Really nothing to prove
Ποίηση μοιάζει σαν κάθεσαι ειρηνικά
κι απλώς κοιτάς περνώντας ανέμελα το βλέμμα
στην επιφάνεια των πραγμάτων
Ποίηση μοιάζει όταν δε χρειάζεται τίποτα ν’ αποδείξεις
όταν ακούς κρωξίματα αυτών που προσπαθούν
και ζωγραφίζεις μορφασμούς προσπάθειας στο χαρτί παρατηρώντας.
Μοιάζεις λίγος κύριε μου να το ξέρεις. Από ψηλότερα κοιτώντας.
Μα και να κρίνω, καθόλου δεν αξίζει πια.
Κάτι θα βρίσκουνε σ’ αυτήν την ασχολία, δεν μπορεί.
Όλοι αυτοί.
Να φωνάζουν μέχρι κάποιος τους ν’ ακουστεί.
Όμως η ορχήστρα του κόσμου δεν έχει θέση για βραχνά, μάταια κι εγωπαθή λαρύγγια.
Λυπάμαι.
Πιείτε ένα αβγό, πάρτε ένα μπάνιο χαλαρωτικό, αγαπηθείτε λίγο κι ελάτε αύριο.
Ίσως και να’ μαι εδώ…
art.after the Life Mask of William Blake, Francis Bacon (1955)
17/02/2008 στο 13:50
το πράσινο δωμάτιο
http://mymajestyroom.blogspot.com/
16/02/2008 στο 18:16
τιμή μου ….
15/02/2008 στο 19:16
@Vassia
Έτσι…
@Μαρία Νικολάου
Θα είσαι, όπως κι εγώ!
Καλησπέρα.
@Maria R.
Ευχαριστώ γι αυτό,
Πατάει ακριβώς.
Εξαιρετικά σαρκαστικό, όπως μ’ αρέσει.
@Wonder
Μάλλον και τα δύο!
Το σημαντικό όμως είναι ότι ανταποκρίθηκα.
Ευχαριστώ για την πρόσκληση.
14/02/2008 στο 13:05
Ωραία σύμπτωση ή ανταποκρίθηκες στο κάλεσμά μου για ποίηση;
http://sextalez.xlogz.com/
13/02/2008 στο 21:34
σε καταλαβαινω…ακριβως τι θελεις
να πεις…
“Θα ήθελα μια φορά
Να είμαι ειλικρινής απέναντί σας
γι αυτό, σας παρακαλώ ,
οσο σας μιλώ μη κοιτάτε τα χέρια μου.
Γιατί εκεί κρύβονται τα ψέμματα .
Ανάμεσα στην παλάμη και στα δάχτυλα
κυκλοφορούν μικρές δηλητηριώδεις έχιδνες.
Τυλιγμένος γύρω απο τον καρπό
ο βασιλιάς του ψεύδους προσπαθεί
να χορτάσει την πείνα του με τις λέξεις
που πέφτουν απο τα ξεκλείδωτα χείλη σας.
Και το μολύβι που οι ρώγες με θέρμη κρατούν
στάζουν προτάσεις χωρίς στίξη
επίτηδες για να σας παραπλανήσουν.
(σα τ’άκοπα τσαμπιά υποκρισίας)
Γι’αυτό σας λέω, όσο σας μιλώ
να με κοιτάτε στα μάτια.
Εκεί θα βρεθούμε όλοι μαζί
ξεγυμνωμένοι απο τα περιττά μπιζού.
Παρέα θα γλεντήσουμε
την ερήμωση της φρικτής αλήθειας.
Ω θέε μου,
πόσο δίκαιος φάνηκες στο ζωικό βασίλειο.
Τους αφαίρεσες την ικανότητα γραφής.”
την καλησπέρα μου…
13/02/2008 στο 15:18
Συμφωνώ…
ίσως και να μαι και γω εδω αυριο…
Καλη σου μερα ..
13/02/2008 στο 13:48
Breath
Τώρα συμφωνούμε για το κρώξιμο.
Αυτός που δεν μπορεί να μιλήσει, κρώζει.
12/02/2008 στο 17:41
@ανεμοσκορπίσματα
Συμφωνώ απολύτως με τον ορισμό που δίνεις στην τέχνη.
Μα στεναχωριέμαι γιατί δεν πέρασα το μήνυμα σωστά στην άλλη άκρη.
Παρανόησις λοιπόν.
Δεν είναι ορισμός της τέχνης αυτό. Ούτε της ποίησης.
Ξεκίνησα με την φράση “Ποίηση είναι” και το έκανα μοιάζει για να μην την ορίζει.
Το νοιώθεις ως ποίηση, να ίπτασαι πάνω από τα πράγματα χωρίς να χρειάζεται να κοιτάξεις μέσα τους ξέροντας εκ των προτέρων τον καρπό απ’ το κενό κέλυφος.
Κατάλαβα όμως πως μπορεί κανείς να το δει από την άλλη πλευρά σαν το ξαναδιάβασα με καθαρό μυαλό!
Αν όριζα έτσι την την τέχνη ας με κρεμούσαν καλύτερα
Καλησπέρα και ευχαριστώ.
@vassia
Έτσι όπως φάνηκε η ροή των πραγμάτων, καλά κάνεις και διαφωνείς. Κι εγώ διαφωνώ μαζί μου.
Το Κρώξιμο είναι αυτό του ανθρώπου που θέλει ν’ ακουστεί με φωνή πιο δυνατή απ’ τον άλλο. Κείνον που δεν ακούει κι ούτε άκουσε ποτέ του. Ποίηση είναι να το βλέπεις αυτό με τα ίδια σου τα μάτια. Ποίηση είναι να το παρατηρείς και να το δείχνεις με τον τρόπο σου.
Τα σέβη μου.
12/02/2008 στο 17:20
Breath θα διαφωνήσω μαζί σου.
Ποίηση και τέχνη γενικά δεν είναι καθόλου, κατά την άποψή μου, μια επιφανειακή ματιά.
Ποίηση είναι να μπορείς σε λίγες φράσεις να στριμώξεις καλλιτεχνικά πολύ αληθινές και επώδυνες πολλές φορές αλήθειες.
Η τέχνη δεν χρειάζεται αποδείξεις έτσι κι αλλιώς.
Ότι γεννιέται από έναν καλλιτέχνη, σε όλα τα επίπεδα είναι η απόδειξή του.
Απλά στην τέχνη, όπως και σε όλα στη ζωή, υπάρχουν τα κελαηδίσματα και κρωξίματα.
12/02/2008 στο 15:06
Νομίζω,γνώμη δική μου, υποτιμάς την τέχνη. Όταν αρχίζεις να παρατηρείς τον εαυτό σου, σημάδι είναι πως αλλάζεις. Και η τέχνη ξέρει όχι μόνο να παρατηρεί, μα και να διεισδύει κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων,να λερώνει το νου στο αίμα της καρδιάς, ξαναβαφτίζοντας έτσι την σκέψη, προοίμιο κάθε πράξης που θα φέρει αλλαγή. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο… Η ποίηση είναι δοκίμιο ζωής, όπως ο χορός, ένα φιλί, το πάθος…. Είναι συμμετοχή στην ζωή. Μοίρασμα είναι της ψυχής, και δεν υπάρχει κάτι πιο πολύτιμο από το μοίρασμα στις ανθρώπινες σχέσεις.
Την καλημέρα μου!