Back again
Πάει καιρός που αναρτήθηκε το τελευταίο post εδώ και αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου στο γράψιμο κάπου αλλού, με άλλους τρόπους και άλλο ψευδώνυμο.
Αποδείχτηκε ότι ήταν μεγάλο λάθος.
Το Cybercraft files με τον Breath collector κινήθηκε θεματικά και αισθητικά στην ίδια ακριβώς κατεύθυνση. Οπότε και μετέφερα όλα αυτά που έχω γράψει τους τελευταίους 8 μήνες εδώ.
Ελπίζω να μην θεωρηθώ εντελώς κρετίνος για αυτήν μου την επιλογή.
Καλως σας βρήκα λοιπόν ξανά.
dr.Uqbar
we’re under heavy re-construction!
04/03/2008 στο 10:04
ωραίο λάθος όμως.. καλημέρα
04/03/2008 στο 10:23
Αγαπητέ μου δρ, μας έλειψες πολύ.
Δεν το πίστευα όταν είδα τα κείμενα στον reader χτες βράδυ!
Καλώς ήρθες πίσω!
04/03/2008 στο 12:25
δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα. Ένα τεράστιο χαμόγελο και μια ανέλπιστη πρωινή χαρά.
ΚΑΛΗΜΕΡΑ
04/03/2008 στο 15:13
Eμένα μου φαινόταν πως την ιδιαιτερη ατμοσφαιρα που ειχε εκει μεσα την αγαπουσες.. οποτε κατι τετοιο δεν μπορει να σε οδηγησει σε λαθος επιλογες..
04/03/2008 στο 16:31
Είσαι αληθινός Δόκτωρας!!!!!!!
Τα σέβη μου!!!!!!
04/03/2008 στο 17:38
Απο τα πρωτα λιγα posts σου που διαβασα,μου φανηκες καλος συνοδοιπορος.Χαιρω πολυ λοιπον κι ελπιζω να τα λεμε.
04/03/2008 στο 17:39
Well, it seems that we can’t actually escape ourselves..
Glad to have you back, Dr.Uqbar
04/03/2008 στο 19:00
Breath…. πως να σε αποκαλώ τώρα;
Εμένα μου αρέσει η γραφή σου και θα σε ακολουθήσω κι εδώ.
Το άλλο blog θα το διατηρήσεις;
04/03/2008 στο 20:33
Ίσα-ίσα γιατρέ μου, σε τιμάει αυτή η επιλογή, και τιμάει κι εμάς πάρα πολύ που θέλεις να μοιραστείς μαζί μας (σαν με παλιούς φίλους) όσα βίωσες όσο έλειπες…
Τι χαρά, (τι περίεργο αίσθημα-σ αυτό το μέσο…), σαν να επιστρέφει κάποιος δικός σου που δεν περίμενες να ξαναδείς ποτέ στη ζωή σου…
Περίεργες εποχές ζούμε, παράξενες εμπειρίες, αλλά ουσιαστικές, Ουσιαστικές το ξαναλέω!
Πολύ, πολύ χάρηκα, καλώς ήρθες!
04/03/2008 στο 22:47
Ένα χαρούμενο χαμόγελο έντυσε το πρόσωπό μου μόλις είδα την επιστροφή σου στα παλιά λημέρια.
Πίσω, φορτωμένος περισσότερες εμπειρίες απ’ όσες θα είχες ίσως αν δεν έφευγες τότε με τις ζέστες.
Καλώς γύρισες, δε χρειάζεται να πω τίποτε άλλο.
04/03/2008 στο 23:39
καλώς ήρθες πίσω στα γνώριμα λημέρια…
να ‘μαστε καλά να τα λέμε…
την καληνύχτα μου…
05/03/2008 στο 11:31
Μια μετακόμιση blog είναι τόσο δύσκολη όσο και μια μετακόμιση σπιτιού. Ειδικά όταν γίνεται ανάμεσα στον blogger και στο wordpress (το αντίστροφο δεν γίνεται έτσι κι αλλιώς).
Σας ευχαριστώ όλους για την υποδοχή (ειλικρινά περίμενα λεμονόκουπες, βρισίδια και αδιαφορία….οκ υπερβάλλω λίγο) μα είναι σαν να έγινα πάλι ολόκληρος.
Τα σέβη μου σε όλους σας…
@deadend mind
Λες να ήταν και ωραίο;;
@renata
Αφού με ξέχασες εκει μέσα… το google δεν ξεχνα ποτέ!
Καλως σας ξαναβρίσκω!
@Χνούδι
Η δικιά μου χαρά ήταν βραδυνή. Χάνεις ύπνο όμως έτσι…
@Νarita
Σωστό αυτό. Απλώς το να οδηγείσαι σε τέτοιες κινήσεις συνεχών αλλαγών δεν είναι ιδιαίτερα σοφό.
@Wind
Αληθινός δεν είμαι…
Απλά τσαρλατάνος
@exoaptonkyklo
Χαίρω πολύ κι εγώ συνοδοιπόρε. Να είσαι καλά.
@Αννίτα
Who said we’d ever could?
@Vassia
Το άλλο blog το μετακόμισα εδώ αυτούσιο όπως είδες. Εσύ μπορείς να με λες όπως θέλεις μιας και με γνώρισες με το ψευδώνυμο του ψευδωνύμου μου.
Ευχαριστώ και απολογούμαι για την συμπεριφορά μου.
@lemon
Καλως σε βλέπω λοιπόν κι εσένα!
Αυτές οι επιστροφές πραγματικά είναι τόσο περίεργες, που… δεν μπορούν να περιγραφούν συμβατικά.
@Sadmanivo
Καιρός να σβήσεις το αποχαιρετιστήριο σου ποστ. (Όχι ότι δε μ’ άρεσε!)
Οι ζέστες είναι δύσκολες τελικά…
@γιώργος
Καλως σε βρήκα κι εσένα.
Σαν να μην έφυγα ποτέ.
Αυτό που χαίρομαι είναι ότι υπάρχει αφοσίωση στη γραφή και όχι μόνο από εμένα…
05/03/2008 στο 12:22
Εμένα, δεν με γνωρίζεις.
Εγώ σε γνώρισα μέσα από το αποχαιρετιστήριο ποστ του sadmanivo.
Και καλώς ή κακώς αποτέλεσες έναν από τους λόγους που γεννήθηκε (δυστυχώς για εμένα που δεν ήθελα…) η mrs smith
Η οποία ήθελε να με πάει στο Μαϊάμι να ψάχνουμε για πανοπλία…
Και φυσικά, κατάφερα να μην της κάνω το συγκεκριμένο χατήρι.
Μια χαρά είναι και η δική μας της είπα.
Φθαρμένη βέβαια, αλλά μια χαρά μας ταιριάζει.
Την γνωρίζουμε και μας γνωρίζει !
Καλώς επέστρεψες λοιπόν εδώ, και από εμένα
05/03/2008 στο 21:30
welcome back dude…
06/03/2008 στο 11:37
καλως ηρθες.
χαιρομαι παρα πολυ που ξαναγραφεις.
07/03/2008 στο 17:47
@Mrs Smith
Σημασία έχει που σε γνωρίζω τώρα. Και είμαι ένας από τους λόγους;
Κοκκίνησα…
Οι φθαρμένες πανοπλίες είναι που αξίζουν όμως, καλά το λες.
Καλως ήρθες.
@Καλός λύκος
Καλως σε βρήκα φίλε μου από τα παλιά.
Γράφεις ακόμα;
@onomatodosia
Καλως σε βρήκα επίσης!
07/03/2008 στο 19:38
καλώς σε βρήκα Δόκτωρα στα γνωστά λημέρια..
… νυστέρι παρακαλώ;
10/03/2008 στο 21:20
Μ αρέσει που γύρισες, πολύ.
Λεω να μαζεύομαι κι εγώ σιγά σιγά.
11/03/2008 στο 16:39
@desposinisavio
Τα γνωστά λημέρια… χα
καλό αυτο ναι. Θα πάρετε κάτι μαζί με το νυστέρι σας;
@MavriDalia
Ναι, να μαζεύεσαι. Πολύ τεμπελιά έπεσε lately :p
12/03/2008 στο 23:04
Η έκπληξη ήταν διπλή, όταν βρήκα συνδυασμένα, ένα αγαπημένο όνομα που μου είχε λείψει και την αγαπημένη φωτό από τον υπέροχα καταχθόνιο breath collector.
Πιστεύω να πείστηκες τώρα ότι είναι κρίμα να μη γράφεις.
Μη σε νοιάζει πού θα σε στείλει ή πού θα βρεθείς…
ό,τι κι αν γράψεις τελικά, θα μας βρείς στο πλευρό σου.
)
13/03/2008 στο 23:10
@stardustia
Η αλήθεια είναι ότι ήταν μονόδρομος ο συνδυασμός αυτός!
Τόσο παρήγορο αυτό… να μη σε νοιάζει!