Alison. A father’s view
Ένα μεγάλο μέρος του μυστηρίου της ζωής το ξεκλειδώνει κανείς μονάχα όταν γίνει γονιός.
Ο Jack Radcliffe ξεκίνησε όπως όλοι οι νέοι γονείς να φωτογραφίζει την κορούλα του, μέχρι που η ενασχόληση του αυτή άρχισε να τον μυεί στις μυστικές ισορροπίες της δυνατότερης ανθρώπινης σχέσης.
Το εν λόγω project έχει μεν να επιδείξει και την καλλιτεχνική πλευρά ενός ταλαντούχου φωτογράφου που χειρίζεται αριστοτεχνικά το ασπρόμαυρο, μα η απόλυτη του αξία κρύβεται στη σχέση φωτογράφου-μοντέλου / γονέα-παιδιού / χρόνου-ζωής, κάτι που το κάνει ιδιαίτερα ενδιαφέρον και άπειρα διδακτικό, μελαγχολικό και σοφό.
Είναι δεδομένο ότι ιδιαίτερα κάποιος γονιός μπορεί να αποκωδικοποιήσει στο έπακρο αυτόν τον καταρράκτη συναισθημάτων.
Μάρτιος 15, 2008 στο 8:19 π.μ.
Θα παραμεινω στην πρωτη φραση σου.. και θα πω πως το μυστηριο της ζωής δεν πιστευω πως ξεκλειδώνεται ακομη κι οταν γινεις γονιος…
Οσο για την φωτογραφια ειναι να το εχεις μεσα σου.Να χεις μεσα σου την αγαπη αυτη κι υστερα ολα τελεια θα τα βλεπεις και θα τα φωτογραφιζεις.
Τι να πω βεβαια… μια αποψη απλα απο μια κοινη θνητη..
Καλημερα και καλο ΣΚ
Μάρτιος 15, 2008 στο 10:17 π.μ.
Γονιός, η δυσκολότερη υπόθεση μας, ακόμη σημαντικότερη και από το εγώ μας.
Αν είχα γίνει μητέρα, όταν είχα γίνει πρώτα και ολοκληρωμένος άνθρωπος, δεν ξέρω πως θα το αντιμετώπιζα.
Τότε πάντως, στα 19 μου, τρόμαξα.
Σήμερα περπατώ παράλληλα με ότι καλύτερο και πολυτιμότερο κατάφερα.. τον γιο μου.
Α mother’s view
:-)
Μάρτιος 16, 2008 στο 9:39 π.μ.
allagi tou link mou
Μάρτιος 16, 2008 στο 7:09 μ.μ
και εγώ το πιστεύω αυτό, θεωρητικά έστω ακόμη.. νομίζω αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι όταν ένας άνθρωπος γίνει γονιός αυτο αποτελεί φοβερή αφετήρια για να καταλάβει καλύτερα τους δικούς του γονείς και να αλλάξει τη σχέση του μαζί τους, προς το καλύτερο.
να είσαι καλά..
Μάρτιος 17, 2008 στο 11:54 π.μ.
Από μία έμπνευση της στιγμής σε ξαναβρίσκω… Πολύ χάρηκα
Μάρτιος 17, 2008 στο 2:46 μ.μ
Και μόνο που η μητρότητα/πατρότητα μεταφέρει το κέντρο βάρος έξω απ’ τον εαυτό μας, σε ένα άλλο πλάσμα, για το οποίο είμαστε ικανοί να τα θυσιάσουμε όλα, λέει πολλά. Καλή σου μέρα…
Μάρτιος 17, 2008 στο 6:25 μ.μ
@Μαρια Νικολαου
Το μυστήριο όπως το λες μπορεί και να μην ξεκλειδώνεται ποτέ. Η απόσταση όμως που διανύεις ως γονιός είναι τόσο μεγάλη, που είναι αναπόφευκτο να σκεφτείς έτσι, για λίγο έστω…
Είναι και να το ‘χεις μέσα σου, ναι!
(και πόσα links έχεις τελικα;)
@Vassia
Κανείς δεν ξέρει πως θα αντιμετώπιζε κάτι τέτοιο στο παρελθόν (είναι μια συχνή σκέψη που τρομοκρατεί νομίζω ακόμα και με κατεύθυνση προς τα πίσω)
Χαίρομαι να χαίρεσαι τον πολύτιμο σου…
Αnd the mother’s view its the most important view.
@deadend mind
Είναι καλό να το πιστεύεις νομίζω έστω και θεωρητικά. Στην ώρα του το κομματάκι αυτό θα βρει όλο το υπόλοιπο παζλ (σφηνώνεται δύσκολα παρόλα αυτά).
Και αυτή η αφετηρία είναι ένα τούνελ. Ποιός ξέρει τι κρύβει στο τέλος του;
@scalidi
Είδες τι σημαντικές που είναι οι εμπνεύσεις της στιγμής;
Καλως σε βρίσκω
@Μadame de la Luna
Η μεταφορά αυτή του κέντρου βάρους εκτός του εαυτού, όπως επισημαίνεις τόσο εύστοχα, είναι τόσο επώδυνη και δυνατή, όσο και η δυσκολία να την εκφράσεις με συμβατικές εκφράσεις…
Καλησπέρα!
Μάρτιος 18, 2008 στο 11:13 π.μ.
Ξεκλειδωμένα μυστήρια της ζωής !
Πόρτες, πίσω από πόρτες με φύλακες κλειδοκράτορες και γρίφους περίτεχνους.
Πόσο άραγε ευτυχείς, είναι αυτοί που κατέχουν την τέχνη, με τέχνη να ξεκλειδώνουν τους άγνωστους τόπους ?
Παιδιά, δάσκαλοι…και άραγε είμαστε εμείς καλοί μαθητές?