Just fake it, I don’t care

Για πόσο ακόμα θα λέμε κρύα αστεία; Θα μιλάμε για τον καιρό χωρίς να έχουμε ρίξει μια ματιά στον ουρανό;
“The human condition”
Καταγράφω τα αμήχανα αστεία που παρήχθησαν χάριν ανεπιθύμητων κοινωνικών επαφών. Το λαμπερό σμάλτο στα δόντια αδιάφορων προσώπων.
-Τι κάνετε; -Καλά, εσείς; -Καλά, εσείς;
Μέχρι να λάβει τέλος αυτή η αδιάφορη συνεύρεση και να μαλάξω ανακουφισμένος τους τεταμένους μύες του προσώπου, που καταπιέστηκαν από το βεβιασμένο χαμόγελο.

Ξέρω, κανείς δε σε υποχρεώνει να το κάνεις αυτό μα είναι πλέον θέμα επιβίωσης. Στο όνομα του περιορισμένου χώρου και χρόνου των τενεκεδένιων πόλεων.
Παράξενο; Κάθε άνθρωπος χρειάζεται το χώρο και το χρόνο του. Έχει την αισθητική του. Μισεί τις ιδρωμένες παλάμες, τα πονηρά -από κατασκευής ή εκ προθέσεως- μάτια, τα ανόητα υπονοούμενα και τις ανέλπιδες προσπάθειες των ηλιθίων για λίγη προσοχή.

Κύμα κοινωνικού ρατσισμού ή προσωπικής έπαρσης;
Λες κι έχει σημασία.
Κρίνω τους άλλους όπως με κρίνουν κι εκείνοι. Και το κάνω καλύτερα γιατί το κάνω πριν απ’ αυτούς. Τέλος.

Αν ήταν πέλεκυς θα ήταν διπλός. Πληγώνει τον θύτη μετά την αναπήδηση πάνω στο θύμα κι αυτή μου η συνήθεια -όπως και τα όπλα- δεν έχει θέση στην αιώνια ζωή που υμνούν μ’ αυτές τι βυζαντινές απόκοσμες μελωδίες που με αρπάζουν απ’ τον οισοφάγο τραβώντας με προς τον πυρήνα της ύπαρξης.
Ένοχος.

Και πληρώνω. Fair enough…

art:Dockera