kill

Μπορείς να σκοτώσεις έναν άνθρωπο πυροβολώντας τον,
πετώντας τον από ψηλά με το κεφάλι προς τα κάτω,
βυθίζοντας τον στο νερό με μια άγκυρα στα πόδια,
τεμαχίζοντας τον σιγά-σιγά με ηλεκτρικό πριόνι,
ή πιο απλά
τσαλαπατώντας την αξιοπρέπεια του.
που είναι η αξιοπρέπεια σου; που είναι η αξιοπρέπεια σου; που είναι η αξιοπρέπεια σου; που είναι η αξιοπρέπεια σου; που είναι η αξιοπρέπεια σου; που είναι η αξιοπρέπεια σου; που είναι η αξιοπρέπεια σου; που είναι η αξιοπρέπεια σου; που είναι η αξιοπρέπεια σου; που είναι η αξιοπρέπεια σου; Βάλε το χέρι στην τσέπη σου και χάιδεψε την.
-Είναι εδώ.
-Είσαι ζωντανός.
art.dockera
Οκτώβριος 26, 2007 στο 10:39 μ.μ
Kill.. kill.. kill..
Ανοξείδωτη προστακτική, χαραγμένη στα γονίδιά μας με μαχαίρι.
Μετά το παρασύνθημα, μπαίνει σε εφαρμογή με κάθε μέσο..
Αξιοπρέπεια η αλεξίσφαιρη.
Τσαλακώνει ελαφρά, μα γενικότερα αντέχει στις κακουχίες.
Αξεσουάρ που δε συνοδεύει πάντα το αρχικό πακέτο.
Στις οδηγίες χρήσεις -τρίτη παράγραφος κάτω χαμηλά, στα ψιλά γράμματα- αναφέρεται το πώς ένας Άνθρωπος μάχεται ΓΙΑ αυτή, αλλά και ΜΕ αυτή..
υγ1: Άγκυρα;;; Ηλεκτρικό πριόνι;;;
Τζήζας!
υγ2: Τσαλαπατώ.. Άουτς! Δυνατό..
υγ3: (+1)Μπορείς να σκοτώσεις
έναν άνθρωπο..
λησμονώντας τον.
Οκτώβριος 27, 2007 στο 7:22 π.μ.
Οπωσδήποτε, ανάμεσα στους δεκάδες (
τρόπους για να φονεύσεις, οι λιγοστοί που το ζητούμενο επιτυγχάνεται χωρίς να αγγιχθεί η σάρκα είναι πιο … αριστοτεχνικοί. Αν και, θέλω να πιστεύω, στις περισσότερες περιπτώσεις είναι εξ αμελείας, χωρίς αυτή την πρόθεση. Μα το γεγονός είναι γεγονός. Η αξιοπρέπεια ή καλύτερα η απώλειά της, υποβαθμίζει σ’ ένα επίπεδο πιο κάτω από τα ζώα… Το σαρκίο επιζεί, μα μέσα τι μένει;
Οκτώβριος 27, 2007 στο 10:24 π.μ.
@αννίτα
Είναι άραγε αλεξίσφαιρη; Εμείς που συνηθίσαμε την παρουσία της νοιώθουμε πόνο ευκολότερα εκεί.
και βέβαια… λησμονώντας.
Αυτός είναι κι ο τρόπος που σκοτώνονται οι μάγισσες και οι θεοί.
@sadmanivo
Στους εξ αμελείας φόνους, τα πράγματα είναι προσωρινά. Μερικές ημέρες σε καταστολή και οι σφαίρες θα έχουν περάσει ξυστά.
Ο αριστοτεχνικός όμως, και προμελετημένος φόνος δε γυρίζει πίσω. Κάποιος το ήθελε και το προσχεδιάσε. Έχουμε εχθρούς;
Κι όπως λες ακόμα κι αν επιζήσει το σαρκίο, είναι άνευ περιεχομένου. Ο μη εγώ, μη άνθρωπος. Ζωή προς αναζήτηση τροφής και στέγης.
Καλημέρα.
Οκτώβριος 27, 2007 στο 9:43 μ.μ
έχω μια καρδερίνα στη τσέπη μου.
τη προσέχω..
Οκτώβριος 29, 2007 στο 6:21 μ.μ
Μια καρδερίνα για τον καθένα μας..
Το ξέρεις. Πρέπει να το ξέρεις…
Νοέμβριος 5, 2007 στο 6:18 μ.μ
Τα καημένα τα παπάκια…
Όσο για την αξιοπρέπεια μας, έχουν εκπαιδευτεί να την τσακίζουν…και το κάνουν ΚΑΛΑ!
Νοέμβριος 7, 2007 στο 7:27 μ.μ
@MavriDalia
Το κάνουν καλά μα η δύναμη του μαχητή είναι να την κάνει ακόμα καλύτερα.
ε;
-V-