the observer

Τι σε κάνει να μεθάς; Να ορθώνεσαι γεμάτη πάθος και θυμό, χάνοντας κάθε μέτρο κι έλεγχο απέναντι μου; Ναι, μιλώ εγώ, που σφάλισα το στόμα μου με το που γεννήθηκα κι από τότε κουβαλώ το καθήκον του παρατηρητή των εντάσεων των άλλων.
Μα δεν είναι ισότιμος τούτος ο διάλογος. Δεν είναι κάν διάλογος. Είναι η αναφορά των ιδιαιτεροτήτων σου σε μορφή μονολόγου. Σε κουράζω το ξέρω. Ίσως και να θέλεις να αποφύγεις αυτό το άνευ λόγου ξεγύμνωμα. Ναι, δε θα ήθελα να το έκανε κάνεις αυτό σε μένα, έχεις δίκιο, θα ένοιωθα τουλάχιστον αμήχανα ή εκείνη την παράξενη αναγούλα που νιώθεις αφού έχεις φάει παραπάνω σοκολάτα απ’ ότι αντέχεις.
Μα αν το καλοσκευτώ, ίσως και να μου άρεσε κάπου στο βάθος που κάποιος με παρατηρεί και αναρωτιέται. Η παρατήρηση κρύβει μια βαθιά στοργή από το μέρος του παρατηρητή για το αντικείμενο της παρατήρησης του. Ακόμα κι αν αδιαφορεί γι αυτό αρχικά, ακόμα κι αν το κάνει γιατί κάποιος τον προσέλαβε, αυτή η παράξενη στοργή, θα γεννηθεί και θα πολλαπλασιαστεί από τις αλλεπάλληλες θωπείες του βλέμματος επί του υποκειμένου. Εξ άλλου όλη η λατρεία του κόσμου, όλη η ζεστασιά της καρδιάς κρύβεται πάντα στις μικρές λεπτομέρειες. Δεν υπάρχει ασχήμια εκεί. Δεν υπάρχει κρίση. Υπάρχεις μόνο εσύ. Το αντικείμενο της παρατήρησης μου.

Και θα ξαναρωτήσω τώρα ελπίζοντας πως το λογύδριο μου σε χαλάρωσε:
Τι σε κάνει να μεθάς; Να ορθώνεσαι γεμάτη πάθος και θυμό, χάνοντας κάθε μέτρο κι έλεγχο απέναντι μου;

life.image by hakan.photography