Πωλείται νοσταλγία
Μέσα απ’ τις ρωγμές του αστικού τοπίου σε είδα να κοιτάς περίεργα, έντονα σχεδόν εκείνον τον παράξενο κόσμο που ζει πίσω απ’ αυτήν την βρώμικη τζαμαρία της καθημερινότητας.
Έναν κόσμο γιομάτο χώμα, σκόνη και σκοτάδι, χωρίς λιβάδια παραμυθένια ή στεγνά οριοθετημένα οικοδομικά τετράγωνα. Τ’ ομολογώ… Πολλές φορές κόλλησα το αυτί μου σε κάποια απ’ αυτά τα ανοίγματα, το μάτι ή και τα χείλη μου ν’ αναπνεύσω εκείνον τον απόκοσμο αγέρα που μύριζε βροχή, φρέσκα ζαρζαβατικά και χαλκό.
Σ‘ αυτή τη διάσταση λοιπόν του συλλογικού μας παρελθόντος -περί αυτού πρόκειται, μη με κοιτάζεις έκπληκτος- χάθηκα κι έκλαψα ακούγοντας τον Τσιτσάνη να μουρμουρίζει με τη φωνή του Johnny Cash ρεμπέτικους χαβάδες και βλέποντας στρατιές ολάκερες από νεαρές κοπέλες με τα βιβλία τους, νεκρές πια από καιρό, να απαγγέλλουν Βάρναλη και Eliot με τέτοια θέρμη κι ένταση που έγινε φως το λυκόφως της λήθης.
Μικρούς, αμούστακους στρατιώτες, που ξεκουράζονταν σε κάποια πλαγιά μετά από μάχη, αποκαμωμένοι κι απελπισμένοι, σα να μη θυμόταν πια τι σήμαινε η νίκη τους -που μάθαμε αργότερα πως έλαβε χώρα εκεί- χωρίς νου πια για μεσοφόρια και περισυλλογή ρόδων ερωτευμένων.
Φυλάκιζαν κόσμο κάποτε εδώ που περπατάμε. Τούτος ο τοίχος θα είχε ακόμα τις νυχιές τους απ’ την απεγνωσμένη πάλη με το θάνατο αν ήταν ικανός να σου θυμίσει. Αν ήταν ικανός να σε στιγματίσει με το δόγμα των αδικημένων.
Ζούμε εις βάρος κείνων των ψυχών εσύ κι εγώ. Ζούμε και δακρύζουμε καμιά φορά για κείνους που ήσαν σαν εμάς.
Για μας που δεν ορίζουμε πια τίποτα και μόνο νοσταλγούμε.
Και τη συλλογική μας νοσταλγία αυτή, θα την πληρώνουμε ακριβά σε καθέναν που θα μας την πουλάει. Κι όταν για ιερούς σκοπούς κάποιος πολιτευτής θελήσει, θα είναι εκεί τα γράμματα κι αποδείξεις. Θα είναι εκεί για να μας κάνει κοινωνούς του δόγματος που μόλις τον χτύπησε ως πύρινη γλώσσα Άγιου Πνεύματος καυτή.
Θα θελα μόνο τα παλιά δάκρυα να ανήκουνε σ’ εκείνους που τα νοιώθουν.
Κι όταν πουλάτε, πάτε αλλού. Εδώ έχουμε δικά μας…
στα ακουστικά της πανοπλίας: Rusty Cage by Johnny Cash
art@kedralynn
14/03/2008 στο 17:33
@deadend mind
Κάτι θυμάμαι, ναι!
Δε χρειάζεται πια όμως. Είναι σα να το ακούω!
14/03/2008 στο 14:17
τι όμορφα που γράφεις.. είχαμε έναν αλγόριθμο παλιά για να μην επαναλαμβάνομαι, θυμάσαι; κάτι με # ήταν.. αυτοί οι τοίχοι με τις νυχιές, σκάλωσαν στο μυαλό μου..
φιλι.
13/03/2008 στο 20:01
@exoaptonkyklo
Είναι πραγματικά παρήγορο έχεις δίκιο. Ακόμα και τα ωραιότερα ταξίδια δεν αξίζουν
αν τα κάνεις μόνος!
@Vassia
Από ευτυχία που κατάφεραν σήμερα να είναι μνήμες.
Είναι άθλος αυτός τελικά σε βάθος χρόνου. Υστεροφημία… έστω κι ένος σημείου.
@alicia
Κι εγώ χαίρομαι που σας ξαναβρήκα.
Τις καλησπέρες μου.
@Sadmanivo
Σωστός απολύτως. Κρίμα που δεν είχα την ιδέα αυτή πιο πριν.
Κιχώτες γεννημένοι από κρυφές ρωγμές στο χρόνο…
Αλαφροϊσκιωτοι είμαστε, μα τ’ όνειρο είναι που χρειάζεται περισσότερο σε τέτοιους καιρούς για να επιβιώσει.
Τουλάχιστον είμαστε ζωντανοι!
@madame de la luna
Και ίσως καλά θα κάναμε να τις θυμόμαστε κι αυτές…
@stardustia
Υπάρχει κι ο συλλέκτης. Ο πιο απρόσωπος που προσπαθεί σκληρά να είναι κυνικός, μα ακόμα τρέμει στη θέα λίγου αίματος.
Ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια και σε επανακαλοσωρίζω!
@Aνέστης
Δεν ξεχώρισα -τώρα που το είπες- αν ήταν αισιόδοξο, ή απλά φόρος τιμής…
@Μαρια Νικολαου
Είναι κάτι που και να το θελεις τελικά δε γίνεται.
Το έμαθα καλά αυτό πια.
Καλως ήρθες κι από δω!
13/03/2008 στο 08:46
Αυτο το μπλοκ ισχυει λοιπον…. και οχι το αλλο.
Ξερεις….ποτε μην προσπαθεις να αλλαξεις τον τροπο γραφης σου
γιατι ετσι ειναι σαν να προσπαθεις να αλλαξεις το χαρακτηρα σου..
13/03/2008 στο 02:39
έγινε φως το λυκόφως της λήθης.
τι πιο αισιόδοξο…Μ’αρέσεις. Σε καληνυχτώ για την ώρα. Αλλά επιφυλάσσομαι να σε διαβάσω προσεκτικότερα..
12/03/2008 στο 23:18
Μιλήσαμε όλοι για τον παλιό καλό μας Dr Uqbar κι όμως μέσα από το κείμενο εξακολουθεί να υπάρχει και ο συλλέκτης αναπνοών.
υπέροχη επανεκκίνηση Δόκτωρα,
ακόμη πιο ώριμη
καλώς σε βρήκα και πάλι
12/03/2008 στο 21:38
Κι οι σκιές ζουν στα ερειπωμένα σπίτια, άρα τίποτα δεν χάνεται… ακριβώς…
12/03/2008 στο 01:56
Αυτά τα ρήγματα γεννάνε τους Κιχώτες του κόσμου αυτού, κι όλους τους αλαφροϊσκιωτους. Σ’ αυτά τα ρήγματα κάποιοι άνθρωποι κολλάνε το στόμα και ρουφάνε απεγνωσμένα τον αέρα του ονείρου, αυτόν που χρειάζεται η ψυχή για να ζήσει.
Σ’ αυτά τα σταυροδρόμια των χρόνων συναντάμε τις παλιές πληγές και τα ζεστά ακόμα δάκρυα.
Και νιώθουμε πως είμαστε ζωντανοί. Ζωντανοί, στη χώρα των λωτοφάγων.
12/03/2008 στο 00:56
δεν θα σχολιασω το κειμενο. θα σου πω ποσο μα ποσο πολυ χαιρομαι που ηρθες παλι εδω κοντα και μπορω να σε διαβαζω γιατρε μου!
να εισαι καλα. σε φιλω
11/03/2008 στο 18:04
Είναι δίκαιο πιστεύω ο καθένας να χύνει τα δικά του δάκρυα.
Κι όχι από νοσταλγία γι αυτούς που πέρασαν αλλά από ευτυχία που κατάφεραν σήμερα να είναι “μνήμες”.
Johnny Cash !
Καλησπέρα
11/03/2008 στο 16:57
Ειναι παρηγορο να ανακαλυπτεις πως δεν εισαι μονος σε τετοια μονοπατια.Να περπατας και να βρισκεις στο χωμα τα ιχνη καποιου που περασε πριν απο σενα απο δω.Και τοτε ολη η κουραση κι η απογοητευση κι η μοναξια σου φευγουν.Και ξανα προς τα μπρος τραβας.Κι εισαι σιγουρος πια πως δεν εισαι μονος σε τουτο το ταξιδι.Κι ας μην εχει τελος.