Κ.Γ.Καρυωτάκης: The Last Note
Στις 21 Ιουλίου 1928, ο ποιητής δίνει τέλος στη ζωή του με τη βοήθεια ενός περιστρόφου που αγόρασε μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα μόλις την προηγούμενη ημέρα. Δεν πρόκειται για την επέτειο αυτής της ημέρας που έβαψε την Πρέβεζα για πάντα μωβ, ούτε και για το αξιοθαύμαστο έργο αυτού του ογκόλιθου της ποίησης μας που θα ζει για πάντα.
Είναι οι τελευταίες λέξεις του σημειώματος που άφησε, όπως κι ο σαρκασμός που κρύβεται στα βαθύτερα στρώματα μιας ρομαντικής ψυχής. Είναι η χαρά για την λύτρωση που πλησιάζει ακόμα και με έναν τόσο ανορθόδοξο και σκληρό τρόπο.
Και για ν’ αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Ολη νύχτα απόψε, επί 10 ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ηπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθή ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου.
Κ.Γ.Κ.
Έτσι, για να μείνει εδώ.
See also:
Read also:
05/01/2008 στο 04:15
Φίλε Breath ζωή χωρίς διαλλείματα δεν υπάρχει. Καθυστερημένα (έχω και μια παράδοση να τιμήσω) αφήνω τις ευχές μου για το νεογέννητο (έτος) και σε καλωσορίζω στη μπλογκογειτονιά.
Όπου να’ναι τελειώνει και το δικό μου ιντερλούδιο
υ.γ. Καρυωτάκης.. Είναι η θλίψη φύση ή κατάσταση; Ιδού η απορία που θα δρομολογήσει απόψεις για την αυτοκτονία…
05/01/2008 στο 17:06
Tο έχω ξαναγράψει, ότι αυτοί οι ποιητές Καρυωτάκης, Ρεμπό, Μαγιακόφσκι κ.α. (οι καταραμένοι όπως αποκαλούνται) είναι για μένα η αισιοδοξία της θλίψης. Αυτό που ελπίζεις όταν όλα φαντάζουν “μαύρα”.
Χαίρομαι breath που έφερες τον Κ. Καρυωτάκη εδώ.
05/01/2008 στο 18:01
Kαρυωτάκης..Ισως ο περισσότερο αγαπημένος μου..
Ισως ο θάνατός του , να ναι ο ήλιος μου..
Κι η ποίησή του , η συνέχειά μου..
Καλησπέρα..
05/01/2008 στο 18:40
Πολλοί μιλάνε για τη θλίψη και την απαισιοδοξία στην ποίηση του Καρυωτάκη, μα είναι που φανερώνει αλήθειες και οι αλήθειες είναι τις περισσότερες φορές πικρές.
Ναι, ίσως ο πιο αγαπημένος μου από χρόνια. Τόλμησε να μιλήσει, κρίμα όμως γι’ αυτό που αποφάσισε να πράξει. Στερηθήκαμε πολλά…
Καλή Χρονιά
06/01/2008 στο 17:02
το είχα διαβάσει το σημείωμά του, μου είχε κάνει κι εμένα μεγάλη εντύπωση..
φιλί, χωρίς άλλα λόγια.
06/01/2008 στο 17:37
@sadmanivo
Τίποτα δεν υφίσταται χωρίς διαλείμματα, είναι αλήθεια αυτό. Μα αν είναι η θλίψη φύση ή κατάσταση, θαρρώ πως εξαρτάται κι απ’ τον άνθρωπο.
Καλή χρονιά αν και θα ζητούσα περισσότερες εξηγήσεις για το ιντερλούδιο σου(!)
@vassia
Σ’ αυτό έχεις δίκιο. Το μόνο που αναδύεται πάντα από αυτήν τη μαύρη αυτοκαταστροφή είναι οι αξίες του ανθρώπου και η αρχοντιά του νου.
Αν ξανασκοντάψω πάλι σε καταραμένο θα τον φέρω. Πάντα τους έτρεφα συμπάθεια…
@μαρία νικολάου
Αν δεν υπήρχε λιγότερα θα ξέραμε, λιγότερο θα ήμασταν.
Εύχομαι να τον μελέτησες διεξοδικά και όχι καθυστερημένα όπως εγώ.
Καλησπέρα
@poetic sin
Κρίμα γι αυτό που έπραξε αλήθεια. Αν ήξερε άραγε τι θά’τανε μετά θα τον εμπόδιζε; Ή θα το εκτελούσε πιο νωρίς;
Οι αλήθειες οι προσωπικές του καθενός μας είναι πιο πικρές κι από την όποια μεγάλη αλήθεια. Αυτό είναι νομίζω…
Καλωσόρισες…
@deadend mind
Πως να μη σου κάνει εντύπωση; Είναι το λιγότερο συγκλονιστικό…
Καλησπέρα.
08/01/2008 στο 20:48
Το χα γράψει κάπου, αλλά έτσι σκόρπιος που είμαι… Έχω τεχνικά προβλήματα (internet yok σε απλά ελληνικά) και μου τη σπάνε τα net cafe (είναι εξαιρετικά ανθυγειινά για το στικάκι μου) οπότε, … Είναι ζήτημα βδομάδας. C U