entrapped

Παγιδευμένος σ’ έναν ιστό από πλαστικό. Δε νοιώθω τίποτα. Μόνο μια έξη. Δυο καλώδια τροφοδοσίας στην πλάτη. Ένα στην καρδιά καρφωμένο με συμπληρωματικό μετασχηματιστή. Δυο ψύκτρες. Μια σε κάθε αυτί. Υπερθερμαίνεται το τερατώδες τροφοδοτικό που βίδωσα στον αυχένα μου πάνω σε μια βάση υποστήριξης από αλουμίνιο. Κάτω απ’ το κάθισμα δυο κεντρικές μονάδες, φιλοξενούν μια συστοιχία σκληρών δίσκων RAID συνολικού μεγέθους τεσσάρων terrabytes. Ό,τι χρειάζομαι είναι εκεί μέσα. Όχι η ψυχή μου όμως.

Η ψυχή μου είναι ο κεντρικός διακόπτης λειτουργίας. Δεν τον έχω κλείσει ποτέ. Το σύστημα σταθεροποιήθηκε τα τελευταία δώδεκα χρόνια χωρίς ούτε ένα crash. Ένα UPS διπλής μετατροπής φροντίζει τα σκαμπανεβάσματα της ηλεκτρικής τάσης και τις απροειδοποίητες διακοπές ρεύματος.

Ότι βλέπω είναι online. Ξέρω τι γίνεται παντού. Πως γίνεται. Δέσμιος αδιασταύρωτων πληροφοριών, το κριτικό μου πνεύμα έχει ατροφήσει. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω την κακή δημοσιότητα από έναν αστικό μύθο ή το ιστορικό αξίωμα από τη δημοσιογραφική εικασία χωρίς software. Οι εφιάλτες μου είναι υγρά ψηφία τεραστίων διαστάσεων που ποθούν να ζευγαρώσουν μπροστά μου ενώ ψάχνω το κατάλληλο πρόγραμμα στο τερματικό για να τα αθροίσω. Μα δεν υπάρχει πουθενά.

Νομίζω ότι δεν υπάρχω. Νομίζω ότι κάποτε έκανα κάποια κακή επιλογή.
Κάποιες στιγμές επιθυμώ να κλείσω τον διακόπτη. Κάτι με εμποδίζει.

Ίσως η αγάπη μου για σένα δεν είναι αρκετά δυνατή. Ίσως η λέξη ανιδιοτέλεια να μην υπάρχει στα εγκατεστημένα μου λεξικά.

Ζω σ’ ένα γρίφο που ποτέ δε θα λύσω ούτε πρόκειται να παρατήσω.

Είμαι δέσμιος του κάτι. Για κανένα λόγο.

art.coolscene