:42
α π ί θ α ν ο !!
έχω ακούσει προσφάτως και για βιβλία (κανονικά από συγγραφείς) που περιφέρονται αφημένα από τον ένα αναγνώστη στον τυχαίο επόμενο, σε στάσεις λεωφορείων, μετρό, σε τηλεφωνικούς θαλάμους… μου το έλεγε ένας φίλος που τον “βρήκε” ένα τέτοιο βιβλίο.
μ’αρέσουν αυτά.
22/03/2008 στο 13:57
Πολύ ενδιαφέρον. Συνεργασία χωρίς καμία επικοινωνία, με μόνη κοινή συνισταμένη την Τέχνη. Καλημέρα κι απο μένα
Υ. Σ. Δεν το κατάλαβα πάντως το χτεσινό σου σχόλιο, περί πονοκεφάλου…
23/03/2008 στο 02:09
υπέροχο αποτέλεσμα…
τους ζηλεύω, πρέπει να ήταν συναρπαστική η αίσθηση να δημιουργείς χωρίς να γνωρίζεις τον άλλον.
ίσως ένα πολύ πολύ αμυδρό κομμάτι της να μας αγγίζει και εμάς εδώ στη μπλογκόσφαιρα…
ίσως
23/03/2008 στο 09:29
για να εξηγούμαστε
σε ό,τι αφορά το κομμάτι του να ανοίγεις ένα κομμάτι σου σε άλλους που δε γνωρίζεις, να δέχεσαι και να στέλνεις ερεθίσματα και τελικά καμιά φορά μέσα από τα γραφόμενά σου να είσαι σε έναν διάλογο με τους άλλους
ναι
για να μην νομίζεις ότι καβαλάμε και κανένα καλάμι….
24/03/2008 στο 08:04
Πραγματικα υπεροχο και διαφορετικο.
Αυτή η επικοινωνια ηταν “χρώμα” και ‘ζωή”..
24/03/2008 στο 14:22
…μα που το βρήκες?
Εξαιρετικό σαν ιδέα και αποτέλεσμα.
Μακάρι να έρθει και στη χώρα μας η έκθεση, να μπορέσουμε και εμείς να το δούμε λεπτομερώς.
24/03/2008 στο 17:38
@MåvяiÐåliå
Όλα απ’ τους δρόμους ξεκινάνε.
μη βλέπεις που…
@desposinisavio
Έχουμε και τέτοια βιβλία;
Δεν μου έτυχε!
@madame de la luna
Τρανή απόδειξη ότι η τέχνη είναι μια γλώσσα από μόνη της!
Έλεγα νομίζω για τον πονοκέφαλο που σου δημιουργούν οι αντιθέσεις των χρωμάτων. Ήταν κυριολεκτικό, μα τώρα που το ξαναδιαβάζω, ολίγον τι άτοπο. Σου δίνω δίκιο. Δεν υπάρχει σχέση με τα όνειρα. Απλά παρασύρθηκα!
@stardustia
Χμμμ δεν ξέρω αν δεν γνωρίζονταν… Αυτό δεν το ανέφερε, αν και σημασία για το συγκεκριμένος project είχε περισσότερο η επικοινωνία που έγινε μέσω της τέχνης. Ζηλεύω και για πολλούς άλλους λόγους….
Και στη μπλογκόσφαιρα δεν υπάρχει διαφορά (και δεν υπάρχει καλάμι λέμε) είναι περίπου, χοντρικά, ακριβώς αυτό! (Αν και μιλάμε περισσότερο για την slog-όσφαιρα (s όπως soul/όρος προς εξερεύνηση ,αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα))
@ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
Ειδικά το χρώμα…. ειδικά!
@Mrs Smith
Θα μπορούσε να έρθει… δεν είναι τόσο προοδευτικό για να το κυνηγάνε!