art too bad to be ignored
Υπάρχει κακή τέχνη; Μπορεί να οριστεί ως τέχνη; Έχει να κάνει με τα όρια της αισθητικής του μέσου ανθρώπου; Έχει να κάνει με την ανεπαρκή τεχνική των wannabe καλλιτεχνών;
Όποια κι αν είναι η απάντηση, το μουσείο της κακής τέχνης (Museum Of Bad Art) δημιουργήθηκε το 1993 με την αποστολή της συλλογής, συντήρησης και απόλαυσης της “κακής” τέχνης σε όλες της τις μορφές και το μεγαλείο. Και πραγματικά το πήραν στα σοβαρά.
Έτσι μπορεί ο καθένας να αγοράσει ένα απαράδεκτο γλυπτό ή έναν μετριότατο πίνακα και να κάνει κάποιους “καλλιτέχνες” που κρίθηκαν κακώς να χαμογελάσουν.
Και ποιός δε μισεί τους κριτικούς τέχνης…
Ναι, βρίσκεται στην Αμερική και αριθμεί πάνω από 10.000 μέλη.
go M.O.B.A.!
Also on:
http://mairoulamc.spaces.live.com
14/11/2007 στο 19:39
@angelab23
Συμφωνώ.
Η τέχνη είναι η προσωπική έκφραση και ο Θεός του καθενός. Αν δεν ήταν εμπορεύσιμη δεν θα υπήρχαν κριτικοί.
Όσο για τη μουσική… άστο αυτό καλύτερα γιατί δε μας παίρνει. Με οδηγεί στο ρατσισμό!
@desposini
ΜoΜΑ ε; Προφανώς θα είναι πιο σίγουρο, αλλά να το έβλεπα κιόλας!
@Αννίτα
Ωραίο ποστάκι ε; Μα αν δεν παθιαστείς με ένα τέτοιο θέμα, με τι θα το κάνεις;
Τι να σχολιάσω; Ξέρεις καλύτερα από μένα το θέμα και δε θα μπορούσα παρά να συμφωνήσω απόλυτα.
Οτιδήποτε είναι εμπορεύσιμο αλλάζει αυτομάτως σφαίρα. Το κακό είναι ότι στη συγκεκριμένη σφαίρα βρίσκεται και η εξουσία που κινεί τα νήματα της τέχνης όπως και της ιστορίας.
Δεν έχουμε ελπίδα…
14/11/2007 στο 02:59
Χμμ.. (ξανά!) Τέχνη και αισθητική.
Πολύ ενδιαφέροντα αλλά και υπερτεράστια ζητήματα.
Είδαμε πως για αιώνες, την αισθητική ενός έργου υπογράμμιζε ξεκάθαρα ένα όμορφο και θελκτικό θέμα. Βέβαια, απ’ τον 20ο αιώνα και μετά (επίσημα πια), τα πράγματα αλλάζουν. Η τέχνη μπορεί άνετα να είναι απλά διακοσμητική, να κριτικάρει, να σχολιάζει, ν’ αποτυπώνει και να θίγει την εκάστοτε κοινωνία και την εποχή της, ν’ αυτοαναιρείται (!), ακόμα και να διεγείρει συναισθήματα όπως η αηδία -γιατί οι καιροί που ζούμε είναι τέτοιοι-, ή και να είναι απλά προϊόν έκφρασης και δημιουργίας ενός καλλιτέχνη..
Κι εδώ θα σταθώ. Όπως τονίζεται και στο ‘Χρονικό της τέχνης’ του Gombrich (πολύ καλό βιβλίο) ”στην πραγματικότητα η Τέχνη -με κεφαλαίο Τ- δεν υπάρχει. Υπάρχουν μόνο οι καλλιτέχνες.”
Με στεναχωρεί και μ’ εξοργίζει που τα έργα τέχνης σήμερα έχουν καταντήσει από κριτικούς, ιστορικούς, γκαλερίστες αλλά και λοιπούς συχνά ημιμαθείς και σνομπ πλούσιους τυπάκους,
‘μετοχές’ και αντικείμενα επένδυσης κεφαλαίου.
Είναι δυνατόν να πωλείται ένα τόσο δα τελαράκι 35χρονου καλλιτέχνη στο Αμέρικα, 100 και βάλε εκατομμύρια δολάρια;;;
Κι αν σε 10 χρόνια εμφανιστεί κάποιος ‘μη-τυχαίος’ και πει ότι αυτό είναι ‘κακή’ τέχνη;
Και τί ρόλο παίζουμε εμείς οι αποδέκτες της τέχνης, στις ετικέτες ‘καλή’-'κακή’; Μπορείς ν’ αγνοήσεις την εικαστική αξία ενός έργου, απλά και μόνο επειδή δεν ανταποκρίνεται στα δικά σου κριτήρια αισθητικής; Ή μήπως ισχύει το γνωστό η Τέχνη για την Τέχνη;
Όταν -συχνά- κουβεντιάζω για όλα αυτά, έχω πάντα στο μυαλό μου το έργο του Magritte με την πίπα..”αυτό δεν είναι μία πίπα”..
Για μένα, έργο τέχνης είναι ό,τι έχει (όπως λέει κι ο αγαπημένος Λόρκα) ‘ντουέντε’!
ΣΟΡΡΥ για τα πολλά μου. Είναι που παθιάζομαι φορές φορές.
13/11/2007 στο 21:39
προτιμώ MoMA..
σίγουρα πράγματα
13/11/2007 στο 05:29
ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ Η ΤΕΧΝΗ ΔΕΝ ΦΤΙΑΧΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΑΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ,ΦΤΙΑΧΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΗΝ ΑΚΟΥΣΟΥΝ,ΚΑΠΟΙΟΙ ΙΣΩΣ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΚΟΥΝ ΚΑΛΑ Η ΔΕΝ ΑΚΟΥΝ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΝΤΕΣΙΜΠΕΛ,ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΚΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΥΝ.ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ Η ΨΕΥΤΟΤΕΧΝΗ – ΠΡΟΙΟΝ ΓΙΑ ΠΟΥΛΗΜΑ.ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΜΕ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ .ΙΣΩΣ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΛΑΘΟΣ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΩ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΗΝ ”ΚΑΛΗ ΜΟΥΣΙΚΗ” ΚΑΙ ΤΗΝ ”ΚΑΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ”ΠΙΣΤΕΥΩ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΠΗΓΑΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΚΑΙ Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΡΟΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ.ΚΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΕΥΚΟΛΑ ΙΣΩΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΩΣ ΚΑΚΟ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΨΕΥΤΙΚΟ.