Ξεσσαλονίκη
Οι προεκλογικές καταστάσεις μου άρεσαν μόνο σαν παιδί. Τότε (μέσα στα 80s) υπήρχε απίστευτη φιέστα. Προεκλογικές συγκεντρώσεις, πλαστικές σημαίες, δωρεάν διαφημιστικά δωράκια από τα τοπικά γραφεία όλων των κομμάτων, πώρωση, πόλωση και χαζωπή αθωώτητα με χρώματα ομάδων. Ποιά πολιτική συνείδηση; Ο κόσμος ζούσε σε μια τεράστια κερκίδα χωρίς αναφορές στην πολύπαθη ελληνική ιστορία. Εκείνοι που ήξεραν την ιστορία έβαζαν υποψηφιότητα.
Πλέον τα πράγματα είναι χάλια. Απ’ την αρχή υποψιαζόμουν ότι η συγκεκριμένη προεκλογική περίοδος θα ήταν κάπως πιο παράξενη και γρήγορη μα αυτό που δεν άντεξα τελικά ήταν το γεγονός ότι οι πάντες ανέβηκαν εδώ πάνω, στην επαρχιωτούπολη μας για να δώσουν την τελική μάχη στα μαρμαρένια αλώνια της ΔΕΘ.
Τι μάχη; Πραγματικό ξεσάλωμα ήταν αυτό. Κι εκεί που έλεγα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να κατέβω στο κέντρο αυτές τις μέρες, έλα που χρειάστηκε να το κάνω. Ταυτόχρονα με τον ανοικοδομητικό οργασμό που επικρατεί στην πόλη αυτές τις ημέρες, όπου σκάβονται τα πάντα, ήρθα αντιμέτωπος με το πρόβλημα που κάνει τους άντρες πιο μπρουτάλ και τις γυναίκες υστερικές. Parking.
Οι δρόμοι στρωμένοι λαμαρίνα. Τα λεωφορεία στη σειρά το ένα πίσω απ’το άλλο και η αναπνοή των οδηγών να μυρίζει καυσαέριο. Τα πεζοδρόμια ασφυκτικά γεμάτα και η δημοτική αστυνομία να κόβει πυρετωδώς κλήσεις μπας και ανεβάσει τα έσοδα του ταμείου του δήμου μας.
Μισθωμένα parking; Τα πάντα γεμάτα. Κι εγώ τι να κάνω τώρα; Ψάχνω, πάνω και κάτω, περιμένοντας φανάρια και με τα πολλά πάω στο πιο χλιδάτο υπεραυτόματο parking της πόλης. Εκεί που βάζεις το οχηματάκι σου στο ασανσέρ και ευτυχώς δεν είχε γεμίσει ακόμα.
Το τι στελέχη είδα λοιπόν εκεί, δε λέγετε. Τι ταπείνωση ένοιωσα παρκάροντας το ταπεινό μου αυτοκινητάκι στην άκρη για να περάσουν τα καλογυαλισμένα jeep, και πόσο περίμενα για να έρθει το δικό μου ασανσέρ δε θέλω να το θυμάμαι. 4€ την ώρα. Έχασα και το ραντεβού μου.
Ήταν μια καλή ευκαιρία βέβαια να δω λίγο σινιέ κόσμο. Να καταλάβω επιτέλους τι παπούτσια και τη κοστούμια είναι στη μόδα. Διάσημοι βουλευτές; Μπα, ούτε ένας εκεί. Εκείνους τους πετυχαίνεις πλέον μόνο στις εκλογικές τους περιφέρειες να κάνουν βόλτες με τους παρατρεχάμενους να τους συνοδεύουν. Και οι συγκεντρώσεις; Αφήστε τα. Δεν αξίζουν μία πια. Πηγαίνουν μόνο όσοι είναι υποχρεωμένοι να πάνε λόγω ρουσφετιών τους στη λίστα αναμονής.
Είναι μια τρέλα.
Και θα ήθελα πολύ να φτιάξω ένα κολλάζ από τις μούρες των υποψηφίων που βρίσκω κάθε μέρα στο παρπριζ του αυτοκινήτου μου και στο γραμματοκιβώτιο μου, αλλά με συγχύζουν τόσο πολύ που τα μεταφέρω μαζικά στους κάδους (όχι ανακύκλωσης γιατί ακόμα δεν έχουμε από δαύτους) και ζω όνειρα νεοπλουτιστικά διαβάζοντας τα βιογραφικά τους. Έχουν καταφέρει πολλά αυτοί οι άνθρωποι. Ειδικά όταν μπορούν και εκτυπώνουν γιγαντοαφίσσες δέκα μέτρων με τις φάτσες τους για να τις βλέπουν οι μεροκαματιάρηδες μέσα απ’ τα λεωφορεία.
Άντε να τελειώνουμε και μ’ αυτό φίλοι απατεώνες.
Και μη διανοηθείτε να μου στείλετε κανένα προεκλογικό SMS διότι θα χεστούμε!
