sticky inferno
Πως είναι όταν νοιώθεις ένα ψυχικό μόρφωμα να γεννιέται εντός σου από οπτικά σκουπίδια; Υπολείμματα από εικόνες και θαμπά χρώματα του κοντινού παρελθόντος, κατακάθια ημερών μαζεμένα στον νιπτήρα του οπτικού σου νεύρου σε προχωρημένη αποσύνθεση. Τόσο σιχαμερό, τόσο παχύρρευστα απτό που μπορείς να το παίξεις στα δάχτυλά σου με μια κάποια επιφύλαξη.
Άοσμη ανακυκλώσιμη πάστα πολλαπλών χρήσεων. Ζελέ για τα μαλλιά σου, οδοντόπαστα, στόκος κάλυψης συναισθηματικών ρωγμών, εφτάχρωμη μαγιονέζα για το βαρετό καθημερινό σου γεύμα. Σουλφαμιδόσκονη και κατάπλασμα για τις πληγές σου -που να βρεις κάποιον να τις γλύψει- fake ξερατό για να δείχνεις στη μαμά τα πρωινά που δε θες να πας σχολείο, πλαστελίνη να φτιάχνεις μικρά ζωάκια που αναπαράγονται χωρίς να ερωτεύονται και αλληλοτρώγονται υπακούοντας σε πανάρχαιες τροφικές πυραμίδες.
Τώρα αισθάνεσαι τη στάθμη αυτής της γλίτσας να τρίβει ηδονικά κι επαναλαμβανόμενα τα μέσα σου τοιχώματα και να ανεβαίνει φτάνοντας στο κρανίο σου, θαρρείς και έλκεται απ’ τη σελήνη.
Αδυναμία εστίασης, θλίψη και ασπρόμαυρα όνειρα που προβάλλονται στα τζάμια των λεωφορείων που σε μεταφέρουν στο δικό σου Άουσβιτς. Και είναι ακόμα νύχτα. Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από μηδέν έως τέσσερις. Επόμενη στάση: Τερματικός σταθμός του Τίποτα.
Στάζουν τα όνειρα μου ακόμα. Τα μαζεύω στις τσέπες μου αφού παγώσουν για να τα δώσω στην αγάπη μου που θέλει να τα φωτογραφίζει μαθαίνοντας ποιος είμαι.
Είμαι ένα photo album από στιγμές και λέξεις.
Φοβάμαι να το ξεφυλλίσω, όπως φοβάμαι να μισώ και να αγαπώ και να φοβάμαι.
aRt.AyaneMatrix@deviantArt
20/12/2007 στο 10:48
1. Έτσι είναι, περιγράφεις το υλικό πολλαπλών χρήσεων με το οποίο φτιάχνουμε τον θαυμαστό καινούριο κόσμο του σήμερα, αυτό το έκτρωμα που ζέχνει από την επιπολαιότητά μας και την αδιαφορία μας. Μα το κρύο, το Άουσβιτς, ποιός το νιώθει;;;
2. Ο φόβος του φόβου… Αυτός είναι ένας από τους Αληθινούς Εχθρούς. Το να φοβάσαι δεν είναι κακό. Το να φοβάσαι να φοβηθείς, είναι.
20/12/2007 στο 17:05
O Φόβος είναι σύμμαχος.
Όταν τον φοβάσαι γίνεται θύτης.
Καλησπέρα
21/12/2007 στο 03:05
(αρκετά τσιγάρα μετά..)
- και πετυχημένα χώρεσες σε λέξεις, μου θύμησε την αίσθηση και τις σκέψεις που άφησε πίσω του εκείνο ”το γλυκερό έλος με τους γυρίνους, τις καλαμιές και το σάπιο υπερθέαμα μιας Σεβρολέτ του 1947”.. κι ας μην υπάρχει καμιά κόκκινη, σιδηροδρομική φράουλα στο εδώ ντεκόρ.
Αυτή η πάστα, η γλίτσα, που τόσο ευφάνταστα -χμμ,επαναλαμβάνομαι
‘Το Τίποτα είναι λύτρωση’, κάποτε είχες γράψει και το κράτησα σφιχτά, γιατί όσο κι αν το τινάζει από πάνω του ο υπερδραστήριος νους, ωστόσο είναι μια αλήθεια.
Είμαι. Είσαι. Είναι.
Όνειρα. Προσδοκίες. Ελπίδες.
Πάθη. Αδυναμίες. Φόβοι.
Στιγμές. Λέξεις. Νότες.
Είμαστε.
Ά ν θ ρ ω π ο ι..
‘στρέφουμε το βλέμμα μας ψηλά’.
21/12/2007 στο 14:04
Άψογος!!!!!!
Μου επιτρέπεις να μπω σε μια άλλη άλλη ψυχό-οπτική γωνία……
δες με τα μάτια και την ψυχή κάποιου άλλου…..
Πώς θα σου φαινόταν να γεννιέται εντός μας
ένα ψηφιδωτό με πολλά μικρά κομμάτια,
κομμάτια από εικόνες της ζωής μας , θολά αλλά και ζωντανά,
γεμάτα χρώματα, πασπαλισμένα με χρυσόσκονη και ευωδιαστά αρώματα
Πολύτιμα τι λές???
Κι εμείς σαν σωστοί καλλιτέχνες να τα τοποθετούμε ένα ,ένα
προσεχτικά στην σωστή θέση κι αν δεν μας ταιριάζει κάποιο το αφήνουμε ..
…ίσως να ταιριάξει σε κάποιον άλλο ……
«στάζουν τα ονειρά μου……
τα μαζεύω στις τέπες μου»
Είμαι (γιατί θέλω να είμαι..) ένας ψηφιδωτός πίνακας
Δέν θέλω να φοβάμαι να τον δώ ….
Δεν φοβάμαι να ν’αγαπώ …
Καλά Χριστούγεννα!!!!!!
22/12/2007 στο 09:33
@sadmanivo
Το κρύο το νοιώθεις. Δεν μπορείς να ξεφύγεις απ’ αυτό. Ακόμα και το καλοκαίρι… Εντάξει το Άουσβιτς ήταν μια υπερβολική λέξη για το χωρίς θέληση που ζούμε στη ρουτίνα μας. Πιο πολύ δοκιμή έντασης.
Ναι, είναι κακό που φοβόμαστε να φοβηθούμε (το οποίο περιλαμβάνει και άλλα ακραία συναισθήματα)
@vassia
Είναι όσο σύμμαχος είναι κι ο πόνος. Ως καμπανάκι κακών. Σαν την αραχνοαίσθηση του spiderman.
Κι αυτή είναι η μόνη αλήθεια…
@αννίτα
Ναι; Εκείνο το υπερθέαμα σου θύμησε; Αυτό είναι καλό γιατί το είχα από καιρό ξεχάσει!
Και συμφωνώ ακόμα περί τίποτα και λύτρωσης, αν και έχω καταλάβει ότι υπάρχουν πολλές λυτρώσεις, μα το τίποτα είναι η πιο απλή.
Το ζεν σώζει, μα είναι πολύ απλοϊκό για τα περίπλοκα όντα που νομίζουμε ότι είμαστε.
(Ευχαριστώ για τις σιδηροδρομικές φράουλες!)
@wind
Θα μου φαινόταν ως ένα φαινόμενο δόμησης, το αντίστροφο από την αποδόμηση του κόσμου μου που προσπαθώ εδώ. Είναι πιο εύκολο να αποδομείς συνήθως, γι αυτό και το επιλέγω ως τεμπέλης και βιαστικός.
Ξέρω ότι υπάρχουν και όμορφα ψηφιδωτά, μα αυτά τα κουβαλάω στην πλάτη (αδύνατον να τα δω)!
Καλά Χριστούγεννα σε όλους!
24/12/2007 στο 02:38
Breath, δεν έχω και πολλά να σου πω για το χημικό τοπίο που περιγράφεις, πέρα από ότι στιγμές με έκανες να χαμογελάσω, ειδικά με αυτό το fake ξερατό που τόσο το χρειαζόμουν όταν πηγαίνα σχολείο και με στέλνανε με το ζόρι…
Κατά τα άλλα ένα έχω να σου πω. Έχεις την ακριβή δοσολογία κατάθλιψης και ανικανοποίητου για να κάνεις καλή φωτογραφία. Άσε τους άλλους να είναι άλμπουμ, κι εσύ πάρε μια κάμερα και τρέχα!
Και πού ξέρεις, μπορεί και αρχίσεις να χαμογελάς πιο συχνά.
Καλά Χριστούγεννα και οι επιθυμίες σου ευχές μου.
Υ.Γ. Και πάνω που έλεγα να ασχοληθώ με το project “Κήπος”, πήγαν και έστησαν το Μαγεμένο Δάσος. Κι έτσι κάπως αποχαιρέτησα τη μαγεία…
24/12/2007 στο 20:27
Ο φόβος νεκρώνει. Αλλά το ξέρεις αυτό , έτσι δεν είναι; Χρόνια πολλά και να χαίρεσαι όσους αγαπάς. Εύχομαι όταν θα ξανάρθω να έχεις σπάσει το τσόφλι του αυγού.
26/12/2007 στο 11:59
breath Χρόνια Πολλά!
27/12/2007 στο 07:58
@ζαν
Ακριβής δοσολογία κατάθλιψης ε; Μ´ αρέσει αυτό. Και ναι είναι κάτι που με κάνει να χαμογελώ.
Χρόνια πολλά και υπομονή… το μαγεμένο δάσος θα φύγει σύντομα από κει. Η όχι;
@ellinida
Νεκρώνει μα και διδάσκει. Αγχώνει. Κάτω από τη λεπίδα του δημιουργούμε.
Σπάει το τσόφλι αυτού του αυγού; Σπάει.
Με τις όμορφες ευχές. Χρόνια σου πολλά.
@Vassia
Χρόνια πολλά.
Λείπω αυτές τις μέρες, μα θα επιστρέψω