self control
Αναλύω τις αντιδράσεις σου γιατί δεν μπορώ πια να αναλύσω τις δικές μου. Αλήθεια τώρα, όσο κι αν προσπαθώ αποστασιοποιημένα να κοιτάξω στον καθρέφτη ‘κείνος πάντα θα σ’ έχει πάνω του σαν πινελιές από γκουάς. Τη στάση σου, τις άκρες των ματιών σου, τούφες μαλλιά που τυλίγονται στα δάχτυλα και λυώνουν. Σε ανασαίνω, σε μισώ και σε λατρεύω έτσι όπως πάνω στην πλάτη σου φαντάζομαι σα βδέλλα να κολλάω τις νύχτες.
Πες μου εσύ που λιάζεσαι σα γάτα στα σεντόνια.
Που να χωρέσω πλέον για να ζήσω;
beautifulArt.Joshua Petker
05/11/2007 στο 19:57
@Desposini Savio
Παντού και με καλή παρέα;
Κι όμως…Οι συνθήκες συνήθως επηρεάζουν τα συναισθήματα.
@Exquisite Sally ( Montage)
Αυτό γίνεται τελικά. Τι σημασία έχει που χωράς και που όχι; Σημασία έχουν κάτι τέτοια άλυτα προβλήματα όπως η αγάπη vs κυριαρχία.
επικυρώνω!
@Καπετάνισσα
Δυο χείλη βυσσινιά είναι ο παράδεισος σε μια ευρύχωρη.
Στην αντίθετη περίπτωση είναι απλώς μια όμορφα νοσταλγική εικόνα που προκαλεί αυτοκτονικές τάσεις.
Η ζωή τελικά είναι όπως την κάνεις και όπως γίνεται.
Ευρύχωρα ε; Ωραίο αυτό,…
03/11/2007 στο 17:19
Δυό χείλη βυσσινιά είν’ αρκετά. Για να χωρέσεις λέω. Να χωθείς εκεί μέσα, να σε πιεί, να σε καταβροχθίσει, να σε εσωτερικεύσει.
Αυτό κάνουν οι εραστές που κουτρουβαλούν και τεντώνονται αγρυπνώντας στα σεντόνια.
Κι έτσι ζουν.
“Καννιβαλικά”.
Ζωή, without any control.
Μας πρέπει.
Ευρύχωρη.
03/11/2007 στο 14:47
Μην ψάχνεις που να χωρέσεις. Ζήσε παντού, κι ας μη χωράς. Και πως να πνίξεις αυτούς που αγαπάς; Η αγάπη δεν έχει δάχτυλα να σε κρατήσουν από το λαιμό. Η κυριαρχία έχει.
01/11/2007 στο 23:59
παντού.
αν θες.
01/11/2007 στο 21:37
@sadmanivo
Ερωτήσεις, ερωτήσεις…
Τι σημασία να ‘χουν άραγε; Τι κι αν μαθαίναμε; Θα ξυπνάγαμε ευτυχισμένοι;
@χνουδι
@south of the river
Ακριβώς αυτό.
Μα το control χρειάζεται. Αλλιώς μπορεί να πνίγαμε κείνους που αγαπάμε.
Όχι;
31/10/2007 στο 17:20
Self control? Αδύνατον, δεν βλέπω με ποιόν τρόπο θα μπορούσε να γίνει!
Πώς, αφού το μόνο που λαχταράω είναι να πνιγώ σε μια σταγόνα από το σάλιο που θα χαλάσει για να μου πει μια μόνο όμορφη κουβέντα; Πώς;
31/10/2007 στο 09:40
Δεν κρύβεται το ταλέντο. Είναι εκεί και φωνάζει μέχρι να το λυτρώσεις γραφοντάς το.
Καλημερούδια.
30/10/2007 στο 07:02
Ζωή.. Αυτό που η σύμβαση ονομάζει ζωή, ο έρωτας απαξιεί ως θάνατο.
Θέλεις να ζήσεις, ή μήπως τον θάνατο ζητάς;
Κι αν ζωή είναι το να ιπεύεις τον άνεμο, να στροβιλίζεσαι στο χάος, να κάνεις ελεύθερη πτώση από την στρατόσφαιρα..
μήπως πρέπει να σε ζηλεύουν;
Μήπως πρέπει να ευγνωμονείς;
Τι είναι ζωή τελικά;