Bubbling flyways

Και να που βρέθηκα μετά από μέρες, να κείτομαι μόνος σ’ ένα δωμάτιο σκοτεινό, με κενό χώρο που φάνταζε τεράστιος και έτοιμος να φιλοξενήσει τις πτήσεις του μυαλού μου, που ως εκ θαύματος έμοιαζε τόσο ξεκούραστο.
Χωρίς ανάγκη για ύπνο -πράγμα σπάνιο για την παρούσα φάση της ζωής μου- και χωρίς χρόνο. Ή για να το θέσω πιο σωστά, χωρίς την αίσθηση του χρόνου. Διότι ποιος σώφρων άνθρωπος μπορεί να σταθεί και να ανασύρει μνήμες και σκέψεις χωρίς έστω τα ίχνη ενός γραμμικού μπούσουλα;
Γι αυτό το λόγο κράτησα τη μουσική σ’ ένα μικρό τρανζίστορ, ανεπαίσθητα να κρατά τα δευτερόλεπτα που εξατμίζονται πάνω σε ένα κουτσό beat-βάση σε κάποια από εκείνες τις καινοτόμες ή καινοφανείς μελωδίες που με ευχαριστούν, κυρίως γιατί δίνουν την αίσθηση της δύναμης, όμως με έναν γαλήνιο και υπόγειο τρόπο.
Ετοιμάστηκα λοιπόν να σκεφτώ, ή ακόμα και να ονειροβατήσω δίχως τη βοήθεια του ύπνου.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, βρέθηκα να ψηλαφώ τους τοίχους και τις μεταξύ τους γωνίες, μετρώντας το χώρο, απολαμβάνοντας την αυτοσχέδια ογκομέτρηση μου, την αναπνοή μου που γινόταν ευκολότερη, το γεγονός ότι κανείς δε με καλούσε, κανείς δε με χρειάζονταν.
Και ήταν τόση η αγαλλίαση εκείνη, που το μυαλό μου κείτονταν κι εκείνο, ως απλά ένα μέρος του σώματος μου, μια μάζα μόνο από νευρώνες και αγγεία, βυθισμένο στη ραστώνη του αντικειμένου.

Δε θυμάμαι πως τελείωσε εκείνο το ταξίδι.
Το μόνο που ανακαλώ είναι το ξύπνημα στο εσωτερικό μιας φυσαλίδας αυτάρκειας και δύναμης.
Τολμώ να πω, ότι για λίγο είδα τις πληγές μου επουλωμένες.
Έως ότου ανακάλυψα πως η φυσαλίδα ήταν εξ’ αρχής μια σαπουνόφουσκα.
Όμως παρηγορούμαι. Η ψυχές της τέχνης και της αθανασίας ήταν πάντα εύθραυστες.

art by Matt Rebholz (the golem project)