Ο κύριος Προυστ και η #123 του Σουαν

Μαζί με τις αποσκευές μου έφερα και 2 3 προσκλήσεις για ένα παιχνίδι, στο οποίο συμμετέχω ουραγός μετά από μάλλον πολύ καιρό, αφενός για να ικανοποιήσω τους φίλους μου Dreamerland, deadend mind και Stereotype Person και αφετέρου γιατί το βρήκα αρκετά ενδιαφέρον.

Πιάνεις το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σου, το ανοίγεις στη σελίδα 123, προσπερνάς τις πέντε πρώτες περιόδους και παραθέτεις από την 6η έως την 8η.

Το βιβλίο που ταλαιπωρώ σέρνοντας το από δωμάτιο σε δωμάτιο είναι το ” Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο I Από τη μεριά του Σουάν” του Μαρσέλ Προύστ (Εστία). Ούτε που σκέφτηκα να πιάσω κάποιο άλλο.

“Όταν θέλαμε να πάμε απ’ τη μεριά της Μεζεγκλίζ, βγαίναμε (όχι πολύ νωρίς, ακόμα κι άν είχε συννεφιά, γιατί ο περίπατος δεν ήταν πολύ μεγάλος και δεν σε παράσερνε μακριά), σαν να πηγαίναμε οπουδήποτε, απ’ τη μεγάλη πόρτα του σπιτού της θείας μου στην οδό Σαίντ-Εσπρί. Στο δρόμο μας χαιρετούσε ο οπλοπώλης, ρίχναμε τα γράμματα μας στο γραμματοκιβώτιο, περνώντας λέγαμε στον Τεοντόρ από μέρους της Φρανσουάζ πως είχε μείνει χωρίς λάδι ή καφέ, και βγαίναμε απ’ την πόλη ακολουθώντας το δρόμο που περνούσε πλάι στον άσπρο φράχτη του πάρκου του κυρίου Σουάν. Πρίν φτάσουμε εκεί, συναντούσαμε, καθώς ερχόταν να προαπαντήσει τους ξένους, το μοσχοβόλημα απ’ τις πασχαλιές του.”

Τεράστιες συνεχόμενες προτάσεις, σε βομβαρδίζουν με νοήματα και περιγραφές, κάνοντας σε να λυπάσαι για τον μικρό σου εγκέφαλο, νοιώθωντας δέος για τον Παύλο Ζάννα που κατάφερε να το μεταφράσει και ευγνωμοσύνη για τον Στρατή Τσίρκα, που τον ώθησε σ’ αυτό.

Το ξύπνημα μου μετά από ένα μεγάλο session με τον κύριο Προυστ προσπάθησα να αποτυπώσω εδώ.

Καλύτερα που έχετε παίξει όλοι. Δε θα μπορούσα να σκεφτώ…