eat
Μπορείς να ΦΑΣ όσο πιο ΠΟΛΥ μπορείς, Τα πάντα απλόχερα προσφέρουμε εδώ. Ξέσκισε τα ψητά μας, βούτα και θρυμμάτισε στα δόντια σου την περίτεχνη κρούστα των ψυχών των υπηκόων σου. Χωρίς βιασύνη.
Πάρε μια ανάσα. Ρούφα και λίγο κόκκινο κρασί.
Εμείς θα περιμένουμε τη νύχτα. Νηστικοί.
Εκλιπαρώντας το έλεος σου.
Κι όταν πρηστείς και κάτσεις πίσω στην καρέκλα να ρευτείς, παινεύοντας ευγενικά τους μαγείρους μας μεγαλειότατε, κάτι μπορεί να σβήσει το λιπαρό χαμόγελο απ’ τα χείλη σου. Μια ιδέα ίσως, μια υπενθύμιση, η εικόνα ενός τυχαίου κοριτσιού με ένα κόκκινο μπαλόνι και κάποιο άκαιρο χαμόγελο που αγάπησες. Αιώνες πριν. Πριν γίνεις τέρας.
Μην είναι αυτό το τελευταίο γεύμα;

Κι αν είναι μεγαλειότατε. Ιδρώνεις;
Δεν το νομίζω… τούτος ο σεβασμός μας πηγάζει από έναν φόβο.
Πάντα χρωστάμε τις ζωές μας στο χρυσάφι.
the girl with the red balloon by garrit
Σεπτέμβριος 25, 2007 στο 1:12 π.μ.
καιρο ειχα να σε διαβασω! παντα ωραια και λιγο περιεργα γραφεις!
πρεπει να σε μελετησουμε, εξωγηινε, περισσοτερο!
balabala koutrouvala!
Σεπτέμβριος 26, 2007 στο 9:51 μ.μ
εξωγήινος;
το παίρνω ως κομπλιμέντο!
thx