Anonymous

Γλυστρώ στη λειασμένη άσφαλτο. Σέρνω τα πόδια μου ανάμεσα σε μια θάλασσα από λαμαρίνες. Δεν είμαι δυστυχισμένος. Είμαι κανείς.

Αυτός που θα ‘βλεπες δίπλα σου να περνάει κι ούτε θα ένοιωθες. Ή κάποιος που στέκεται μπροστά σου σε κάποια ουρά περιμένοντας. Ένας απελπισμένος οδηγός με χαλασμένο αμάξι που θα σ’ έκανε να κορνάρεις βρίζοντας ή ο τρελός που κάτω απ’ το μπαλκόνι σου σφυρίζει τα μεσάνυχτα όταν κοιμάσαι και αντανακλαστικά σηκώνεσαι να πιεις νερό.

Ακούω πολλά, θέλω να πω άλλα τόσα και φοβάμαι, ακούς πολλά όμως δε θες ν’ ακούσεις παραπάνω, είμαι κανείς, στοχεύω πουθενά, μαγκώνονται τα μανίκια μου στα χερούλια από τις πόρτες που περνάω και τρελαίνομαι. Ζητιάνοι κουνούν τις χούφτες τους μπροστά μου, μπουκαδόροι παρακολουθούν προσεκτικά, παλιές αγάπες, γριές πια ξέχασαν τ’ όνομα μου, καλοντυμένοι χάροι ακονίζουνε τα νύχια τους καθώς μαθαίνουν ότι πλησιάζω και μικροπωλητές-βαμπίρ μετράνε φλέβες στο λαιμό μου, θα πεθάνω εδώ στο δρόμο γιατί δε μπορώ να μιλήσω, ή από ντροπή που ξεστόμισα τ’ όνομα μου, ή από κάβλα για το μέλλον που σκύβει από πάνω μας ζοφερό, σκοτεινό, θανατικό.

Σέπια θα είναι η εικόνα μου, τότε που ό,τι έχω φτιάξει με τα χέρια μου θα είναι σκόνη. Και τι θα γράψεις από κάτω; Τι θα πεις για μένα για να με θυμάσαι; Σκατά θα με θυμάσαι.

Είναι ώρες που νομίζω ότι άδικα κουράζομαι. Χωρίς να το ξέρει κανείς.

Και το θλιβερό είναι ότι θα συνεχίσω… ότι κι αν γίνει.

Μια αξιοπρεπής ματαιότητα. Ανώνυμη.

(για τα 2 χρόνια που γράφω)

photo.visceral@deviantart