youth aspirin & your goldfish
Δεν μπορείς πια να κάθεσαι στα γόνατα για ώρα πολύ. Ούτε μπρούμυτα στο πάτωμα όπως έκανες κάποτε.
Ξέρω τι σου θυμίζει… Μια γροθιά ακόμα στο υπογάστριο της νιότης, μα είν’ αστείο.
Τι απ’ αυτά σκεφτόσουν όταν έχτιζες κόσμους ολόκληρους και ιστορίες γύρω από το κουτί με τα playmobil σου; Ήθελες να μεγαλώσεις τότε.
Σου ‘χω μια έκπληξη.
Η ευχή σου πραγματοποιήθηκε!
Δεν σού ‘χαν πει να προσέχεις τι εύχεσαι; Δεν σου ‘χαν πει ότι δε θα ‘ναι για πάντα έτσι;
Ωχ μωρέ… και τι θα ‘κανες αν θα το ήξερες; Μήπως θα ζούσες περισσότερα;
Νιώθεις υπεύθυνος; Νιώθεις μεγάλος; Άγριος και επιβλητικός; Δυναμικός δολοφόνος;
Όχι; Βοήθησε με λίγο. Θέλω να ακούσω μια κατάφαση. Μια σωστή επιλογή.
Ήταν δικές σου ξέρεις, οι επιλογές. Όσο και να τις φορτώνεις αλλού θα ‘ναι για πάντα καρφωμένες πάνω σου.
Μην το σκέφτεσαι. Τώρα είναι η εποχή της μιζέριας. Της γκρίνιας χωρίς επιχειρηματολογία. Για το μέλλον και το παρελθόν.
Κυρίως για το παρελθόν. Για ότι δεν πρόλαβες. Για ότι μετάνιωσες. Για ότι φταίνε εκείνοι.
Γάμα το ρε. Δε βγάζει πουθενά.
Θυμήσου πως έχεις ένα χρυσόψαρο που κολυμπάει κάτω απ’ το ηλιακό σου πλέγμα, το οποίο πρέπει να φροντίζεις. Έχει τα μάτια του παιδιού που ήσουν.
Είχες κάποτε χρυσόψαρο; Την αρχική ακίνδυνη ευθύνη των παιδιών; Πάντα πεθαίνει ξέρεις. Κι αν δεν τα τινάξει από υπερβολική φροντίδα τις πρώτες μέρες, τα τινάζει από αδιαφορία αργότερα.
Σκέψου την ευθύνη. Το χρυσόψαρο. Να μην πεθάνει.
Τάιζε το πάντα. Ακόμα κι όταν νιώθεις τα κόκαλα σου να πονούν.
Δε θα έχεις άλλο. Και η ασπιρίνη της νεότητας αργεί να εφευρεθεί.
art:EJA-Brussee
Νοέμβριος 26, 2007 στο 8:08 μ.μ
Αν είναι να πνιγείς ό καλύτερος τόπος είναι μέσα στις ενοχές.
Άκου χρυσόψαρο και παραμέληση. Πως σου προέκυψε? Καθόσουν εκεί στο computer σου ήσυχα-ήσυχα και λες: δεν τραβάμε μια αυτολύπηση να έρθουμε στα ίσια μας…αλλά ας είναι να βοηθήσω.
Κάτσε στα κρυφά και άκουσε το μουρμουρητά των διπλανών σου. Όλο και κάτι θα αρπάξεις μια λέξη μια φράση. Πείσε τον εαυτό σου ότι είναι για σένα για την ηλικία σου και επιβεβαίωσε τις χειρότερες υποψίες σου.
Αν δεν πιάσει αυτό, έχω κι’ άλλα να φτιάξεις μια μιζέρια μούρλια, ούτε ο καλύτερος μουρλογιατρός να μην την μπορεί να ξεριζώσει. Ελεύθερα μην ντρέπεσαι, ζήτα το και εγώ είμαι εδώ, αν και δεν διεκδικώ την πατρότητα. Θα βρεθούν κι’ άλλοι πολλοί τόσοι που ούτε καν το υποψιάζεσαι.
Νοέμβριος 26, 2007 στο 11:21 μ.μ
Χρυσόψαρο;;;
Καταπληκτικά ευφάνταστο, Breath Collector! Ναι!
Νομίζω πως όταν η αστερόσκονη της εφηβικής ανεμελιάς αρχίσει να θαμπώνει, συνειδητοποιούμε τη βαρύτητα των επιλογών μας και κάποιες φορές το μη αναστρέψιμό τους. Έτσι είναι και ο Χρόνος.
Μου πήρε καιρό να καταλάβω πως δεν έχει νόημα να μετανιώνουμε για μονοπάτια που επιλέγουμε. Κι αν ακόμα δεν είναι τα καλύτερα δυνατά για μας, το πιο σοφό είναι να προσπαθήσουμε να τα βαδίσουμε έτσι ώστε να γίνουν στην πορεία τους μια καλή και όχι άστοχη επιλογή.
Θυμήσου, λες..
Να φροντίζεις..
Να μην πεθάνει..
Το παιδί που ήσουν κάποτε..
Εγληματική αμέλεια η όποια ασυνέπεια, απέναντι σ’ αυτή την ‘τόση δα’ ευθύνη.
(Να ‘μουνα λέει χρυσόψαρο σε μια νταμιτζάνα κοκκινέλι.. χικ!)
υγ: Προσοχή! Εντελώς άσχετη πληροφορία: Τα δικά μου χρυσόψαρα είχαν αντέξει πολύ καιρό. Στεναχωρέθηκα πολύ όταν πέθαναν. Ήταν δύο.. ο Pink και ο Floyd..
Νοέμβριος 26, 2007 στο 11:49 μ.μ
γαμάτο κείμενο. φοβερός.
ο χαμένος χρόνος είναι το χειρότερό μου. του παρελθόντος και του μέλλοντος.
και τι το ταίζεις το χρυσόψαρο;
σε φιλώ πολύ.
Νοέμβριος 27, 2007 στο 3:38 π.μ.
Έι, breath collector, δεν έχει άδικο τελείως ο dim (λίγο τσεκουράτα τα γράφει, είναι αλήθεια αλλά μη τον παρεξηγείς, είναι και ψάρι, μη μας ψοφήσει…:Ρ)
Γιατί τόση μελαγχόλια? Είναι τόσο πολύ το διοξείδιο του άνθρακα που μαζεύεις από μάς?
Δεν ξέρω πόσο χρονών είσαι, πάντως εγώ όσο μεγαλώνω τόσο συνειδητοποιώ ότι δεν μεγαλώνουμε ποτέ. Οι πόθοι και επιθυμίες μας, η όρεξη να ζήσουμε, να ελπίσουμε, να φτιάξουμε, δεν σταματούν, δεν αλλάζουν, παραμένουν νεα.
Ναι, κάποιες μέρες σε χτυπά η επίγνωση ότι το σώμα σου σε εγκαταλείπει, τα κόκαλα σου γίνονται πιο βαριά και πιο εύθραυστα, η μύτη σου στάζει κούραση και κρύο και πίκρα… Αλλά κάποιες άλλες, που ξυπνάς τυλιγμένος στη ζέστη του κρεβατιού σου, νιώθεις ότι όλη η μέρα μπροστά σε περιμένει να τη κάνεις ό,τι θες και είναι μόνο οι δικοί σου περιορισμοί που σ’εμποδίζουν…Είναι τόσο παρήγορο αυτό, πάντα μπορείς να ελπίζεις σε ένα ζευγάρι φτερά, καλό μου χελιδονόψαρο…
(Κιεσύ ειδικά τι παραπονιέσαι, όταν έχεις ειδικούς αισθητήρες να ξετρυπώνουν την ομορφιά και μέσα στη πιο ζοφερή μέρα?)
Νοέμβριος 27, 2007 στο 2:55 μ.μ
Μεγάλωσα Ναι!! –
Μεγάλωσα κυνηγώντας έναν θησαυρό , ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ!
Αχ αυτά τα όνειρα τελικά είναι μια ουτοπία!!
Αχ αυτή η ανωριμότητα που μας διέπει στα νιάτα μας!!
Τώρα πιά ξέρω ότι αυτό που έψαχνα το έχω—το είχα πάντα
Είναι το χρυσόψαρό μου, η ζωή μου!!!
Δεν θα ξανατρέξω πια γύρω απ΄την ουρά μου!!
Ωραίο θέμα!
Νοέμβριος 27, 2007 στο 5:15 μ.μ
“Ήταν δικές σου ξέρεις, οι επιλογές. Όσο και να τις φορτώνεις αλλού θα ‘ναι για πάντα καρφωμένες πάνω σου.”
Για μένα αυτές οι φράσεις τα λένε όλα.
Όσο περισσότερο συμφιλιωνόμαστε ακόμα και με αυτές τις λανθασμένες επιλογές μας, τόσο καλύτερα μαθαίνουμε να φροντίζουμε “το χρυσόψαρό” μας.
Καλησπέρα
Νοέμβριος 27, 2007 στο 7:29 μ.μ
@dim
Θα επιζήσω όμως!
Πραγματικά απολαμβάνω τέτοια σχόλια που κουνάνε την αμφισβήτηση στα μούτρα σου σαν κουδουνίστρα!
Αρχικά η αυτολύπηση. Πιστεύω ότι δεν είναι καλό για κανέναν και προσπαθώ να μην τριγυρίζω στα μέρη της. Είναι μια φτηνή κι εύκολη λύση. Όπως και η μιζέρια.
Σ’εσένα βγήκαν όλα αυτά και μου έριξες το πρώτο πλήγμα
Αυτό που προσπάθησα να κάνω ήταν ένας διάλογος μεταξύ συναισθηματικού και λογικού εγώ. Κάτι που το κάνουμε όλοι μας κάποια στιγμη πάνω σε ένα θέμα που αφορά πολλούς ανθρώπους της γενιάς μου/μας.
Μην το δεις σαν προσωπική προβολή σκέψεων. Ψήγματα τους είναι σίγουρα παντού, μα προσπαθώ να φτάσω λίγο μακρύτερα απ’ αυτό.
Όσο για τα υλικά παρασκευής μιζέριας… υπάρχουν σε κάθε σπίτι δίπλα στη ζάχαρη και στο αλάτι. Προσπαθώ να μην τα ανακατεύω συχνά.
Ευχαριστώ για τις παρατηρήσεις και μη διστάζεις! Βάρα ελεύθερα!
@Αννίτα
Ευφάνταστο ε; Χμμ… δεν ήθελα να κάνω εφέ πάντως. Η αρχική ιδέα περιλάμβανε μια γλάστρα, μα δε συνδυάζεται τόσο με τις πρώτες μας παιδικές ευθύνες (ίσως μόνο σαν φακές νηπιαγωγείου).
Κι όπως λες το να μετανοιώνεις για κάτι που πέρασε δεν έχει και τόση αξία, εκτός αν το μοιραστείς με κείνον που έπληξε η πράξη σου.
Κατά τα άλλα αυτό το μη αναστρέψιμο δίνει την εικόνα του τραγικού σ’ αυτό το τόσο δημοφιλές θέμα. Όπως και να χει όμως το παιδί πρέπει να μένει εκεί.
Pink και Floyd? Εντελώς ώριμη επιλογή ονομάτων για χρυσόψαρα. (επικροτώ!)
@deadend mind
Ο χαμένος χρόνος είναι ισοδύναμο του εφιάλτη. Ειδικά όταν συσωρεύεται σε τεράστια βουνά. Έχεις δίκιο. Μισώ να το σκέφτομαι.
Το χρυσόψαρο το ταϊζεις με ότι θέλει. Εκείνο ζητάει, εσύ υπακούς!
@ζαν
Διοξείδιο του άνθρακα; Χα. Όχι, μάλλον οξυγόνο μαζεύω από εσάς.
Η Μελαγχολία είναι άλλο πράγμα από την αυτολύπηση και τη μιζέρια. Η Μελαγχολία είναι τέχνη και δεν είναι ποτέ και για κανέναν αναίτια.
Μπορείς να σκεφτείς ότι δεν είσαι πια παιδί και να χαίρεσαι; Θα είσαι εξαίρεση αν το κάνεις και σίγουρα μπλεγμένη με ανατολικές φιλοσοφίες
Ο δυτικός άνθρωπος -αυτό το τέρας που φτιάξαμε- θέλει να είναι νέος για πάντα. Γιατί δεν έχω καταλάβει, αλλά θέλει.
Συμφωνώ στο ότι δε μεγαλώνουμε ποτέ. Δεν το ξέρουν όλοι όμως αυτό. Ούτε φαντάζονται ότι εμείς οι ίδιοι χτίζουμε τους περιορισμούς μας.
Επίσης κάτω από τη μελαγχολία κρύβεται πάντα η επιθυμία για μια θετική ματιά. Και οι ομορφιές ξέρεις πως φωσφορίζουν μέσα στις ζοφερές μέρες (ακόμα και οι μύωπες τις βλέπουν!!!)
@Wind
Τα παλιά όνειρα είναι μια ακόμα πιο θλιβερή ιστορία.
Δεν μπορώ να πω παραπάνω τώρα (ο τύπος από πάνω θα φωνάζει)
Και ποιός θα μας δείξει τώρα την ανωριμότητα που έφυγαν όλα τα παιδιά;
@Vassia
Οι φράσεις αυτές είναι από τα αυτούσια κομμάτια μου σ’ αυτό. Ο δεσμός μας με το χρόνο. Το μη αναστρέψιμο. Το λάθος.
Τόσο βαριά πράγματα. Μεγαλίστικα. Μόνιμα. Γλιστερά.
Πως μπλέξαμε σ’ αυτήν την ιστορία τελικά;
Νοέμβριος 27, 2007 στο 9:06 μ.μ
Αγαπητή breath collector στα παιδκά παιχνίδια μας, είχαμε την ανοχή της γιαγιάς, στα ώριμα παιχνίδια μας ποιός θα μας ανεχτεί;
Νοιώθω άβολα που μου λέτε ότι ήμουν σκληρός, αλλά ήταν ένα παιχνίδι. Φτου ξελευθερία.
Νοέμβριος 28, 2007 στο 12:01 μ.μ
Τα χρυσόψαρα δεν μεγαλώνουν τόσο όσο μεγάλη είναι η γυάλα;;;
Όσο για youth aspirin, για την ώρα είμαι πολύ χαρούμενος που δεν υπάρχει…
Νοέμβριος 28, 2007 στο 12:39 μ.μ
Breath, το πως μπλέκουμε στον ιστό είναι κάτι που μαθαίνουμε αφού τον σπάσουμε.
Μετά έχει σημασία να μην επανάλαβουμε την πλοκή.
Καλημέρα
Νοέμβριος 28, 2007 στο 2:06 μ.μ
Η λέξη όνειρα για μένα εμπεριέχει όλα αυτά που μας αναγκάζουν
σε συνεχή κυνήγι…τι κυνηγάμε??
Καριέρα.. Χρήμα.. Στόχος.. σκοπός ..αύριο … όριο .. ευθύνη ..
Ουφ!! Thanks God Μεγάλωσα !!!
Κοίτα με έχω το control μου!!!
That’s really dream!
Δεν κοιτώ πια το μεμονωμένο στίγμα
αλλά τον ορίζοντα του δρόμου μου και περπατώ…
Την ανωριμότητα απλά την αφήσαμε στους νέους
Τους δώσαμε την σκυτάλη..
(Όσο για τον τύπο από πάνω …
μπράβο βρήκε την πόρτα του!!!)
Νοέμβριος 28, 2007 στο 2:08 μ.μ
Υπάρχουν ένα σωρό καννίβαλοι που προσπαθούν να μας πείσουν ότι χρειαζόμαστε ασπιρίνη νεότητος…
και εγώ αναπολώ τις εποχές που καθόμουνα με τις ώρες στα γόνατα, τώρα θαυμάζω για αυτήν την αντοχή τα πιτσιρίκια μου…
συμφωνώ ότι καμιά φορά αναπολώ τις αντοχές που είχα στα είκοσι, αλλά ποτέ μα ποτέ το μυαλό που κουβαλούσα τότε…
Νοέμβριος 29, 2007 στο 8:07 μ.μ
@dim
Στα ώριμα παιχνίδια μας δε μας ανέχεται κανείς. Σωστά μιλάς. Γι αυτό και η αναίτια θλίψη που κατακάθεται ενίοτε στα κεφάλια μας.
Μη νοιώθετε άβολα καθόλου, αλήθειες υπάρχουν τόσες πολλές και είναι όλες μα όλες σεβαστές εφ’όσον πηγάζουν από το βαθύτερο μέρος του στέρνου.
…και αγαπητός παρακαλώ!
@South Of The River
Υπό ιδανικές συνθήκες έχω ακούσει ότι γίνεται. Αν βέβαια δεν επαληθευτεί από κάποιο ανεξάρτητο όργανο (πχ Myth Busters) δεν πιστεύω τίποτα
Και όταν θα πάρω το πρώτο κιβώτιο από ασπιρίνες νεότητας δε θα σου στείλω καμιά.
@Vassia
Αφού το σπάσουμε…yeah!
Η σοφία έρχεται πάντοτε εκ των υστέρων. Την ώρα της πτώσης, ή με την πρόσκρουση. Γι αυτό είναι τόσο δύσκολη η συλλογή της.
@Wind
Μας αναγκάζουν να τα κυνηγάμε, αλλά..
τα αγνά μας όνειρα μπλέκονται με τα υλικά και χάνουμε την αίσθηση του αποπροσανατολισμού.
Μα αυτό είναι θέμα για άλλο ένα τεράστιο, παρανοϊκό και αφόρητα θλιμμένο post. Τι λες;
@Stardustia
Καννιβαλισμός είναι και η εμμονή στο επιφανειακό και το παροδικό, και χειροτερεύει με την προσπάθεια για την επέκταση του στο άπειρο.
Sorry γίνομαι σχετικά ακατανόητος, μα δεν έχω τη δυνατότητα πάντα να χρησιμοποιώ λογικά επιχειρήματα!
Από τη στιγμή που ο μόνος χρόνος έγινε το παρόν, όλα αυτά είναι επόμενο να υπάρχουν.
Ευτυχώς που η νιότη δεν περνάει δια βρώσης από θύμα σε θύτη.
Όσο για τον θαυμασμό για το κάθισμα στα γόνατα μου προέκυψε όπως αναφέρεις από τον μικρό μου. Αξιοθαύμαστο είναι. Με τα παιδιά νιώθεις γέρος. Όχι πιο πριν.
Νοέμβριος 29, 2007 στο 11:56 μ.μ
Kι όμως δε σε βρήκα ακατανόητο…
εγώ πάλι με τα δικά μου, άλλοτε νιώθω σα να με βαραίνουν χρόνια πολλά κι άλλοτε σα να με τραβούν στο μαγικό τους κόσμο…
Νοέμβριος 30, 2007 στο 1:02 μ.μ
Ναι Εγώ θα το ήθελα αυτό το Θέμα!
Και όπως το λες “post τεράστιο και παρανοϊκό»
Αλλά όχι θλιμμένο παρά αναλυτικό!!
(από μόνη της η ανάλυση το κουβαλάει αυτό)
Thanks a lot!!