wish on a dish
Θα μπορούσες να περιμένεις για πάντα την έλευση των αγγέλων προσέχοντας τον κάθε περαστικό που θα περνούσε έξω απ’ το παράθυρό σου.
Θα μπορούσες να με ξεκοιλιάσεις απλά και μόνο για το γεγονός πως δεν ξέρω πια αν πιστεύω στα όμορφα αυτά παραμύθια, που μια ζωή με κοιτούν υποτιμητικά πάνω απ’ τα ψηλά ράφια της αθώας σκέψης.
Η αλήθεια είναι πως θα ‘θελα να βασίζομαι στο ξίφος μου, μα έχει από καιρό σκουριάσει κι η ασπίδα είναι όλο τρύπες από ερπετά και λεπιδόπτερες θελήσεις.
Θα ‘θελα οι γροθιές μου να σκληρύνουν, μα είναι ακόμα μαλακές σαν του μωρού και με πονάνε.
Μια μέρα όμως θα μάθω το γιατί και θα σταθώ σε μαρμαρένια πόδια.
Μην περιμένεις μερτικό.
Είναι άδικο, τ’ όνειρο κάποιου άλλου να συνθλίβεις.
art by 33xiT@deviantart
14/12/2007 στο 01:06
εκτός από άδικο, είναι και αδύνατο…
μόνο αυτός ο κάποιος άλλος έχει αυτή τη δύναμη…
beware of what you wish for…
14/12/2007 στο 16:56
“Θα ‘θελα οι γροθιές μου να σκληρύνουν..”
κι αν σκληρύνουν κι αν γίνουν από ατσάλι
θα τις αναγνωρίσεις, θα είναι δικές σου
ή θα τις κοιτάς σαν ξένες σαν να μην τις αναγνωρίζεις?
Μη , μην προσπαθείς o άγγελος βρίσκετε κοντά σου πάντα!!
Χαμογέλα…. τα παραμύθια αυτά μας χτίσανε κι εμείς
τώρα πια τα ταξινομήσαμε και
ανακαλύψαμε πιο είναι το μεγαλύτερο παιχνίδι της ζωής ….
Ποιό λες να είναι?
14/12/2007 στο 22:06
Kαλησπέρα
Δεν είμαι σίγουρη ότι θέλω να μάθω το γιατί – φοβάμαι μη μετά, αρχίσω και ψάχνω και πίσω από το διότι.
15/12/2007 στο 00:40
Δεν είναι όμως άδικο να σε συνθλίβει το όνειρο κάποιου άλλου;
16/12/2007 στο 12:05
Εσύ το είχες πει.
“Σταμάτα να κοιτάς καθρέφτες. Έχουν πάψει από καιρό να είναι μαγικοί”. Εσύ το είχες πει…
17/12/2007 στο 19:38
@dreamerland
Είναι απλά άδικο και όχι αδύνατο. Νομίζω είναι πιο εύκολο απ’ όσο θα έπρεπε.
where is the dream police?
@Wind
Επέτρεψε μου να αμφιβάλλω για το αν ανακαλύψαμε αυτό το παιχνίδι.
Και να σου πω και κάτι; Δε νομίζω ότι μπορεί ποτέ να συμβεί.
Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι τα βάψαμε και μαύρα…
@Vassia
Όποιος και να έμαθε το γιατί, έμεινε μετέωρος να περιμένει τη συνέχεια. Πάντα θα είναι υποδεέστερο των προσδοκιών μας.
@Stardustia
Αυτό δεν είναι απλά άδικο… είναι κακός συγχρονισμός. Κάνε στην άκρη το όνειρο σου να περάσει το δικό μου;
… δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι
@Xνούδι
Το είχα πει ε;
Γι αυτό το είπα… για να το ξεχάσω. Αν και που το είπα δεν το θυμάμαι καν.
Πάντως… το λέω καμιά φορά κι έτσι. Είναι αλήθεια. Μα ποιος μπορεί με σιγουριά σ’ αυτά να πει ότι υπάρχει μόνο μία;
Καλησπέρα σας.
17/12/2007 στο 21:15
Το άδικο ενός, ίσως να είναι το δίκαιο του άλλου.
18/12/2007 στο 12:16
Αυτό είναι πρόβλημα. Το ξίφος είναι απαραίτητο, δε γίνεται ταξίδι χωρίς αυτό. Πρώτα απ’ όλα ο ΣΚΟΠΟΣ. Χωρίς ξίφος, πολλοί δε θα διστάσουν να συνθλίψουν τα όνειρά σου, γιατί κάποια όνειρα καίνε ξένους νόες και πονάνε όσους δεν έχουν φτερά. Όπερ, βρήκα ευχές για τα Χριστούγεννα, κι ας είναι νωρίς – σχετικά.
Καλό γυάλισμα
18/12/2007 στο 15:59
Τα μεγαλύτερα πράγματα βρίσκονται πάντα στην πιο μικρή στιγμή
και αυτή η πιο μικρή στιγμή είναι η ουσία του παιχνιδιού
ίσως και το ίδιο παιχνίδι!!!!!!
Καλησπέρα
19/12/2007 στο 20:00
@I.P.Potis
Συνήθως είναι έτσι. Τα δίκαια όταν ταιριάζουν έχεις κάτι παραπάνω από ένα φίλο.
@Sadmanivo
Και ο σκοπός αγιάζει τα μέσα συνήθως, συμπεριλαμβάνοντας και τα ξίφη.
Κι αυτοί που καίνε όνειρα, να φτιάξουν τα δικά τους αν τους βαστάει.
Καλά Χριστούγεννα επίσης… (γυαλίζω, γυαλίζω μα η σκουριά δε λέει να βγει!)
@Wind
Για αυτή την μικρή στιγμή γίνονται όλα. Είναι καλό να βλέπεις τα μικρά. Τα μεγάλα εκτός του μεγέθους τους είναι συνήθως το ίδιο (εξαιρούνται τα τεράστια, bigger than life γιατί υπάρχουν λίγα)
20/12/2007 στο 10:43
Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα… Το πίστευα κάποτε, τώρα με πολύ Προσοχή και μέτρο, και εξαντλητική αυτοαμφισβήτηση.
Η σκουριά ποτέ δε φεύγει, εντελώς. Μα το γυάλισμα κρατάει τη λεπίδα σε εγρήγορση..