blog action day: πρόοδος
Πρόοδος:
Να γίνεσαι καλύτερος. Να πηγαίνεις μπροστά, να εξελίσσεσαι σε κάτι καλύτερο. Να δημιουργείς και να προσπαθείς. Να αγωνίζεσαι για το κοινό καλό.
Να βοηθήσεις το αύριο της ανθρωπότητας. Κάνοντας τη ζωή πιο εύκολη. Κάνοντας τον εαυτό σου χρήσιμο.
Ο αυθαίρετος και απαρχαιωμένος αυτό ορισμός της προόδου τείνει να γίνει γλωσσικό απολίθωμα πια. Η λέξη πρόοδος και τα παράγωγα της ανακαλύφθηκε ότι συναρπάζουν τον κοινό νου και το συλλογικό ασυνείδητο. Οπότε η πρόοδος έγινε μια κολυμβήθρα προς βύθιση και εξάγνιση πονηρών σκοπών. Αγιάζει τα μέσα. Ονομάζει την απληστία και την αδιαφορία.
Πρόοδος σήμερα σημαίνει η κατασπατάληση όλων των φυσικών πόρων σαν να μην υπάρχει αύριο. Σημαίνει ενδιαφέρον για το άτομο και κατ’ επέκταση για την εταιρεία. Ενδιαφέρον για το κέρδος. Τον έλεγχο του κόσμου.
Πρόοδος σήμερα είναι η διαδρομή προς την κορυφή της εξουσίας.Και μόνο αυτό. Μια διαδρομή που ελίσσεται πάνω σε βουνά από κουφάρια δέντρων, πλασμάτων υπό εξαφάνιση, καμμένη γη, δηλητηριασμένα νερά. Και στον πάτο των πραγμάτων, ένας πλανήτης που λήγει. Ακυρώνεται από τους ίδιους που έφερε στη ζωή.
Αυτοκαταστροφή του ανθρώπινου είδους.
Κι εμείς; Τι κάνουμε εμείς;
Απολαμβάνουμε την άνεση της προόδου σιωπώντας και κουνάμε αποδοκιμαστικά το κεφάλι μας. Νομίζουμε ότι οι μόνοι υπεύθυνοι είναι τα μεγάλα άπληστα στόματα που ζουν μακριά μας. Μα σε κάθε μεγάλο έγκλημα υπάρχουν όρκοι σιωπής.
Δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών μα είμαστε πιόνια.
Υπάρχει για όλους πια μια προκαθορισμένη γραμμή ζωής. Καταναλώνεις με συγκεκριμένο τρόπο, συγκεκριμένα προϊόντα, που τα αποβάλλεις πάλι όπως σου πουν. Πλαστικές συσκευασίες, ηλεκτρικές συσκευές, κιλοβατώρες ρεύματος, τόνους πετρελαίου, ατελείωτα λίτρα πόσιμου νερού. Έτσι είναι η άνεση.
Άνεση.
Και ποιος νοιάζεται για τα υπόλοιπα;
Πως θα σώσουμε λαούς που δεν τους έχουμε δει ποτέ; Πως θα ανακυκλώσουμε όταν η οικολογία θεωρείται ακόμα γραφική από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού; Πως θα ενημερωθούμε όταν το μόνο που υπάρχει είναι μια λοβοτομημένη τηλεόραση απλών εμπόρων; Πως θα νoιαστούμε για τον κόσμο όταν ακόμα προσπαθούμε να επιβιώσουμε από τις ψυχικές πιέσεις του marketing και της άδικης εργασίας; Πότε θα σταματήσουμε τις εκθέσεις ιδεών για το περιβάλλον;
Κάνουμε ότι μας λένε. Όπως μας λένε. Κι αν δεν κάνει κάτι ο απλός άνθρωπος γι αυτό, δε θα το κάνει κανείς. Ούτε καμπάνιες όπως αυτή…
Blog Action Day: 14.000 blogs, 12.000.000 readers.
see also: pestaola.gr, ελεύθερος δικτυογράφος, we are not alone, paraxenies
κι έναν σωστό αντίλογο στο: andriotakis.wordpress.com
art.sifiko
22/10/2007 στο 17:20
Ευχαριστώ.
Δεν μετάνιωσα γιατί το έγραψα, μα για το κίνητρο.
Δεν ξέρω… έτσι κι αλλιώς έγινε!
21/10/2007 στο 04:57
Ετεροχρονισμένα, γράφω μόνο για να πω ότι θα χαιρόμουν αν τελικά δεν έχεις μετανιώσει γι’ αυτό το υπέροχο post. Καλυνύχτες…
16/10/2007 στο 16:33
Συμφωνώ απόλυτα στα περί υποχρέωσης. Αν δεν έχουμε εμείς αυτήν την υποχρέωση πάνω στο χάος που λίγο-λίγο δημιουργήσαμε τότε ποιος την έχει;
Συλλογικά ανήκουμε ακόμα στο γένος τον ανθρώπων οπότε μόνο τα χέρια μας έμειναν για να λύσουν κάτι τέτοιο.
Τώρα για τις επαναστάσεις του πληκτρολογίου, πραγματικά δεν ξέρω… Από τη μία είναι πολύ μαλακές για να λέγονται επαναστάσεις, μα από την άλλη, αν είναι να αγνοηθείς, μπορείς να αγνοηθείς και μετά από ώρες καθιστικής διαμαρτυρίας.
Καινούρια γενιά, καινούριες συνήθειες (ελπίζοντας και για κάποιες καλύτερες).
Ευχαριστώ για το σχόλιο σου. Ίσως και να μετάνιωσα γι αυτό το post. Μακάρι να ξερα…
16/10/2007 στο 03:24
Ε, λοιπόν, σήμερα διάβασα πολλά κείμενα σε διάφορα ιστολόγια, πολλές και διάφορες απόψεις.. και προβληματίστηκα.
Μερικά, γεμάτα ευαισθησία κι μια ελπίδα ότι κάτι μπορεί ν’ αλλάξει. Άλλα, πιο αυστηρά και ωμά, που φωτογραφίζουν μια θλιβερή πραγματικότητα και σα βότσαλα που πέφτουν με ορμή, προσδοκούν να ταράξουν τα λιμνάζοντα νερά κοιμισμένων εγκεφάλων.
Απ’ την άλλη, έπεσα επάνω και σε απόψεις που θέλουν τον κόσμο και το περιβάλλον να μη σώζονται μόνο με μπανεράκια, ούτε με μαζικές κινητοποιήσεις της μίας μέρας, επειδή κάποιος νους είχε μια ξαφνική επιφοίτηση, ή επειδή εξυπηρετούνται διαφημηστικοί σκοποί, ή κάποια μυστική, παγκόσμια συνομωσία κινεί αόρατα νήματα.
Ναι, σωστό κι αυτό. Μάλιστα υπήρξαν και αντίλογοι πολύ ενδιαφέροντες.
Όμως είναι κι ένας κυνισμός, που το αφελές και ρομαντικό στομάχι μου δεν κατορθώνει σχεδόν ποτέ να χωνέψει, όσα αντιόξινα και να καταπιώ.
Η συμμετοχή σε τέτοιες συλλογικές πρωτοβουλίες και δράσεις, ή η αποχή απ’ αυτές, είναι δικαίωμα του καθενός, μα η προσπάθεια να γίνει καλύτερος κάποιος, αλλά και ο κόσμος του (-μας), είναι μάλλον υποχρέωση. Έστω και στο παρά πέντε.. έστω κι αν είμαστε μια χούφτα κουρδισμένα ρομποτάκια, που έχουν ξεχάσει να ονειρεύονται και να ελπίζουν, και ψαχουλεύουν στα τυφλά να ξεθάψουν συνειδήσεις.
Φυσικά και τα λόγια δεν είναι ποτέ αρκετά. ΝΑΙ στη δράση..
Όμως, αλίμονο αν ο άνθρωπος χάσει τη λαλιά του ή τη διάθεση να ενώνει τα χέρια με τους άλλους.
Πολύ καλό κείμενο Breath Collector,
με εύστοχες ερωτήσεις.
Αφήνω ευχή να πράξουμε επιτέλους.. και μιαν ανάσα.