Apolitica

(Για να χαλάσουμε την στυλιστική συνέχεια αυτού του ημερολογίου…)

Όταν προσπάθησα να αλλάξω τον κόσμο, βρέθηκα τελευταίος σε μια ουρά χιλιομέτρων. Ήρθαν κι άλλοι πίσω μου. Κάθησα δέκα λεπτά. Καμία κίνηση.
Άφησα τη θέση μου στον επόμενο και πήγα να φάω μια τυρόπιτα γεμάτη απολιτίκ τυρί.
Μετά από χρόνια κατάλαβα ότι αυτή μου η κίνηση ήταν πολύ απερίσκεπτη. Το να αλλάξεις βρακί είναι κάτι εφικτό και μάλιστα απαραίτητο. Το να έχεις την ελπίδα ότι θα αλλάξεις τον κόσμο είναι εκτός από ανέφικτο, τουλάχιστον βλαβερό για τον εαυτό σου.

Και να μη μιλήσω βέβαια για τον πόνο που προκαλεί μια τέτοια συνειδητοποίηση. Ειδικά όταν διαβάζεις πολλές ιστορίες επιτυχίας. “Πως τα κατάφερε εκείνος;” λες. “Τι παραπάνω είχε;” σκέφτεσαι καθώς θαυμάζεις το στυλ σου στον καθρέφτη χτυπώντας έναν σάκο του μποξ.

Τα νέα μαθαίνονται μετά. Για κάθε ιστορία επιτυχίας υπάρχουν περίπου τέσσερα εκατομμύρια ιστορίες αποτυχίας. Οι περισσότερες απ’ αυτές αδημοσίευτες. Και όλα αυτά στον δυτικό κόσμο. Γιατί για κάποιους άλλους αρκεί που είναι ζωντανοί άλλη μια μέρα.

Σκατά λέω.
Και ποιος αλλάζει τον κόσμο;
(Ο καθρέφτης μου παίρνει τη μορφή του κυρίου Καβούρη)
“Τα-Χρή-μα-τα”!
Ευχαριστώ.
Τώρα μπορώ να κοιμηθώ τον “απολιτίκ” μου ύπνο αφήνοντας το μέλλον στην πολιτική ηγεσία (χα). Αργότερα ίσως πιω κι έναν καφέ ακούγοντας ή διαβάζοντας τις απόψεις αυτών που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο ή θέλουν να γίνουν πολιτικοί στη θέση των πολιτικών και δημοσιογράφοι στη θέση των δημοσιογράφων.
Βαρέθηκα νωρίς; Ή μήπως άργησα πολύ;

Τώρα έχω ένα blog.
Και για μια φορά μπορώ να αλλάξω κάτι!
Το template μου.
Ευχαριστώ Θεέ των μικρών πραγμάτων που με βοηθάς να εμμένω με δύναμη στους ψυχαναγκασμούς μου.

Happy navigation γενναίοι αναγνώστες.

Αφιερωμένο:

There’s no justice in life by Snakefinger’s Vestal Virgins

photojournalistic.art.by.halic