un-fuckin’-titled
Λευκή ανάσα, μοσχοκάρυδο, στέκομαι μόνος και θυμάμαι. Προσπαθώ να σκεφτώ οτιδήποτε άλλο για να μην πέσω πάλι στα δίχτυα της μιζέριας που λάγνα διαπερνά το δέρμα μου πίσω από το σβέρκο με τα νύχια της. Είμαι επίσημα θλιμμένος.
Σταματώ για να ανασάνω.
Άναψα το φως πετώντας ένα πορτοκάλι πάνω στο διακόπτη της κουζίνας, μα οι αναμνήσεις που σε αφορούν δε φωτίζονται.
Πάει καιρός και μοιάζουν να ξεφτίζουν απ’ τη μνήμη. Προσπαθώ να επαναφέρω τα χρώματα, τις μυρωδιές, έρχεται μόνο πόνος στα μηνίγγια.
Μασάω μια ασπιρίνη.
Μα δυστυχώς αυτά τα πράγματα δεν είναι παραισθησιογόνα.
Θέλω έναν βαρετό άνεμο στα μάτια μου ζεστό κι ένα κρεβάτι αθώο για να κοιμηθώ.
Θα ονειρευτώ την ευφυή συνωμοσία μου, διαγράφοντας για λίγο την εικόνα του παραμελημένου παιδιού που κλαίει πάνω από τα χαλασμένα του παιχνίδια.
no end-no meaning
Art by webbyen.dk
Οκτώβριος 19, 2007 στο 10:39 μ.μ
Αφήνω μια χούφτα λέξεις δανεικές..
‘Βίγλα αψηλή στα φρένα μας η μνήμη’
(Ν. Καζαντζάκης)
..και κρατάω την εικόνα με το πορτοκάλι και το διακόπτη της κουζίνας. Ιδιαίτερη.
Κάπως γλυκόξινη..
Καλό βράδυ και να ‘σαι καλά.
Οκτώβριος 20, 2007 στο 11:35 π.μ.
με άγγιξε απίστευτα η γραφή σου..
Οκτώβριος 20, 2007 στο 3:39 μ.μ
Λίβας είσαι.
Σαρώνεις αισθήσεις και πεθυμιές.
Δίχτυ στο βλέμμα μου, κόμπος στα δάχτυλά μου. Ο λόγος σου. Να κρατηθώ, να βλέπω, να κοιτάζω ξανά, να ζω.
Τόσο ορμητικό κείμενο που φουρτουνιάζει και μερεύει δαίμονες εντός μου.
Σταματώ για να ανασάνω.
Οκτώβριος 20, 2007 στο 11:56 μ.μ
@αννίτα
Όλες οι λέξεις μας πια είναι δανεικές. Αυτό δεν υποβιβάζει το βάρος τους!
(τις γλυκόξινες λέξεις τις αγαπώ)
@desposini
τιμή μου!
και σε καλωσορίζω…
@καπετανισσα
Ορμητική είναι η ζωή, κι ο έρωτας κι όλα αυτά που κρατούμε εντός μας. Κι ας τα χαϊδεύουμε παρηγορητικά τις νύχτες να ησυχάσουν για να μην ξυπνήσουν τη γειτονία…
Αν σου μερεύει(ωραία λέξη) δαίμονες ξεπερνάει όλες μου τις προσδοκίες!
Οκτώβριος 21, 2007 στο 4:51 π.μ.
no end - no meaning
Σ’ αυτό θα συμφωνήσω, γι’ αυτή τη φορά. Τα θηρία μπορεί να τα φιμώσεις, μα η απομόνωση τα εξαγριώνει. Γιατί δεν τα βγάζεις μια βόλτα που και που με το λουράκι τους ωραία στο λαιμό; Κι ένα χαδάκι επίσης, δε βλάπτει.
Τέλος, ο καιρός περνάει και οι συνθήκες αλλάζουν. Οι κορυφές γίνονται κοιλάδες και οι κοιλάδες ακτογραμμές. Νέα σημεία ισορροπίας χρειάζονται. Σόρρυ για το σιβυλλισμό..
Οκτώβριος 22, 2007 στο 5:17 μ.μ
@sadmanivo
Δεν υπάρχουν θηρία φίλε μου πουθενά πια. Θα ήταν όλα πιο εύκολα έτσι.
Στην περίπλοκη αυτή διεργασία της βύθισης στον εαυτό δε μετρούν τα όπλα. Ούτε το παρόν και το μέλλον.
Μια μπάλα είναι από τρίχες. Όπως αυτές που φτύνουν οι γάτες.
Αν ζεις, σημαίνει ότι ισορροπείς…
Νοέμβριος 16, 2007 στο 9:11 μ.μ
Breath COLLECTOR
σου δανείζω και τη δική μου ανάσα.
Μαγεύτηκα.